Category: صحت و بهداشت

بخش مراقبت‌های ویژه‌ی بیماران مبتلا به سوءتغذیه در شفاخانه‌ی ولایتی غور پر از کودکان است که به دلیل ناداری و هم‌چنان پایین‌بودن سطح آگاهی خانواده‌ها از ابتلای کودکان شان به سوءتغذیه، از بخش‌های مختلف شهر فیروزکوه و ولسوالی‌های این ولایت، به این شفاخانه آورده شده اند.

شماری از بیمارداران در مرکز بدخشان، از نبود پزشک متخصص در یکی از مهم‌ترین بخش‌های شفاخانه‌ی ولایتی این ولایت شکایت می‌کنند و از مسئولان می‌خواهند که به این مشکل رسیدگی کنند. آرین آذر، باشنده‌ی شهر فیض‌آباد، می‌گوید که‌ در بخش عاجل این شفاخانه هیچ پزشک متخصص وجود ندارد و تنها چند پرستار کارآموز در آن جا حضور دارند.

پروان، در شمال کابل، از جمله ولایت‌های زراعتی و کوهستانی است که بیش‌تر جمعیت آن از طریق کشاورزی و دام‌پروری امرار معاش می‌کنند. شماری از باشندگان پروان، به سلام‌وطندار می‌گویند که خود و نزدیکان شان به بیماری ترک «پا» مبتلا و از ابتلا به این بیماری نگران اند. آنان، می‌‌افزایند که تا کنون نتوانسته اند راهی مؤثر برای درمان آن پیدا کنند. عبدالخبیر، یکی از کشاورزان در پروان، می‌گوید که نه تنها خودش؛ بل شمار بسیاری از هم‌روستایانش به این بیماری مبتلا اند.

کم‌بود دارو در شفاخانه‌ی ولایتی تخار، بیماران و بیمارداران را با مشکلات روبه‌رو کرده است. شماری از بیمارداران که برای درمان بیماران شان به بزرگ‌ترین مرکز صحی تخار (شفاخانه‌ی ولایتی) مراجعه می‌کنند، می‌گویند در حالی که با مشکلات اقتصادی بسیار روبه‌رو اند، اما تمامی داروهای مورد نیاز بیماران شان را از بیرون خریداری می‌کنند.

در اوج نگرانی‌ها از وضعیت بد اقتصادی، نوشتن نسخه‌های رمز‌دار یا شفری از سوی پزشکان، انتقاد شماری از باشندگان بلخ را به دنبال داشته است. باشندگان بلخ، به سلام‌وطندار می‌گویند که برخی از پزشکان نسخه‌های شان را به گونه‌ای می‌نویسند که دیگر داروفروشان توان خواندن آن را ندارند.

«وضعیت زندگی خوب نیست؛ کاروبار نیست. از ساعت هفت صبح تا اکنون ۲۰ افغانی کار کردم.» این حرف‌های وحیدالله، باشنده‌ی تایمنی شهر کابل است که همه‌روزه صبح زود به کوچه‌های شهر می‌زند تا بایسکلی برای ترمیم‌کردن پیدا کند و از این راه چند افغانی به دست بیاورد. او که نزدیک به ۴۰‌ساله می‌نماید و سرپرست یک خانواده‌ی شش‌نفره است، می‌گوید که از صبح زود تا چاشت امروز،  ۲۰ افغانی درآمد داشته است؛ پولی که با آن حتا نمی‌تواند غذای چاشت خود را تهیه کند.