شماری از دختران، میگویند که پس از بازماندن از آموزش، خانوادههای شان آنها را به ازدواجکردن وادار کرده اند. زینب ۲۲ساله که در هنگام آغاز ممنوعیت تحصیل دختران، دانشجوی سمستر سوم رشتهی حقوق در دانشگاه بلخ بود، میگوید که پس از بازماندن از تحصیل، خانوادهاش او را به ازدواج با پسری که نمیخواست، مجبور کرده است.
همزمان با ۱۱ فبروری، «روز جهانی دختران و زنان در علم»، دفتر هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، خواستار لغو ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم شد.
یوناما، امروز در اکس نوشته که با گذشت هزار و ۶۰۷ روز از بستهماندن مکتب دختران بالاتر از صنف ششم، این روز را با «اندوه» گرامی میدارد.
همزمان، اتحادیهی اروپا نیز خواستار توجه ویژه به آموزش دختران شده و گفته که آنها باید در مرکز توجه قرار بگیرند.
در گوشهای از شهر میمنه، مرکز فاریاب و در اتاقی که چراغهایی از سقف آن آویزان است، شماری از دختران سرگرم خیاطی استند. این کارگاه
چرخ خیاطی آرام میچرخد و صدای یکنواخت آن در فضای کارگاه میپیچد؛ صدایی که برای نازنین رسولی تنها صدای یک چرخ نیست، بل امیدیست که فرصت کار را فراهم کرده و برای او و کارمندان این کارگاه، منبع درآمد شده است.
همزمان با ۲۴ جنوری، روز جهانی آموزش، شماری از خانوادهها در افغانستان از ادامهی ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم ابراز نگرانی کرده و میگویند که در انتظار روزهایی استند که دختران شان به مکتب بازگردند.
آنها، میگویند که دختران شان به امید آیندهای بهتر درس خوانده، اما اکنون در بارهی آیندهی شان نگران استند.
رخشانهی ۲۵ساله، باشندهی ولسوالی آبکمری بادغیس که اکنون شش سال از ازدواجش میگذرد، میگوید که در سهسالگی به نام پسر کاکایش شده و سرنوشت ازدواجش بدون رضایت او رقم خورده است. او، میافزاید که در برابر تصمیم خانوادگی حق مخالفت نداشته و پس از رسیدن به سن بلوغ مطابق همان تعهد مجبور به ازدواج شده است.
به دنبال وضع محدودیتها بر کار و آموزش زنان، شماری از زنان در هرات با راهاندازی کارگاههای قالینبافی زمینهی اشتغال را برای زنان و دخترانی فراهم کرده اند که نانآور خانوادههای شان اند. این کارگاهها نه تنها به تأمین معیشت خانوادهها کمک میکنند؛ بل فضای امن برای زنان و دختران محروم از کار و آموزش است تا با یادگیری مهارتهایی مانند قالینبافی از آسیبهای روحی ناشی از انزوا رهایی یابند.
حق آموزش زنان و دختران، از جمله حقوق بنیادین بشری است که در اسناد متعدد بینالمللی بر اهمیت آن تأکید شده است. همچنان نتیجهی تاریخی نگاه اسلام به برابری زن و مرد در آموزش، با استناد به شواهد قرآنی، روایی و واقعیتهای عینی نشان میدهد که اسلام همواره خواهان ایجاد فرصتهای مناسب آموزشی برای تمامی زنان و دختران بوده است.
گرمای روز و شب، نبود برق، رژیم غذایی نامناسب، مشکلات اقتصادی و بار سنگین مسئولیتها، عاملهایی اند که دختران در ننگرهار را با فشار خون پایین، بیحالی، تب، سردرد و ضعف جسمانی روبهرو کرده است. ننگرهار، یکی از ولایتهای افغانستان است که در تابستان نسبت به بسیاری از ولایتهای دیگر گرمای بیشتری دارد.
در سرزمین هنر و فرهنگ، جمعی از دختران در هرات تصمیم گرفته اند با قلممو و رنگ، به مسیر زندگی شان رنگ و معنای تازه ببخشند و محدودیتها را نگذارند تا مانع دستیابی به آرزوهای شان شود. آنان، میگویند که بدون پشتیبانی مالی و پشتیبانی از سوی خانواده، گالری هنری ساختند.
کمی آن سوتر، هدیهی سیزدهساله که دانشآموز برتر این مکتب است، میگوید که این روزها هنگام خیرهشدن به تقدیرنامههایش که در جریان سالهای آموزشی به دست آورده، بیشتر از فردایش دلهره پیدا میکند. «اولنمره عمومی استم. به تقدیرنامههایم که توجه میکنم، میگویم اگر اینها توقف کنند من چه کنم، چه کنم در خانه زندگی ما بدون درس بیمعنا میشود.»
در شرایطی که دستهی زیاد از شهروندان از بیکاری شکایت دارند، مردی در پروان آستین بلند زده و با ایجاد یک کارگاه پراکندهی قالینبافی، به
نزدیک به بیست زن، در کارگاهی کنار هم آمده اند و با زحمت و دقت زیاد، روی نخها المک میزنند و با چرخاندن تارهای رنگشده میان نخهای سفید، نقشهای قشنگی را به شکل قالین در میآورند؛ تلاشی برای بیرونزدن از بیکاری و درآودن نانی از آبلهی کف دست. به دنبال روشنشدن هوا، این زنان از خانههای شان بیرون میزنند و تا نزدیک غروب سرگرم کار استند.
بوی تند چسب و تیل در فضای کوچک کارگاه پیچیده است؛ اما چیزی که بیشتر محسوس است، صدای درشت سوهانیست که روی تکههای چوب کشیده میشود و طرحهایی از دل چوب بیرون میشود و جان میگیرد. کارگاه حکاکی «ظرافت» در پلسرخ شهر کابل، جایی است که دختران گرد هم آمده و با دستان هنرمند شان روی تکههای چوب زیبایی میآفریند.
شماری از دختران در غزنی، از کمخونی رنج میبرند و میگویند که پیامدهای ناشی از کمخونی، آنها را با چالش جدی روبهرو کرده است. آنها، میافزایند که تأمین همیشگی داروی کمخونی به آنها دشوار است. یاسمین، دخترخانم ۲۰ساله در غزنی است که به گفتهی خودش، کمخونی چندساله او را با مشکل روبهرو کرده و بیشتر وقتها خسته و کمانرژی بوده و دارای نشانههایی از کمخونی روی جلدش است.
به گفتهی این زنان، اعتیاد اعضای خانواده نه تنها زندگی شان را در فقر و تاریکی مطلق فرو برده؛ بل موجب اعتیاد دیگر اعضای خانواده نیز شده است. سلما، دختری ۲۱ساله، میگوید که اعتیاد پدرش به مواد مخدر (چرس)، او را مجبور کرده است سرپرستی چهار خواهر و برادر خردترش را برعهده بگیرد.
