راضیه، پس از بستهشدن دروازههای دانشگاهها بر روی دختران، در یکی از انستیتیوتهای شخصی در کابل رشتهی پرستاری را فراگرفته است؛ اما اقتصاد ضعیف خانواده، سبب میشود که او به فروش آنلاین کالاهای دستساخت رو بیاورد.
مسئولان در شرکت تکنالوژی «اصیل»، به سلاموطندار میگویند که به بیش از ۳۰۰۰ زن در افغانستان زمینهی کار را در بازارهای آنلاین فراهم کرده اند.
از روز جهانی محو خشونت در برابر زنان (۲۵ نومبر)، در حالی بزرگداشت میشود که زنان در افغانستان، با گونههای مختلف خشونت روبهرو اند. شماری از زنان در شهر کابل، با شکایت از روبهروبودن با خشونت در محیط خانه، میگویند که پس از بازماندن از تحصیل و دورشدن از اجتماع، با گونههای خشونت میان خانواده روبهرو شده اند.
بریالی که ۲۵ سال در ایالت سند پاکستان زندگی کرده و چهار روز پیش به کندهار برگشته است، میگوید که در شرایط بسیار ناگوار از پاکستان اخراج شده است.
خانم شمس، میگوید که این کارگاه برای این ایجاد شده تا دختران و زنان بازمانده از آموزش و تحصیل را از دچارشدن به افسردگی و ناامیدی دور کرده و به شماری از زنان تنگدست نیز، زمینهی کار فراهم شود.
مسئولان محلی در بلخ، میگویند که برای ۱۵ کارگاه تولیدی زنان در این ولایت، سیستم برق خورشیدی ایجاد شده است. این سیستم برقرسانی به هزینهی حدود ۲۲۵ هزار دالر امریکایی و برای رفع مشکلات برق در کارگاهها از سوی برنامهی توسعهای سازمان ملل متحد (UNDP) ایجاد شده است.
۸۰ دختر و زن بازمانده از آموزش و کار، امروز (چهارشنبه، ۱۷ عقرب) با برگزاری برنامهای در کابل، از یک دورهی ششماههی آموزشهای حرفهای از یک مؤسسه در این شهر فارغ شدند.
مسئولان در ریاست کار و امور اجتماعی بلخ، میگویند که دفتر خدمات توسعهای ترکیه «تیکا» در این ولایت، به ۲۰ بانوی جوان زمینهی یادگیری خیاطی و گلدوزی را فراهم کرده است.
او، که در دورهی جمهوری وکیل مدافع بود، حالا مانند دیگر وکیلان مدافع زن، ناچار است در خانه بماند و همهی روزش را با ناخوشی ناشی از بیکاری و ناداری سر کند.
سلاموطندار در گفتوگو با ۳۰ زن که به دنبال دریافت جواز کار اند، دریافته است که آنها، نمیتوانند در شماری از بخشها جواز کار دریافت کنند. بر اساس یافتهها، بخشهای بهداشت، آموزش، خدمات، کشاورزی، صنعتوتجارت و رسانهها، تنها بخشهایی اند که زنان اجازهی کار در آنها را دارند؛ اما بیشتر زنان در این بخشها نیز مجوز ندارند.
در حالی که بغضی در گلویش گره خورده و لحن صدایش غمزده شده، میگوید: «یک روز هوا بسیار گرم بود. نو خانه رسیدم؛ از بس از مردم پرسیدم صفا کار کار ندارید، خسته و ناامید شده بودم. به خانه رسیدم شوهرم پرسید برای چاشت چی است؟ نان قاق شده از چند شب گذشته همراه با چای سبزی در گیلاس انداختم و نزدش گذاشتم.»
یافتههای سلاموطندار از جمعآوری ۱۷۳ مورد قتل و خودکشی زنان پس از تحولات پسین در کشور، نشان میدهد که آمار قتل و خودکشی زنان به گونهی سرسامآوری رو به افزایش است.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۱۹ زنی که شوهران شان چندهمسره هستند، نشان میدهد که این زنان زندگی رضایتبخشی ندارند و از ازدواج مجدد شوهران شان، متحمل آسیبهای روانی شده اند.
شماری از زنان در شهر کابل، میگویند که در هنگام نشستن در سِت/چوکی پیش روی موترهای مسافربری خرد، ناچار اند دو برابر دیگران کرایه بدهند.
شبانه، باشندهی مکروریان شهر کابل که او نیز در دورهی جمهوری در یکی از نهادهای خارجی کار میکرد، میگوید: «کودکانم دیگر نتوانستند غذایی را داشته باشند که در گذشته میخوردند. پوشاک شان تغییر کرد. این هر روز مرا رنج میدهد و هر روز مرگ تدریجی را تجربه میکنم.»
مسئولان شماری از کلینیکها در تخار، میگویند که در یک سال پسین، ابتلا به کمخونی در میان زنان به ویژه زنان باردار در این ولایت، افزایش یافته است.
