من حسنیه عرب، دختری جوان از افغانستان هستم که مانند بسیاری از دختران دیگر این سرزمین، با آرزوها و امیدهای فراوان برای آینده گام در مسیر زندگی گذاشته‌ام و تلاش می‌کنم از فرصت‌های موجود برای یادگیری، رشد و پیش‌رفت به بهترین شکل استفاده کنم. در همین مسیر توانستم دوره‌های کوتاه‌مدت و طولانی‌مدت آموزش ژورنالیزم را فرا بگیرم و مهارت‌های لازم را در این زمینه کسب کنم. خوش‌بختانه امروز به عنوان گزارش‌گر فعالیت می‌کنم و تلاش دارم از طریق کارم، مسیر یادگیری و پیش‌رفت خود را ادامه دهم.

امروز تقریبا همه ما یک تلفن هوش‌مند در دست داریم؛ وسیله‌ای که ارتباط ما را با جهان بسیار آسان‌تر کرده است. همین تلفن‌های هوش‌مند و صفحه‌های اجتماعی زمینه‌ی آشنایی ما را با دنیای تازه‌ای از فن‌آوری فراهم کرده است. آشنایی‌ام با هوش مصنوعی نیز از همین طریق آغاز شد. زمانی که در صفحه‌های اجتماعی با موضوع‌ها و محتواهای مربوط به این فن‌آوری روبه‌رو شدم، کنجکاو شدم بیش‌تر درباره آن بدانم. به ‌تدریج استفاده از این ابزار را شروع کردم و اکنون بیش‌تر از یک سال می‌شود که هوش مصنوعی بخشی از فعالیت‌های روزمره‌ام شده است.

هوش مصنوعی برایم مانند یک دستیار همیشگی عمل می‌کند؛ دستیاری که در بسیاری از موارد می‌تواند راهنمایی و کمک‌رسانم باشد. در واقع، هر زمان که با پرسشی روبه‌رو می‌شوم یا برای انجام کاری به معلومات و راهنمایی نیاز پیدا می‌کنم، می‌توانم از این فن‌آوری کمک بگیرم.

تجربه من نشان داده که کاربرد هوش مصنوعی تنها به موضوع‌های علمی و تخصصی محدود نمی‌شود، بل در ساده‌ترین کارهای روزمره نیز، می‌تواند مفید واقع شود. از یادگیری زبان گرفته تا پاسخ‌گویی به پرسش‌های مختلف و حتا راهنمایی برای پیداکردن آدرس‌ها در کوچه‌ها و خیابان‌های کشور.

برای استفاده از هوش مصنوعی زمان مشخص و ثابتی را در نظر نگرفته‌ام؛ زیرا باور دارم که در هر بخش از زندگی باید تعادل را رعایت کرد. استفاده از فن‌آوری نیز از این قاعده مستثنا نیست. به همین دلیل، تنها زمانی که به معلومات، راهنمایی یا پاسخ یک پرسش نیاز داشته باشم، برای چند دقیقه از هوش مصنوعی استفاده می‌کنم. به باور من، مهم این نیست که چه مدت از این ابزار استفاده می‌کنیم، بل مهم این است که چه گونه و با چه هدفی از آن بهره می‌بریم.

تأثیرهای مثبت هوش مصنوعی نیز، در زندگی‌ام بسیار زیاد بوده است. یکی از مهم‌ترین آن، آسان‌شدن دست‌رسی به اطلاعات و معلومات مورد نیاز است. اگر به گذشته برگردیم، زمانی که برای دریافت معلومات در باره‌ی یک موضوع به جست‌وجو در گوگل نیاز داشتیم، معمولا با چندین وب‌سایت و مقاله روبه‌رو می‌شدیم که هر کدام معلومات متفاوتی ارائه می‌کردند. گاهی لازم بود ساعت‌ها وقت بگذاریم، مقاله‌های مختلف را بخوانیم و موضوع‌های گوناگون را با هم مقایسه کنیم تا در نهایت به پاسخ مورد نظر خود برسیم. اما امروز با کمک هوش مصنوعی می‌توانیم، پرسش خود را به شکل مستقیم مطرح کنیم و در مدت چند ثانیه، معلومات نسبتا کامل، منظم و قابل فهم دریافت نماییم. این موضوع به ‌ویژه برای افرادی که وقت محدودی دارند، یک تحول بسیار مهم به شمار می‌رود.

برای استفاده از هوش مصنوعی، اپلیکیشن‌ها و ابزارهای مختلفی وجود دارد که هر کدام قابلیت‌ها و امکانات ویژه‌ی خود را دارند. با این حال، یکی از چالش‌هایی که ما در افغانستان با آن روبه‌رو هستیم، محدودیت دست‌رسی به برخی از اپلیکیشن‌های پیش‌رفته‌ی هوش مصنوعی است. برای نمونه، «جیمینی» یکی از ابزارهای پیش‌ر‌فته‌ی هوش مصنوعی است که قابلیت‌های متنوعی دارد، اما متأسفانه دست‌رسی و استفاده از آن در افغانستان با محدودیت‌هایی روبه‌رو است. این موضوع باعث می‌شود کاربران نتوانند به ‌سادگی از تمام امکانات و ظرفیت‌های فن‌آوری‌های جدید بهره‌مند شوند.

در کنار همه‌ی این مزیت‌ها، یک موضوع دیگر نیز وجود دارد که از به نظرم بسیار قابل توجه است. امروز متأسفانه در جامعه ما از هوش مصنوعی در بسیاری از موردها به شکلی استفاده می‌شود که به هدف اصلی و ظرفیت‌های واقعی آن فاصله دارد. به جای آن ‌که بیش‌تر از این فن‌آوری برای آموزش، یادگیری، افزایش آگاهی و کسب مهارت‌های جدید استفاده کنیم، گاهی تمام توجه ما به ساخت ویدیوها، تصویرها و محتواهای سرگرم‌کننده معطوف می‌شود.

البته استفاده از هوش مصنوعی برای تولید تصویرها و ویدیوها نیز، می‌تواند بخشی از قابلیت‌های مفید آن باشد، اما نباید اجازه دهیم این کاربردها ما را از فرصت‌های بزرگ‌تر آن در زمینه‌ی آموزش و پیش‌رفت دور کند.

به باور من، هوش مصنوعی زمانی می‌تواند بیش‌ترین تاثیر مثبت را در زندگی ما داشته باشد که آن را به عنوان یک ابزار برای رشد فردی و اجتماعی بشناسیم. همه‌ی ما می‌توانیم از این فن‌ۀوری برای یادگیری زبان‌های جدید، افزایش معلومات عمومی، تقویت مهارت‌های کاری، دریافت راهنمایی و حل بسیاری از مشکلات روزمره استفاده کنیم. به ‌ویژه در جامعه‌ای مانند افغانستان که دست‌رسی به برخی امکانات آموزشی محدود است، استفاده‌ی درست از چنین فن‌آوری‌هایی می‌تواند فرصت‌های تازه‌ای برای یادگیری و پیش‌رفت ایجاد کند.

در پایان، می‌خواهم بگویم که هوش مصنوعی تنها یک فن‌آوری جدید یا وسیله‌ای برای سرگرمی نیست؛ بل می‌تواند به یک آموزگار، دستیار و راهنمای ارزش‌مند در زندگی ما تبدیل شود. مهم این است که خود ما انتخاب کنیم چه گونه از آن استفاده کنیم. بیایید به جای تمرکز صرف بر جنبه‌های سرگرم‌کننده، بیش‌تر به ظرفیت‌های آموزشی و کاربردی این فن‌آوری توجه کنیم و از آن برای رشد خود و ساختن جامعه‌ای آگاه‌تر استفاده کنیم. هوش مصنوعی زمانی به نفع ما و جامعه ما خواهد بود که با آگاهی، تعادل و مسئولیت‌پذیری از آن بهره ببریم.

مرتبط با این خبر:

به اشتراک بگذارید:
تحلیل‌های مرتبط

اخبار و گزارش‌های سلام وطن‌دار را از شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: