یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۱۶ زن و دختر مبتلا به اختلالهای روانی نشان میدهد که ۱۲ تن آنها در اثر تغییراتی که در زندگی شان به وجو آمده است، به اختلالهای گوناگون روانی مبتلا شده اند. ردههای سنی ۱۲ تن از زنان و دخترانی که با اختلالهای روانی روبه رو اند، میان ۱۶ تا ۲۵ سال است.
از روز جهانی محو خشونت در برابر زنان (۲۵ نومبر)، در حالی بزرگداشت میشود که زنان در افغانستان، با گونههای مختلف خشونت روبهرو اند. شماری از زنان در شهر کابل، با شکایت از روبهروبودن با خشونت در محیط خانه، میگویند که پس از بازماندن از تحصیل و دورشدن از اجتماع، با گونههای خشونت میان خانواده روبهرو شده اند.
ثنای ۲۰ساله، باشندهی مرکز غزنی که در یکی از انستیتیوتهای علوم صحی در این ولایت، در رشتهی قابلگی درس میخواند، میگوید پس از این که نتوانست در رشتهی مورد علاقهاش تحصیل کند، امیدش برای ادامهی تحصیل را در این انستیتیوت پیدا کرده است.
۱۷ خبرنگار زن افغان که اکنون در ایران و پاکستان به سر میبرند، در گفتوگو با سلاموطندار میگویند که در وضعیت رقتبار و با آیندهی ناروشن زندگی میکنند.
نذیراحمد، مسئول این کارگاه خیاطی، به سلاموطندار میگوید که هماکنون در این کارگاه ۱۵۰ تن به شمول ۷۰ زن و دختر سرگرم تولید پوشاک اند.
بانویی در بلخ، با ایجاد یک کارگاه قالینبافی، به دستکم ۳۰۰ زن و دختر زمینهی کار و آموزش این مهارت را فراهم کرده است.
خانم شمس، میگوید که این کارگاه برای این ایجاد شده تا دختران و زنان بازمانده از آموزش و تحصیل را از دچارشدن به افسردگی و ناامیدی دور کرده و به شماری از زنان تنگدست نیز، زمینهی کار فراهم شود.
مسئولان محلی در بلخ، میگویند که برای ۱۵ کارگاه تولیدی زنان در این ولایت، سیستم برق خورشیدی ایجاد شده است. این سیستم برقرسانی به هزینهی حدود ۲۲۵ هزار دالر امریکایی و برای رفع مشکلات برق در کارگاهها از سوی برنامهی توسعهای سازمان ملل متحد (UNDP) ایجاد شده است.
مسئولان امنیتی در بامیان، میگویند که یک زن جوان را در این ولایت، پس از دو سال از «حبس خانگی» پدرش رها کرده اند. این زن که در روستایی به نام «زردسنگ» در ولسوالی پنجاب بامیان، از سوی پدرش در یک اتاق زندانی شده بود، امروز (دوشنبه، ۲۲ عقرب) توسط باشندگان محل و نیروهای امنیتی رها شده است.
این قابلهها، میگویند که در صورت استخدام به نهادهای مختلف، امکانات کافی برای درمان بیماران نیز در دسترس ندارند.
۸۰ دختر و زن بازمانده از آموزش و کار، امروز (چهارشنبه، ۱۷ عقرب) با برگزاری برنامهای در کابل، از یک دورهی ششماههی آموزشهای حرفهای از یک مؤسسه در این شهر فارغ شدند.
جداشدن از شوهر و دورشدن از فرزندانش و دشوارشدن شرایط زندگی برای مهتاب در افغانستان، سبب میشود که او به ایران مهاجرت کند و آن جا به زندگیاش ادامه بدهد.
مسئولان در ریاست کار و امور اجتماعی بلخ، میگویند که دفتر خدمات توسعهای ترکیه «تیکا» در این ولایت، به ۲۰ بانوی جوان زمینهی یادگیری خیاطی و گلدوزی را فراهم کرده است.
او، که در دورهی جمهوری وکیل مدافع بود، حالا مانند دیگر وکیلان مدافع زن، ناچار است در خانه بماند و همهی روزش را با ناخوشی ناشی از بیکاری و ناداری سر کند.
سلاموطندار در گفتوگو با ۳۰ زن که به دنبال دریافت جواز کار اند، دریافته است که آنها، نمیتوانند در شماری از بخشها جواز کار دریافت کنند. بر اساس یافتهها، بخشهای بهداشت، آموزش، خدمات، کشاورزی، صنعتوتجارت و رسانهها، تنها بخشهایی اند که زنان اجازهی کار در آنها را دارند؛ اما بیشتر زنان در این بخشها نیز مجوز ندارند.
در حالی که بغضی در گلویش گره خورده و لحن صدایش غمزده شده، میگوید: «یک روز هوا بسیار گرم بود. نو خانه رسیدم؛ از بس از مردم پرسیدم صفا کار کار ندارید، خسته و ناامید شده بودم. به خانه رسیدم شوهرم پرسید برای چاشت چی است؟ نان قاق شده از چند شب گذشته همراه با چای سبزی در گیلاس انداختم و نزدش گذاشتم.»
