سید بیبی عزیزی، زنی هنرمند در کابل است که با استفاده از سنگهای طبیعی و رنگارنگ، زیورآلاتی مانند گردنبند و دستبند میسازد. او سنگها را تراش میدهد و با ترکیب آنها با فلزات، زیورآلاتی متفاوت و دستساز تولید میکند.
سید بیبی حدود شش ماه پیش با سرمایهی ۲۰۰ هزار افغانی، کارگاه صنایع دستی زینت را در شهرنو کابل راهاندازی کرد. او در این کارگاه با استفاده از سنگهای طبیعی مانند لاجورد، عقیق و شاهمقصود زیورالات دستی تولید میکند. این زن میافزاید: «۲۰۰ هزار سرمایهگذاری کردم؛ یک مقدارش از خودم بود و مقداری دیگر آن را قرض گرفتم و این کار را آغاز کردم.»
سید بیبی پیش از راهاندازی این کارگاه، یک دورهی ششماهه آموزش کارآفرینی را در یکی از مؤسسههای داخلی فرا گرفته است. او، میگوید که پس از آموختن این مهارت، تصمیم گرفته که به جای ماندن در خانه، از تواناییهایش برای ایجاد یک منبع درآمد استفاده کند. «بیشتر به دنبال کار پایدار بودم و پس از آن به یک دورهی ششماهه را در بخش کارآفرینی در یکی از مؤسسهها فراگرفتم، نخواستم که در خانه باشم؛ تصمیم گرفتم باید از مهارت خود استفاده کنم.»
این کارآفرین زن، با رضایت از کارش، میگوید که اکنون ماهانه میان ۴۰ تا ۵۰ هزار افغانی درآمد دارد. سید بیبی امیدوار است با دریافت پشتیبانی بیشتر از سوی نهادها و مؤسسهها، کارگاهش را توسعه دهد و زمینهی کار و آموزش را برای زنان بیشتری فراهم کند. «میخواهم با حمایت سازمانهای دیگر کار خود را انکشاف بدهم و به زنان دیگر نیز کارآفرینی کنم.»
در این مسیر، همسر سید بیبی نیز از او پشتیبانی میکند و در انتقال سفارشهای مشتریان با او همکاری دارد. محمدرضا رضایی، همسر سید بیبی، میگوید که خانوادهها باید به زنان دارای مهارت و استعداد فرصت دهند تا تواناییهای خود را به کار بگیرند. «خوشحال استم که باهم کار میکنیم و این یک نوید دیگر به خانواده دیگر است تا تشویق شوند که به خانمها که مهارت دارند اجازه بدهند که از استعداد خود را به کار ببرند.»
کارگاه صنایع دستی زینت اکنون برای سه زن دیگر نیز زمینهی آموزش و کارآموزی را فراهم کرده است. در میان کارآموزان این کارگاه، شایستهی ۱۷ساله نیز حضور دارد؛ دختری که تصمیم گرفته است مهارتی بیاموزد و روی پاهای خود بایستد. «شغل خودم دوست دارم؛ میخواهم که طراحی کنم و میخواهم سرپای خود ایستاد باشم از آن خاطر این بخش را انتخاب کردم.»
داستان سید بیبی عزیزی نمونهای از تلاش یک زن برای تبدیل مهارت آموزی به یک فرصت اقتصادی است؛ زنی که با وجود دشواریهای اقتصادی، با سرمایهای محدود کارگاه کوچکی راهاندازی کرد.
