ساویز ابرار هستم، دانشآموختهی رشتهی روزنامهنگاری و اکنون به عنوان دیزاینر/طراح در یکی از کارگاههای خصوصی کار میکنم. حوزهی فعالیت من بیشتر بر بخشهای طراحی تمرکز دارد؛ از ایدههای گرافیکی تا تولید محتوا که بخش عمدهی فعالیتهای مرا شکل میدهند و برای پخش، آمادهسازی میشوند. نگاه من به این حرفه، تنها راهی برای درآمدزایی نیست؛ علاقهمندیام به این حوزه از سالها پیش مرا به این مسیر کشانده است.
محمدحسین جعفری هستم، دانشجوی رشتهی روزنامهنگاری در دانشگاه «رنا». با گسترش و ظهور پدیدهی هوش مصنوعی در سپهر رسانهای افغانستان، پرسشهای بسیاری در بارهی ویژگیها و کارکرد این فنآوری میان دانشجویان و جوانان به وجود آمد. برداشتها در نخست از این پلتفرم متفاوت و گاهی اشتباه بود. افزایش استفاده و کار با هوش مصنوعی در افغانستان، برای من نیز انگیزهبخش بود تا برای افزایش اطلاعات در بارهی این فنآوری، جستوجو کنم.
صدف یارمل هستم، دانشآموختهی رشتهی روزنامهنگاری و اکنون به عنوان خبرنگار در یکی از رسانهها کار میکنم. آشنایی من با هوش مصنوعی به گونهی تدریجی از طریق شبکههای اجتماعی صورت گرفت. اکنون این فنآوری به بخش جداییناپذیر در زندگی شخصی و حرفهای تبدیل شده است. گاهی نیازهای حرفهای و همچنان برخی زمان نیازهای فردی و شخصی، رهنمودهای هوش مصنوعی را به عنوان یک ضرورت در زندگی امروز بشر ایجاد کرده است.
هادی هادی هستم دانشجوی رشتهی کمیپوترساینس در یکی از دانشگاههای خصوصی در شهر کابل. همچنان در حال آمادگی آزمون بینالمللی «تافل» در یکی از مرکزهای معتبر زبان. آشنایی من با هوش مصنوعی از دل همان دریچهی آشنای روزمره آغاز شد؛ فضایی میان شبکههای اجتماعی و دنیای دیجیتال.
آشنایی و کارگیری از هوش مصنوعی برای من، با یک اتفاق جالب همراه بود. پس از آزمایشهای پزشکی، من به مرحلهی بارداری وارد شدم. پیش از مراجعه به پزشکان، همهی پرسشها و نیازهای نخستین پزشکی را با هوش مصنوعی در میان میگذاشتم و اطلاعات این فنآروی را با رهنمودها و تشخیص پزشکان مقایسه میکردم. بارها اطلاعات این فنآوری نسبت به آن چه پزشکان به من میگفتند، موثقتر و کاراتر بود.
محمدامید حبیبی هروی هستم، دانشآموختهی رشتهی علوم سیاسی دانشگاه کابل. با این که در ماه پسین سال روان، استفاده از هوش مصنوعی در میان جوانان فراگیر شده است و بیشتر پلتفرمهای آن در میان جوانان کاربرد دارد؛ اما من از آغاز به هوش مصنوعی با تردید و احتیاط نگاه میکردم. حتا گاهی هم شده بود که دوستان را نیز توصیه میکردم که در کار با هوش مصنوعی احتیاط به خرج دهند و مبادا با چالش جدی روبهرو شوند. آشنایی من با هوش مصنوعی، شک و تردیدهایی به همراه داشت؛ تردیدهایی که با گذشت ماهها کار با هوش مصنوعی هنوز در جریان است.
نقیب صدیقی هستم، دانشآموختهی روزنامهنگاری. اکنون به عنوان «گرافیکدیزاینر» کار میکنم. آشنایی من با هوش مصنوعی به گسترش آن در شبکههای اجتماعی و حس کنجکاویام برمیگردد. آن گاه که همه از ظهور پدیدهی جدیدی میگفتند و سهولتهایی که برای انسانها در عصر فنآوری ایجاد کرده است؛ پدیدهای به نام هوش مصنوعی.
آیا تا کنون فکر کرده اید دوستی داشته باشید که هیچ گاه از حضور در کنار شما، خسته نشود و مهمتر از همه، همیشه در دسترس شما قرار داشته باشد؟ من، عباس پناهی، دانشجوی رشتهی علوم سیاسی دانشگاه کابل، روزی با چنین دوستی آشنا شدم؛ دوستی که نامش «هوش مصنوعی» است. یادم است، نخستین بار نام هوش مصنوعی را وقتی شنیدم که همصنفیهایم در دانشگاه با شگفتی، از آن حرف میزدند. با خودم میگفتم که «حتماً یک نرمافزار تازه است، مثل دیگر ابزارهای فنآوری.»
شماری از دامداران در غور، میگویند که با روشهای معیاری پروسس فرآوردههای لبنی آشنایی ندارند و این مشکل، میزان درآمد و کیفیت محصول شان را
