صدای شانههای قالینبافی از پشت دیوارهای یکی از پسکوچههای شهر فیضآباد، مرکز بدخشان، به گوش میرسد؛ جایی که یک دختر ۱۹ساله با راهاندازی کارگاه قالینبافی، زمینهی کار و درآمد را برای دهها زن و دختر فراهم کرده است.
هنهی ۱۹ساله و باشندهی فیضآباد، با هزینهی ۱۰۰ هزار افغانی یک کارگاه قالینبافی راهاندازی کرده است. او هدف از ایجاد این کارگاه را فراهمسازی زمینهی کار و درآمد برای زنان عنوان میکند.
به گفتهی هنه، اکنون حدود ۴۰ دختر در این کارگاه مصروف قالینبافی اند و او تلاش دارد شمار بیشتری از زنان را نیز جذب کند. «هدفم از ایجاد این کارگاه، حمایت از دخترانی است که از آموزش بازمانده اند. اکنون حدود ۴۰ دختر در این مرکز کار میکنند.»
زرغونه، یکی از کارگران این کارگاه، میگوید که قالینبافی به او کمک کرده تا در تأمین هزینههای خانواده سهم بگیرد و در کنار آن مهارتهای تازه نیز بیاموزد. «درآمدی را که به دست میآورم، میتوانم بخشی از نیازهای خود و خانوادهام را تأمین کنم.»
رابعهی ۱۹ساله دختر دیگری که در این کارگاه کار میکند، نیز میگوید حضور در این محیط افزون بر درآمد، تجربه و مهارت بیشتری برایش فراهم کرده است. «دو یا سهنفره روی یک تخته قالین کار میکنیم و در حدود یکونیم ماه آن را تکمیل میکنیم. از دستمزدی که دریافت میکنیم، بخشی از هزینههای خانواده را تأمین میکنیم.»
در همین حال، مسئولان ریاست صنعت و تجارت بدخشان میگویند که از فعالیتهای کوچک و کارگاههای تولیدی حمایت میکنند. به گفتهی آنها، توسعهی صنایع دستی میتواند نقش مهمی در افزایش فرصتهای شغلی، رشد اقتصاد محلی و معرفی تولیدات بدخشان به بازارهای داخلی و خارجی داشته باشد.
ثمرالدین رحمانی، مدیر عمومی تشبثات ریاست صنعت و تجارت بدخشان، میگوید: «ریاست صنعت و تجارت بدخشان همواره از زنان صنعتکار و بانوان متشبث حمایت کرده است. این ریاست با همکاری نهادهای داخلی و خارجی، برنامههای حمایتی خود را برای رشد کسبوکارهای زنان ادامه میدهد و تلاش میکند زمینهی بهبود فعالیتهای اقتصادی آنها را فراهم کند.»
صدای پیهم شانههای قالینبافی در فضای کارگاه طنینانداز است؛ دخترانی که با دقت و حوصله بر تاروپود قالینهایی کار میکنند که از مهمترین صنایع دستی و کالاهای صادراتی افغانستان به شمار میرود.
