مسئولان محلی در بامیان، تأیید میکنند که یک پسر نوجوان حدود ۱۳ ساله به نام «الیاس»، در ساحهی «زرگران»، از مربوطات شهر بامیان، خودش را حلقآویز کرده و به زندگیاش پایان داده است. عبدالصبور فرزان سیغانی، سخنگوی والی بامیان، به سلاموطندار میگوید که این رویداد، شنبه، ۱۳ جوزا، رخ داده است. سخنگوی والی بامیان، میافزاید که علت این رویداد هنوز روشن نیست.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی، در واکنش به گفتههای رییسجمهور تاجیکستان، مبنی بر بدلشدن ولایتهای شمالی افغانستان به محل پرورش تروریستان بینالمللی، آن را بیاساس خوانده و میگوید که برای رفع این نگرانی، خواهان گفتوگو با تاجیکستان است.
شماری از فعالان حقوق زن، میگویند که به دلیل توقف فعالیت نهادهای حامی حقوق زنان، از جمله وزارت امور زنان، آمار دقیقی از میزان ازدواجهای زیرسن و اجباری در دست نیست؛ اما اطلاعات و گزارشهایی که در اختیار شان قرار گرفته، نشان میدهد که ازدواجهای اجباری و کودکهمسری در کشور افزایش یافته است.
روحالله، باشندهی کابل که ۱۰ساله دارد و در حالی که سرگرم گردآوری زبالهها از روی خیابان است، میگوید که ناداری او را به این کار مجبور کرده تا بتواند کمکدست پدرش باشد. او میگوید که کاغذها و بتریهای پلاستیکی را از خیابان گرد میآورد و با پولی که از فروش آن به دست میآورد، در تأمین نیازهای خانواده سهم میگیرد.
خانوادهای در ولسوالی ینگیقلعهی تخار، با فرستادن تصویرهایی به سلاموطندار، میگوید که پسر ۱۵سالهی این خانواده که از یک سال به این سو در ولایت فارس ایران، مصروف چوپانی بوده، به شکل بیرحمانهای کشته شده است.
این پسر رامین نام داشته و به گفتهی خانوادهاش، یکشنبهشب -۷ جوزا- در منطقهی مرودشت ولایت فارس ایران، توسط افراد ناشناس کشته شده است.
شماری از گلیمبافان در شهر پلخمری، مرکز بغلان، با نگرانی از اُفت بازار تولید و فروش گلیم، میگویند که اگر وضعیت همین گونه ادامه یابد، صنعت گلیمبافی در بغلان از میان خواهد رفت.
زندگی، همواره دشواریها و جهانی از فرصتها را در برابر آدمی قرار میدهد و به ما میگذارد که در میان انبوهی از انتخابها، راه مان را پیدا کنیم و به پیش بخزیم؛ خزیدنهایی که گاهی با خارهای زیادی روبهرو میشود و در نیمهراه از ادامه وامیدارد مان؛ اما هستند کسانی که این خارهای ضمخت را نادیده گرفته و از هر زخمی که میخورند، گلی میرویانند. یکی از این افراد، مهناز -نام مستعار- است؛ دختری که باید برای درآوردن نان و نمکی برای گذران شبوروز خانواده، دستی روی دست پدرش باشد و نگذارد که جنسیتش، حس کمداشتن را به او تحمیل کند
در حالی که در دورهی جمهوری، بازار چاپ و فروش کتاب در افغانستان حالت روبهرشدی را میپیمود و با گذشت هر چند ماه، در کنار برگزاری نمایشگاهها و برنامههای رونمایی و نقد کتاب، به شمار کتابخانههای خصوصی در شهرهای بزرگ از جمله کابل افزوده میشد؛ اما در نزدیک به دو سال گذشته، بازار فروش کتاب رونق خود را از دست داده و بیشتر نشریههای کتاب به دلیل چاپنکردن کتاب و فروشنرفتن کتابهای چاپشده، با خطر ورشکستشدن روبهرو شده است.
سمیر ۱۴ساله که همهروزه از صبح تا پس از شام در دهافغانان شهر کابل برای موترهای شهری، مسافر صدا میزند، میگوید که پدرش در جنگهای داخلی معیوب شده و توانایی کارکردن را ندارد؛ از این رو، او ناگزیر است به جای رفتن به مکتب، کار کند و نان خشکوتری برای خانواده فراهم کند. «صبح ساعتهای هشت تا ناوقت شب، در جادههای پایتخت برای موترهای لینی مسافرگیری میکنم، تا بتوانم برای خانوادهام نانی پیدا کنم.»
مدینه یوسفزاده، باشندهی کابل که پیش از بازداشتهشدن دانشجویان دختر از ادامهی تحصیل، سال سومش را در دانشکدهی خبرنگاری دانشگاه کابل سپری میکرد، میگوید که برای این که بیکار نماند از سوی خانوادهاش به تحصیل در رشتهی قابلگی مجبور شده است. «پدرومادرم مرا مجبور کردند که قابلگی بخوانم؛ ولی این کار، شروع به خاکسپاری آرزوهایم است. برای این که بیکار نباشم، میخواهم یک قابله شوم؛ ولی هر زمانی که محدودیتها تمام شد، دوباره ژورنالیزم میخوانم.»
دومین نمایشگاه راه لاجورد، به هدف آشنایی مردم با تولیدات داخلی و رشد کاروبار صنعتکاران و تولیدکنندگان داخلی، امروز (چهارشنبه، ۳ جوزا) در هرات برگزار شد.
در این نمایشگاه، زعفران، ساختههای دستی، ظرفهای تزیینی و برخی مواد دیگر در ۳۰۰ غرفه به نمایش گذاشته شده که ۲۰۰ غرفهی آن به آقایان و ۱۰۰ غرفهی آن به خانمها اختصاص یافته است.
مسئولان محلی غور، میگویند که در نتیجهی جاریشدن سیلاب در شهر فیروزکوه و ولسوالی پسابند این ولایت، شش تن جان باخته است.
عبدالواحد حماس، سخنگوی والی غور، امروز (سهشنبه، ۲ جوزا)، به سلاموطندار گفت که در اثر جاریشدن سیلابها در روستای «مدرسه»ی شهر فیروزکوه، مرکز این ولایت، سه زن و یک دختر خردسال جان باخته و یک زن نیز ناپدید شده است.
شماری از باشندگان روستای «حاجی محمداکبر» در ولسوالی گرمسیر هلمند، میگویند که دسترسینداشتن به آب آشامیدنی در این روستا، از دیر باز به این سو، روند زندگی روزانهی آنها را با مشکل روبهرو کرده است.
صدها خانواده در روستای حاجی محمداکبر، زندگی میکنند که به آب پاک دسترسی ندارند.
حاجی محمدولی، باشندهی روستای حاجی محمداکبر، میگوید که آب این روستا شور است؛ چیزی که باعث شده، او و دیگر باشندگان این روستا، برای تهیهی آب آشامیدنی، به مناطق دوردست بروند.
وزارت صحت عامه، میگوید که در سال گذشتهی میلادی، بیش از ۷۰ هزار شهروند افغانستان به بیماری سل (توبرکلوز) مبتلا شده اند که از این میان، ۱۲ هزار تن جان داده است.
محمدحسن غیاثی، معین پلان و پالیسی این وزارت، امروز (دوشنبه، ۱ جوزا) در برنامهای که به مناسبت روز جهانی مبارزه با بیماری سل در شفاخانهی افغان-جاپان در کابل برگزار شده بود، گفت که در سال گذشتهی میلادی، بیش از ۵۰ هزار بیمار مبتلا به سل در مرکزهای درمانی زیر درمان قرار گرفته اند.
بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، میگوید که این نهاد بیشتر از دیگر دفترهای سازمان ملل متحد در افغانستان، از فرمان بازداشتن کار زنان متأثر شده؛ اما حاضر نیست با گروههای مردانه کار کند.
بخش زنان سازمان ملل، امروز (دوشنبه، ۱ جوزا) در بیانیهای، گفته که در هیچ کجای جهان، به جز افغانستان، مأموریت سازمان ملل به چالش کشیده نشده و زیر تأثیر قرار نگرفته است.
بستهشدن درِ مکانهای آموزشی و اکادمیک به روی زنان در نزدیک به دو سال گذشته، باعث شده که آنها به گشودن درهای دیگری برای ادامهدادن بکوشند؛ درهایی که با رفتن به آن سوی آن، در کنار فرار از تنهایی، به خود شان و دیگر زنان، منبع درآمدی نیز بسازند. وجمه سخی و ماری محمدی، از این زنان است؛ زنانی که با اندکترین امکانهای دستداشتهی شان، کارگاهی را زیر نام «کارگاه خیاطی بانوان هنرجو» در شهر کابل راه انداخته اند و در آن، زمینهی کار را به دختران و زنان بازمانده از تحصیل یا زنانی که برای پیشبرد زندگی به مشکل خورده، فراهم کرده اند.
