شماری از شهروندان در ولایتهای مختلف، میگویند که به دلیل بیکاری و نیاز به پشتیبانی از خانواده، ناچار شده اند مسیر شغلی خود را تغییر بدهند.
جمشید ۳۱ساله، باشندهی پروان که در گذشته آموزگار بود، میگوید که به دلیل بیکاری و نیاز به داشتن درآمد، به کار در یک شرکت مخابراتی آغاز کرده است. او میافزاید: «مجبور شدم کارم تغییر بدهم؛ این کارم کمک میکند که مصرف خانه را پیدا کنم و پیش اولادهایم دست خالی نباشم.»
راحلهی ۲۶ساله، باشندهی کابل که پیش از این در یک رادیو به عنوان خبرنگار کار میکرد، میگوید که پس از ازدستدادن شغلش به کار خیاطی رو آورده است. «بیکار نمیخواستم در خانه باشم، به همین خاطر خیاطی را یاد گرفتم؛ اول کورس رفتم و فعلن در خانه خیاطی میکنم.»
ساحل ۳۸ساله، باشندهی شهر جلالآباد، مرکز ننگرهار، میگوید که پیش از این برای هفت سال به عنوان مهندس در یک شرکت ساختمانی کار میکرد؛ اما پس از چهار سال بیکاری و برای این که بتواند از خانوادهاش حمایت کند، اکنون در یک فروشگاه لوازم ساختمانی به عنوان فروشنده کار میکند. «در یک فروشگاه لوازم ساختمانی به عنوان فروشنده کار میکنم و خوب است که حداقل یک درآمد بر خو د و فامیلم دارم.»
ضیای ۳۳ساله، باشندهی بلخ نیز، میگوید که پس از ازستدادن شغل قبلیاش، برای پیداکردن درآمد به موبایلفروشی رو آورده است. «قبلاً در در بخش ترانسپورت یک رسانه کار میکردم؛ پس از ازدسترفتن کارم چند ماه بیکار ماندم؛ فعلاً در یک دکان موبایلفروشی کار میکنم.»
در همین حال، تاجمحمد تلاش، کارشناس امور اقتصادی، میگوید به هدف پیشگیری از ناچاری افراد برای تغییر شغل، نیاز است که زمینه آموزشهای مسلکی، برنامههای کوتاهمدت حرفهای و فرصتهای کاری متناسب با تخصص جوانان به آنها فراهم شود. او، بر همکاری حکومت با سکتور خصوصی و ایجاد کارخانههای تولیدی و صنعتی تأکید دارد. «برای رسیدگی به این موضوع حکومت باید برنامههای حرفهای، تعلیمات مسلکی، برنامههای کوتاهمدت حرفه و یا مسلکی را روی دست بگیرد؛ در کنار این با سکتور خصوصی بر ایجاد کارخانههای تولیدی و صنعتی در افغانستان اقدام کنند.»
مسئولان وزارت کار و امور اجتماعی امارت اسلامی، میگویند که برای کاهش بیکاری و فراهمکردن زمینهی شغلیابی برای جوانان، اقدامهایی انجام شده است و در این راستا، از سال گذشته به این سو، بیش از ۶۲ هزار جواز کار برای شهروندان افغانستان و دیگر کشورها صادر شده و بیش از ۴۵ هزار جوان نیز مصروف آموزشهای فنی و حرفهای استند.
محمدصدیق توحیدی، سخنگوی این وزارت، میگوید: «تعداد زیادی جوانان از این رشته ها فارغ و مطابق به بازار کار استخدام شده اند؛ برای آینده هم این وزارت با ۱۵ اداره تفاهمنامه امضا کرده که به اساس آن بیشتر از یک میلیون شغل ایجاد میشود.»
با کمشدن فرصتهای کاری، شماری از شهروندان برای تأمین هزینههای زندگی به کارهای خلاف رشتهی تحصیلی یا پیشینهی شغلی خود روی آورده اند؛ اقدامی برای تآبآوری و تأمین نیازهای اساسی زندگی روزمره.
