مسئولان شماری از کارخانههای تولید قالین، میگویند با این که در بیش از دو سال گذشته شماری از زنان به قالینبافی رو آورده اند و میزان تولید این جنس افزایش یافته؛ اما به دلیل نبود بازار در داخل و فراهمنبودن زمینه برای صادرات آن، کار آنان با رکود روبهرو شده است.
مسئولان در وزارت امربهمعروف و نهیازمنکر در برنامهی تشریح دستآوردهای یکسالهی ادارههای امارتی، میگویند که در یک سال گذشته نزدیک به ده هزار شکایت را ثبت و به بیش از پنج هزار آن رسیدگی کرده اند. محبالله مخلص، رییس تقنین و پلان این وزارت، میگوید که بیشترین شکایتها در بخشهای حقوقی، جزایی و جنایی، ثبت شده است.
شماری از باشندگان کابل، با شکایت از ناداری و بیکاری از حکومت سرپرست امارت اسلامی میخواهند که به آنها زمینهی کار را فراهم کند. عبدالرحیم ۷۷ساله، باشندهی شهر کابل که در کنار جادهای نشسته است، میگوید که ۳۰ سال میشود کفشپالشی میکند.
همزمان با بلندرفتن دمای هوا تا ۴۴ درجهی سانتی گراد در شماری از ولایتها، شهروندان در ولایتهای مختلف، میگویند که افزایش پرچاویهای برق آسیبپذیری شان در برابر گرما را افزایش داده است.
باشندگان ولسوالی نهرسراج در نزدیکی شهر لشکرگاه، مرکز هلمند، از نبود ساختمان برای واحدهای اداری در جغرافیای این ولسوالی شکایت دارند.
شماری از باشندگان شهر کابل، میگویند که افزایش سگهای ولگرد در سطح شهر سبب آزارواذیت آنان شده و رفتوآمد شان را با مشکل روبهرو کرده است.
در ادامهی بازداشت، لتوکوب و اخراج مهاجران افغان از ایران و پاکستان، شماری از مهاجران افغان در این دو کشور، میگویند که در روزهای پسین فشارها در برابر مهاجران افزایش یافته و آنان هر روز با ترس بازداشتشدن و اخراج، زندگی میکنند.
شماری از جوانان دانشآموخته در ننگرهار، با شکایت از بیکاری از حکومت سرپرست خواستار ایجاد فرصتهای کاری اند. آنها، میگویند که در صورت فراهمنشدن فرصتهای کاری، جوانان زیادی ناچار میشوند که راه مهاجرت را در پیش بگیرند.
این روزها هیچ خیابانی را در شهر غزنی نمیتوان یافت که دستفروشان در آن برای تأمین نیازهای خانوادهی شان تقلا نکنند؛ اما کسادشدن بازار کار سبب شده است که آنها پس از ساعتها ماندن در گرما و سرمای خیابان، چیز زیادی دستگیر شان نشود.
شماری از جوانان در بدخشان، با شکایت از فراهمنبودن فرصتهای شغلی میگویند با این که در بخشهای گوناگون تحصیل کرده اند؛ اما به دلیل فراهمنبودن زمینهی کار نمیتوانند به خود کاری پیدا کنند.
همزمان با نگرانیهای جهانی از وضعیت سیلابزدگان در افغانستان، آسیبدیدگان سیلابها در بغلان و غور از دسترسینداشتن به غذا، آب آشامیدنی و سرپناه شکایت کرده و میگویند که نهادهای مسئول آنان را به حال خود رها کرده اند.
شماری از آسیبدیدگان سیلابهای چند روز پسین در ولسوالیهای تیشکان، کوهستان، تگاب، درایم و وردوج بدخشان، با شکایت از کندی در روند ارائهی کمکها، میگویند که با گذشت چندین روز از سرازیرشدن سیلابها در این ولایت تنها خیمه و ظرفهای غذاخوری دریافت کرده اند.
شماری از دامداران در ولسوالیهای دوردست کنر، با شکایت از خشکسالی و کمبود چراگاه برای پرورش دامهای شان، میگویند که خشکسالیها و سیلابهای سه سال پسین، نزدیک به تمام چراگاهها در این ولسوالیها را از بین برده و به دامداری شان زیان رسانده است.
بیمارداران در شماری از شفاخانههای شهر کابل، با شکایت از کمبود دارو به ویژه داروهای تخصصی، میگویند که ناچار اند داروهای مورد نیاز شان را با تحمل هزینهی زیاد از داروفروشیهای خصوصی تهیه کنند. آنان، میافزایند که گاهی وقتها، توانایی خرید دارو را از داروخانههای خصوصی ندارند؛ در حالی که پیداکردن آن نیز به راحتی ممکن نیست.
شماری از مراجعهکنندگان به مرکز توزیع شناسنامه در سرای شمالی شهر کابل، میگویند که برای اصلاح و نوکردن شناسنامههای برقی شان، به دلیل کندی در روند کار در این مرکز، ناچار اند هفتهها و گاهی ماهها انتظار بکشند.
شماری از باشندگان شهر پلخمری، مرکز بغلان، از افزایش بهای مواد خوراکی در این ولایت شکایت میکنند و به سلاموطندار میگویند که مردم توان خرید مواد اولیه را ندارند. باشندگان این شهر، از مسئولان و دکانداران میخواهند که بهای مواد اولیه را کاهش دهند.
