Category: تحلیل و دیدگاه

از آن جا که صداقت همواره در افغانستان دست‌نیافتنی بوده، در مورد نرخ بی‌سوادی نیز آمار یک‌دستی از سوی حکومت پیشین بیرون داده نشده است. وزارت معارف حکومت پیشین، در ۱۳۹۵ مدعی شد که یک‌سوم جمعیت افغانستان سواد خواندن و نوشتن ندارد؛ اما، سه سال پس از آن -۱۳۹۸-، همین وزارت مدعی شد که نرخ سواد در کشور را به ۴۲ درصد افزایش داده است. در آن زمان، نوریه نزهت، سخن‌گوی وزارت معارف حکومت پیشین، از پیش‌گرفتن راه‌برد تازه‌ای پرده بر داشت که بر اساس آن، قرار بود تا سال ۲۰۳۰ نرخ سواد در افغانستان به ۶۰ درصد برسد.

ناداری و فقر می‌تواند پیامدهای بسیاری به‌دنبال داشته باشد که تکدی‌گری برآیند قابل ‌لمس آن است و با گذشت زمان، در حال گسترش است. شهر پُر است از گدایانی که از بام تا شام دست به دامان شهروندان هستند تا پولی به‌دست بیاورند.

مردمان روستایی مانند یک تابلوی نقاشی، ارزش‌های سنتی و آداب گذشته را به دیوار باورها و اعتقادات‌شان جا می‌دهند و در عصر ارتباطات، رد پای هیچ پاره آهنی که به آن ماشین می‌گویند در کوچه‌های خاکی دیده نمی‌شود، تا مرگ خنده‌آور کودکان روستایی را به زخم‌های جاده و خیابان‌های سیمانی شهر ببرد.