لرد طارق احمد، وزیر دولت در امور جنوب آسیا، خاور میانه و افریقا در وزارت امور خارجهی بریتانیا، در واکنش به تعلیق آموزش دانشجویان دختر از سوی امارت اسلامی، گفته است که این تصمیم اقتصاد و امنیت شکنندهی افغانستان را بیشتر تضعیف میکند.
دیدبان حقوق بشر، تعلیق آموزش دانشجویان دختر از سوی حکومت امارت اسلامی را «شرمآور» خوانده و گفته است که این تصمیم حقوق زنان و دختران را نقض میکند. این نهاد سهشنبهشب، ۲۹ قوس، در تویترش نوشته است که امارت اسلامی هر روز آشکار میکند که به حقوق اساسی مردم افغانستان، به ویژه زنان احترام نمیگذارد.
وزارت تحصیلات عالی، آموزش دانشجویان دختر را تا «امر ثانی» به حالت تعلیق در آورده است. این وزارت امروز (سهشنبه، ۲۹ قوس) در مکتوبی به تمامی دانشگاههای خصوصی و دولتی دستور داده است که آموزش دانشجویان دختر را «معطل» قرار دهند.
دروازهی حویلی به صدا در میآید، پدر شمسیه دروازه را باز میکند؛ او در حالی که مصروف بازی کودکانهی خودش است، چند مردوزن را میبیند که از در وارد میشوند و به پدرش میگویند که آمده اند تا شمسیه را با خود ببرند. شمسیه -نام مستعار- دختریست که تازه پا به هفتسالگی گذاشته و چیزی از خوبوبد زندگی نمیداند؛ اما خانواده برای او تصمیم دیگری گرفته است؛ پدر شمسیه، او را یک سال پیش به نامزدی مردی درآورده است که حالا میخواهد او را نکاح کرده و با خودش ببرد.
منابع محلی در غور، میگویند که دو دختر در مربوطات شهر فیروزکوه، مرکز این ولایت و ولسوالی تیوره، خود را حلقآویز کرده و به زندگی خود پایان داده اند.
زرغونه حیدری، دانشآموز صنف دهم در بدخشان که از چند ماه به این سو در کارگاه قالینبافیای که از سوی اتحادیهی قالینبافان این ولایت ایجاد شده و اکنون سرگرم یادگیری بافندگی است، میگوید که برای گریز از افسردگی ناشی از بازماندن از آموزش، به این شغل رو آورده است.
شماری از دانشآموختگان دختر، در مراسم فراغت شان از «دارالمعلمین عالی خصوصی اعظم» از بیسرنوشتی در پی فراغت شان رنج میبرند و میگویند که به دلیل جنگ و تلفات انسانی در چندین دههی گذشته، هماکنون بیشتر زنان سرپرستی خانوادههای خود را بر عهده دارند و نیاز است که برای آنان زمینهی کار فراهم شود.
زنان سازمان ملل متحد، گفته است که بیشتر جمعیت آواره در افغانستان را زنان تشکیل میدهند. به گفتهی این نهاد، زنان آواره در سکونتگاههای موقت با خطرهای فزایندهای روبهرو اند. زنان سازمان ملل متحد، روز سهشنبه، ۲۲ قوس، در رشتهتویتی نوشته است که شش میلیون تن در افغانستان یک قدم با قحطی فاصله دارند.
شماری از دختران در غرب شهر کابل، آثار هنری شان را به نمایش گذاشتند. این شمار دختران، آثار هنری (نقاشی و مینیاتوری) خود را که دربرگیرندهی موضوعهایی نظیر چالشها و محدودیتهای موجود در برابر زنان، صلح و پیامدهای منفی جنگ و ناامنی و اهمیت آموزش است، روز گذشته در نمایشگاهی در غرب کابل به نمایش گذاشتند.
یک نهاد کمککننده و پشتیبان زنان به نام «مینه»، نمایشگاه صنایع دستی دانشآموزان دختر بالاتر از صنف ششم را که طی بیشتر از یک سال از آموزش باز مانده اند، امروز برای یک روز در کابل برگزار کرد.
دانشآموزان دختر صنف دوازدهم، در حالی که به دنبال رویکارآمدن امارت اسلامی از رفتن به مکتب باز مانده، امروز (چهارشنبه، ۱۶ قوس) در آزمونی شرکت کرده اند و قرار است از مکتب فارغ شوند.
به منظور مشارکت زنان و بهرهگیری از تواناییهای رسانهای دانشجویان و دانشآموختگان دانشگاههای گوناگون و پرورش ایدههای خلاق، مؤسسهی رسانهای سلام افغانستان (رادیو سلاموطندار) و نمایندگی یونسکو در افغانستان، همکاری مشترک علمی و کارآفرینی خود را آغاز کرده اند.
شماری از زنان و فعالان مدنی در بلخ، میگویند که گسترش فقر و بیکاری و خانهنشینشدن زنان، سبب شده است شماری از زنان فعال در این ولایت به افسردگی دچار شوند؛ زنانی که سالها در اجتماع کار کردند و دنبال راه حل برای مشکلات دیگران بودند، اما امروز خود شان در انزوا قرار گرفته اند و با مراجعه روانپزشک و استفادهی دارو، تلاش میکنند از این معضل نجات یابند.
یک مرد در فاریاب همسرش را با ریسمان خفه کرده و کشته است. این رویداد، روز گذشته در روستای «محمودخیل» منطقهی «شور دریایی» ولسوالی دولتآباد این ولایت، رخ داده است. منابع در ولسوالی دولتآباد، به سلاموطندار میگویند که این مرد همسرش را به دلیل خشونتهای خانوادگی با ریسمان خفه کرده و کشته است.
خیاطیها در شهر چاریکار، مرکز پروان، میگویند که مأموران امربهمعروف و نهیازمنکر در این ولایت، به آنها دستور داده اند که نباید برای زنان پوشاک بدوزند. در همین حال، محمدصابر عمر، رییس امربهمعروف و نهیازمنکر پروان، به سلاموطندار میگوید که از شش تا ۱۵ قوس، به همه خیاطیها مهلت داده شده که سفارشهای پوشاک زنانهی شان را تکمیل کرده و از این پس، نمیتوانند پوشاک زنانه بدوزند.
هنگام قدمزدن در شهر تالقان، مرکز تخار، ناداری و ناخوشی است که بیشتر از هر چیزی به آن روبهرو میشوی؛ دختران و زنانی را میبینی که بستههایی از نان را پیش روی شان گذاشته و برای بهفروشرفتن آن، انتظاری میکشند. در این میان، دخترانی نیز استند که جای بودن در صنف درسی، ناچار شده اند برای ادامهی زندگی، در این هوای سرد و سوزناک، از صبح تا شام برای درآوردن چند افغانی تقلا کنند.
