Tag: ناداری

در میان نیازهای اساسی و ابتدایی انسان‌ها، خوردن، نخستین نیاز انسانی است؛ نیازی که تا برآورده نشود، نمی‌توان به چیز دیگری اندیشد یا دنبال سیرکردن نیاز دیگری رفت. انسان، مادامی که نفس می‌کشد، به خوردن‌ونوشیدن نیاز حتمی دارد؛ نیازی که این روزها برای شمار زیادی از باشندگان افغانستان، از راه‌های ساده و بی آن که ناچار به زیرپاگذاشتن حرمت نفس شان باشند، برآورده‌شدنی نیست.

به دنبال بلندرفتن گراف بی‌کاری و فقر در بلخ، کودکان کار در خیابان‌های شهر مزارشریف، مرکز این ولایت، به گونه‌ی بی‌پیشینه‌ای افزایش یافته است؛ کودکانی که جای بودن در جهان کودکانه‌ی شان، از روی ناچاری، بار تأمین هزینه‌های زندگی خانواده‌های شان را به دوش می‌کشند.

بیش‌تر بی‌جاشدگان مهاجرقشلاق، به دلیل ناداری و ناتوانی در پرداخت هزینه‌ی خانه‌های کرایی، در دشت لاله‌گذر در ولسوالی خواجه‌بهاءالدین، چادر زده اند و شب‌وروز شان را بدون هیچ درونمای روشنی، در زیر این چادرها به سر می‌رسانند؛ شب‌هایی که با سوز سرما و شکم گرسنه به روز می‌رسد و روزهایی که با حسرت فردای بهتر به شب.

در وسط یکی از چهارراه‌‌های شهر شبرغان، مرکز جوزجان، ایستاده ام؛ مردان جوان و میان‌سال زیادی به چشم می‌خورند که بیل‌وکلنگ در دست گرفته و با نگاه‌های سرگردان به هر سو خیره می‌شوند؛ به امید این که فردی از راه برسد و آن‌ها را به کار ببرد و این گونه، بتوانند پولی در آورده و نانی هم، سر سفره‌ی خالی خانه‌ ببرند.