Category: حکومت‌داری

هنگامی که به اردوگاه ویژه‌ی مهاجران درون‌مرزی در چهارراه قمبر وارد می‌شوی، به کودکان زیادی برمی‌خوری‌ که در میان خاک‌وگل، مصروف بازی‌های کودکانه‌ی شان استند و وقتی سر حرف را با آن‌ها باز می‌کنی، پی می‌بری که بیش‌تر شان، همه‌ی روز شان را این گونه به شب می‌رسانند؛ خبری از مکتب و آموزگار نیست؛ صنف درسی‌ای وجود ندارد که این کودکان را در خود جای بدهد و راه روشن آینده را برای شان ترسیم کند.

بیش‌تر بی‌جاشدگان مهاجرقشلاق، به دلیل ناداری و ناتوانی در پرداخت هزینه‌ی خانه‌های کرایی، در دشت لاله‌گذر در ولسوالی خواجه‌بهاءالدین، چادر زده اند و شب‌وروز شان را بدون هیچ درونمای روشنی، در زیر این چادرها به سر می‌رسانند؛ شب‌هایی که با سوز سرما و شکم گرسنه به روز می‌رسد و روزهایی که با حسرت فردای بهتر به شب.

در وسط یکی از چهارراه‌‌های شهر شبرغان، مرکز جوزجان، ایستاده ام؛ مردان جوان و میان‌سال زیادی به چشم می‌خورند که بیل‌وکلنگ در دست گرفته و با نگاه‌های سرگردان به هر سو خیره می‌شوند؛ به امید این که فردی از راه برسد و آن‌ها را به کار ببرد و این گونه، بتوانند پولی در آورده و نانی هم، سر سفره‌ی خالی خانه‌ ببرند.  

اکنون که هوا رو به سردی گراییده و زمستان در حال نزدیک‌شدن است، صدها خانواده در ولسوالی خواجه‌بهاءالدین تخار، در وضعیت بدی زیر چادرها به سر می‌برند؛ خانواده‌هایی که بنا بر فیصله‌ی حکومت سرپرست امارت اسلامی، خانه‌های شان از آن‌ها گرفته شده و به پشتون‌هایی که ادعای مالکیت بر آن را داشتند، واگذار شده ‌است.