شماری از افراد دارای معلولیت نابینایی و ناشنوایی در پروان، میگویند که به مرکزهای آموزشی ویژهی افراد دارای معلولیت دسترسی ندارند و در یادگیری با مشکل روبهرو اند.
قدسیهی 35ساله که از زمان زادهشدن توانایی شنیدن را از دست داده، میگوید که آرزو دارد به مانند همسالانش پای حرف آموزگار بنشیند. او میافزاید: «میخواهم درس بخوانم؛ مهارتهایی مانند خیاطی، گلدوزی و بافت را یاد بگیرم تا معیشت روزانه فراهم شود.»
طارق، دیگر باشندهی پروان که چندین سال است بیناییاش را از دست داده، میگوید که معلولیت نباید آنها از دسترسی به حقوق بنیادی شان محروم کند. «خواست ما این است که برای ما صنفهای آموزشی ایجاد شود و خط بریل باشد تا بتوانیم درس بخوانیم و برای جامعهی خود خدمت کنیم.»
با این که افراد دارای معلولیت در افغانستان با چالشهای جدی روبهرو اند؛ اما دورماندن از فرصتهای آموزشی، کاری و ناتوانپنداشتن آنها از سوی اجتماع، گذران زندگی روزمره را برای این افراد دشوار کرده است.
با این همه، سیدمحمد فیضی، رییس معارف پروان، میگوید که تلاش میشود در همکاری با نهادهای بیرونی زمینهی آموزش به افراد دارای معلولیت در این ولایت را فراهم کنند. به گفتهی فیضی، «تحت اصول امارت اسلامی هر قدر که توان ما باشد همکاری صورت میگیرد.»
بر بنیاد آمار ارائهشده از سوی ریاست اقتصاد پروان، 250 فرد دارای معلولیت در این ولایت زندگی میکنند که بیشتر آنها زنان اند.
