در سالهای پسین، با گسترش شهرنشینی در کابل، زندگی آپارتمانی به عنوان یکی از گزینههای رایج برای شهروندان افزایش یافته است. با این حال، همزمان با رشد این نوع سکونت، شماری از باشندگان آپارتمانها از نبود فرهنگ همزیستی و رعایتنشدن اصول زندگی مشترک شکایت دارند.
باشندگان، میگویند که کمبود آگاهی در بارهی فرهنگ آپارتماننشینی و رعایتنکردن حقوق دیگران، چالشهای متعددی را در این بخش به وجود آورده است.
محمد شعیب، باشندهی ناحیهی سوم شهر کابل که نزدیک به ۱۰ سال است در یک آپارتمان زندگی میکند، یکی از جدیترین مشکلهایش را برگزاری محفلها تا ناوقت شب عنوان میکند. «گاهی شبها در برخی آپارتمانها محفل یا عروسی برگزار میشود که سروصدای موسیقی و بازی کودکان تا دیروقت ادامه پیدا میکند و باعث ناراحتی و بیخوابی دیگران میشود. همچنان سروصدای سرک، موترها و ازدحام از دیگر مشکلهای ما است.»
در این گزارش با هشت تن دیگر از باشندگان آپارتمانها نیز، گفتوگو شده است. آنها از مشکلهایی چون ازدحام، کمبود آب، نبود توقفگاه موتر و رعایتنشدن نظافت به عنوان چالشهای اساسی زندگی آپارتمانی یاد میکنند.
بلند صحبتکردن، سروصدای کودکان، استفادهی نادرست از زینهها و بیتوجهی به نظافت از جمله مواردی است که به گفتهی ساکنان، بیشترین نارضایتی را ایجاد کرده است.
خالد، باشندهی ناحیهی یازدهم شهر کابل، میگوید که زندگی در فضای محدود و مشترک نیازمند رعایت معیارهای خاص، از جمله عایقسازی ساختمانها است. «یکی از مشکلهای اصلی، سروصدا است که بیشتر از سوی کودکان یا مهمانیها و شبنشینیها ایجاد میشود. ساختمانها به گونهای ساخته نشده که صدا را عایق کنند و به همین دلیل صدا به راحتی بین طبقهها انتقال میکند.»
مینه، باشندهی ناحیهی شانزدهم شهر کابل، نیز از تجربههای خود چنین میگوید: «اخیراً همسایهی جدیدی به طبقه بالا آمده که متأسفانه سروصدای زیادی دارد و باعث اذیت ما شده است، به ویژه به دلیل شلوغی کودکان. یکی از چالشهای مهم دیگر، کمبود آب است.»
مدثر، یکی دیگر از باشندهگان ناحیهی یازدهم، کمبود توقفگاههای موتر در آپارتمانها را از مشکلهای جدی شان عنوان میکند. «گاهی موترها به صورت نامنظم پارک میشوند و این موضوع رفتوآمد را دشوار میکند و حتا باعث تأخیر در رسیدن به کار میشود.»
عمر، باشندهی ناحیهی دهم شهر کابل، باور دارد که فرهنگ آپارتماننشینی هنوز به گونهی کامل در جامعه نهادینه نشده است. «هنوز فرهنگ آپارتماننشینی به طور کامل رعایت نمیشود و نیاز به آگاهیهای بیشتر دارد. همچنان پابندی به اصول زندگی مشترک کم است. بسیار از مردم هنوز به قانون توجه جدی ندارند.»
در همین حال، جامعهشناسان بر اهمیت احترام متقابل و مسئولیتپذیری در زندگی آپارتمانی تأکید میکنند. شعیب احمدی، جامعهشناس، میگوید: «برای داشتن یک زندگی مشارکتی، احترام متقابل میان افراد و قانونپذیری ضروری است. همچنان کنترل سروصدا اهمیت زیادی دارد، زیرا حتا یک محفل کوچک میتواند باعث آزار دیگران شود. صبر، تحمل و در نظرگرفتن تنوع فرهنگی از دیگر اصول مهم در زندگی آپارتمانی است.»
بر بنیاد گزارش برنامهی اسکان بشر سازمان ملل متحد، شهرنشینی در افغانستان، به ویژه در کابل، با سرعتی بیپیشینه در حال افزایش است.
همچنان آمارهای شهرداری کابل، نشان میدهد که در چهارونیم سال گذشته حدود سه هزار بلندمنزل در این شهر ساخته شده است.
