من سحر رحیمی استم. دختر که مثل خیلی از هم‌سالانش، آرزوهای بزرگی برای آینده داشت. بعد از فراغت از مکتب، با تمام وجود برای کانکور درس خواندم. هدفم مشخص بود؛ می‌خواستم در دانش‌کده‌ی زبان و ادبیات انگلیسی تحصیل کنم. وقتی نتایج آمد و فهمیدم قبول شده‌ام، فکر می‌کردم دنیا را به من بخشیده اند. پر از امید بودم و می‌خواستم مسیر تحصیلات عالی را شروع کنم تا آینده‌ام را بسازم؛ اما همه چیز آن‌طور که فکر می‌کردم پیش نرفت. با بسته‌شدن دانشگاه به روی دختران، این فرصت بزرگ و حیاتی خیلی ناگهانی از من گرفته شد.
قبول این وضعیت برایم اصلاً راحت نبود. همیشه عاشق آموزش، یادگیری و پیش‌رفت بودم و یک‌باره خودم را در بن‌بست می‌دیدم. اما باور داشتم که اگر یک مسیر بسته شود، نباید امید به رشد را از دست داد. به خودم گفتم نباید متوقف شوم. باید از هر فرصتی که مانده استفاده کنم و راه‌های دیگری برای یادگیری پیدا کنم. در همین جست‌وجوها بود که با ابزار جدیدی آشنا شدم که این روزها زندگی خیلی از انسان‌ها را تغییر داده است: هوش مصنوعی.
ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که تکنولوژی با سرعت فزاینده‌ای پیش می‌رود. ابزارهایی که تا چند سال پیش برای ما شبیه به معجزه یا داستان‌های علمی‌تخیلی بود، امروز بخشی از زندگی روزمره شده‌اند. هوش مصنوعی حالا روش درس خواندن، کار کردن و حتی فکر کردن ما را عوض کرده است. آشنایی من با این پدیده هم خیلی آهسته و پیوسته شروع شد. در نخست فکر می‌کردم هوش مصنوعی فقط یک موتور جست‌وجوی ساده است که به سوالات معمولی پاسخ می‌دهد، اما وقتی خودم وارد این فناوری شدم و به طور عملی از آن استفاده کردم، فهمیدم توانایی‌هایش بسیار فراتر از این حرف‌هاست.
بزرگ‌ترین تاثیر هوش مصنوعی روی زندگی من، در بخش آموزش بود. منی که تشنه یادگیری زبان انگلیسی بودم، حالا یک استاد تمام‌وقت در خانه داشتم. ابزارهایی مثل هوش مصنوعی برای من به یک بازوی کمکی تبدیل شدند. هروقت با یک گرامر پیچیده یا یک متن درسی سخت روبه‌رو می‌شوم که آن را خوب درک نمی‌توانم، از هوش مصنوعی می‌خواهم که آن را به ساده‌ترین زبان ممکن و با مثال‌های فراوان برایم توضیح دهد. این روش به من اعتمادبه‌نفس می‌دهد تا بدون ترس به یادگیری ادامه دهم. این ابزار در اصلاح اشتباهات نگارشی، باز کردن گره‌های گرامری، یاد دادن لغات جدید و حتی تمرین مکالمه مثل یک معلم صبور کنار من ایستاده است.
البته کارایی هوش مصنوعی فقط به زبان محدود نمی‌شود. این روزها با این تکنولوژی می‌شود متن‌های تخصصی نوشت، ترجمه کرد، ایده‌پردازی کرد، طرح‌های گرافیکی ساخت و حتی برای کارهای روزمره برنامه‌ریزی کرد. هوش مصنوعی دست‌رسی به دانش را عمومی و آسان کرده است. در گذشته اگر سوالی داشتیم، باید ساعت‌ها در کتاب‌های مختلف می‌گشتیم یا به دنبال یک متخصص می‌بودیم، اما حالا پاسخ‌های اولیه در چند ثانیه پیش روی ماست.
اما یک نکته بسیار مهم وجود دارد: هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند و نباید جایگزین کتاب، دانشگاه یا اساتید واقعی شود. ارزش این ابزار زمانی مشخص می‌شود که در کنار مطالعه و تفکر مستقل خودمان قرار بگیرد. من یاد گرفته‌ام که به جای خواستن پاسخ‌های آماده، از هوش مصنوعی برای فهمیدن فرآیندها استفاده کنم. از او می‌خواهم موضوع را مرحله‌به‌مرحله توضیح دهد و در آخر با طرح سوال، میزان درک مرا امتحان کند تا خودم در فرآیند یادگیری فعال باشم.
این مسیر چالش‌های خودش را هم دارد. هوش مصنوعی گاهی اشتباه می‌کند و اطلاعات ناقص یا گم‌راهکننده می‌دهد؛ پس نباید هر چیزی را بدون تحقیق بپذیریم. از طرفی، وابستگی بیش از حد به آن خطرناک است. اگر یک محصل تمام کارهایش را به ماشین بسپارد، توانایی تحلیل و حل مسئله را از دست می‌دهد. این فناوری باید ذهن ما را تقویت کند، نه اینکه ما را تنبل بار بیاورد.
در پایان، می‌خواهم به تمام دختران و جوانان بگویم که اگرچه محدودیت‌ها سخت هستند، اما نباید اجازه دهیم اشتیاق ما به دانستن کور شود. تکنولوژی مرزها را برداشته است. یک دختر با یک گوشی و اینترنت می‌تواند زبان بخواند، مهارت‌های جدید یاد بگیرد و برای آینده‌اش برنامه‌ریزی کند. موفقیت در نهایت به تلاش، پشتکار و اراده خود ما بستگی دارد. هوش مصنوعی معجزه نمی‌کند، اما راه را هم‌وارتر می‌سازد. بیایید از این امکانات درست و مسئولانه استفاده کنیم و هرگز امیدمان را برای ساختن آینده‌ای بهتر از دست ندهیم.
