زخم مشترک؛ روایت زنانی که پس از عروسی به مصرف مخدر رو آورده اند

کم نیستند زنانی که با مصرف مواد مخدر شب‌وروز شان را می‌گذرانند؛ زنانی که زندگی در سایه‌ی شوهر، نه تنها برای شان خوش‌بختی به هم‌راه نداشته، بل ناآسودگی روان و زخم سوزن را روی دست شان جا گذاشته است. شماری از این زنان که در کندهار، ولایت جنوبی افغانستان به سر می‌برند، با نگرانی از حال ناخوش و آینده‌ی ناروشن شان، می‌گویند؛ ترس آن را دارند که روزی فرزندان شان نیز، پای منقل نشسته و روز شان را با دودکردن تریاک و تزریق هرویین به شب برسانند.

مهاجرت؛ زوال اخلاق، دوام رنج

در سال‌های پسین، کم‌تر افغانستانی‌‌یی که از راه قاچاق به ایران رفته است را می‌توان یافت که خاطره‌های خوشش از این کشور بیش‌تر از خاطره‌های ناخوشش باشد، اما آن‌‌‌‌‌چه این روزها در فضای مجازی پخش می‌شود، بازتاب تازه و شدت‌یافته‌یی از خشونت بر شهروندان افغانستان در ایران است که از سوی دولت و شهروندان این کشور اعمال می‌شود.

داماد نیم‌کله

همین چند سال پیش بود که مادربزرگم به بسیار اصرار و شوق‌وذوق مرا نیم‌کله زن‌دار ساخت. شاید با واژۀ «نیم‌کله» برخی‌ شما آشنا نباشید؛ نیم‌کله یعنی ۵۰ درصد است و ۵۰ درصد نیست. متأسفانه بگویم که من از همان زن‌دارهای نیم‌کله شدم که از زن، فقط‌ و فقط برایم مصرف رسید و هنوز چهره‌اش را ندیده‌ام.

بیش از یک میلیون شهروند افغانستان به‌دلیل بحران اقتصادی مهاجر شده‌اند

نیویورک تایمز، گزارش داده است که پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان و تسلط امارت اسلامی بر این کشور، میلیون‌ها تن به‌دلیل بحران اقتصادی مهاجر شده‌اند. به نقل از گزارش، درآمدها در این کشور ناپدید، تهدید گرسنه‌گی گسترده‌تر و کمک‌های مالی به این کشور نیز متوقف شده است.

چهار برادر بازگشته از مهاجرت در هرات یک فارم پرورش ماهی‌ ایجاد کرده‌اند

یک فارم پرورش ماهی‌ در ولسوالی اوبۀ ولایت هرات از سوی چهار برادر بازگشته از مهاجرت ایجاد شده است. آنان می‌گویند که بیش از ده سال می‌شود این فارم را ایجاد کرده‌اند و در این مدت توانسته‌اند کارشان را رونق خوبی بدهند.

مهاجرت بی‌پیشینۀ شهروندان و بازار گرم کمیشن‌کاران

با آن‌که شهروندان می‌کوشند با پرداخت پول هنگفت در بدل ویزا و تکت کشورهایی چون ایران و پاکستان از راه‌های زمینی و هوایی سفر کنند، اما از بهای بلند ویزا و تکت‌ که از سوی کمیشن‌کاران تهیه می‌شود، شکایت می‌کنند و می‌گویند که آنان از مجبوریت مردم استفاده می‌کنند و در بدل پول هنگفت به مردم ویزا و تکت تهیه می‌کنند.

چشم دیدهای خبرنگاری که برای نجات جانش به خارج از کشور فرار کرد

برای فرار از کشور جنگ‌زده‌یی مثل افغانستان دلیل و توجیهی زیادی نیاز نیست. همین‌ که می‌بیند این کشور بیش از ۴۰ سال است که در آتش جنگ می‌سوزد، ده‌ها هزار کشته و زخمی داده و میلیون‌ها تن آواره در سراسر جهان دارد خود دلایلی موجهی برای خروج از کشور به شمار می‌رود.  

مهاجرت؛ از سرنوشت شماری از خبرنگاران غور خبری نیست

عبدالحمید، یکی از ۱۵خبرنگار غوری است که هم‌زمان با تسلط طالبان بر کشور راهی دیار غربت شد و از مسیر قاچاقی خود را به یکی از کشورهای خارجی رسانده است. او می‌گوید، آنان برای حفاظت از جان‌شان مجبور شده‌اند کشور را ترک کنند و از سرنوشت شماری از خبرنگاران همراهش اطلاعی در دست نیست.

جستجوها برای یافتن نشانه‌یی از زنده بودن یک خبرنگار بی‌نتیجه مانده است

دو انفجار شام روز پنج‌شنبه در میدان هوایی کابل، بیش از ۱۷۰ کشته و بیش از ۲۰۰ زخمی برجا گذاشت. هرچند پس از وقوع این انفجارها شهر نسبتاً آرام است؛ اما برای شماری هیچ‌چیز مانند سابق نیست. شمار زیادی از اعضای خانواده‌ها به گونۀ دسته جمعی و شماری دیگر تنهایی یا با یکی از اعضای خانواده‌های خود کشته شده‌اند.

سازمان ملل برای مهاجرت گروهی شهروندان افغانستان آمادگی می‌گیرد

کمیشنری عالی سازمان ملل متحد در امور پناهنده‌گان و نهادهای هم‌کار آن برای رسید‌گی به مهاجرت دسته‌جمعی شهروندان افغانستان به کشورهای همسایه، آماده‌گی می‌گیرند. این در حالی‌ست که پناه‌جویان افغانستان در کشورهای بیرونی به‌ویژه کشورهای همسایه در وضعیت خوبی

مهاجرت نامنظم؛ «دزدان مثل گرگ‌های وحشی بر ما حمله کردند»

شمس‌الله احمدزی که در یک مکتب دولتی استاد زبان انگلیسی بود، دو ماه پیش به‌دلیل وضعیت نامناسب اقتصادی و بی‌عدالتی اجتماعی بی‌مدرک قانونی راه مهاجرت را در پیش گرفت؛ بی‌خبر از این‌که شانسش در این مسیر با مشکلات بر می‌خورد.

فعال رسانه‌یی افغانستان که در مهاجرت نیز دست از کار رسانه‌یی برنداشته است

محمداسلم تیمور، از فعالان رسانه‌یی افغانستان حدود شش سال پیش به‌دلیل مشکلات امنیتی کشور را ترک کرد. او اکنون در کشور سویس زنده‌گی می‌کند.

محمداسلم تیمور متولد شهر میمنه، مرکز ولایت فاریاب است. او آموزش‌های عالی‌اش را در بخش جیودیزی دانشکدۀ مهندسی دانشگاه جوزجان در سال ۱۳۹۳ به پایان رسانده است.

مهاجرت؛ بارز: می‌خواستم در افغانستان بمانم و کریکت بازی کنم

همه‌‌ساله ناداری و بی‌کاری جوانان بی‌شماری را مجبور به ترک کشور می‌کند و آنان به امید دست‌یابی به آیندۀ درخشان، به دیگر کشورها می‌روند. از این میان، شماری با پیمودن مراحل قانونی به‌‎دنبال رؤیای خود می‌‎روند، اما شماری دیگر به‌دلیل ناتوانی مالی، راه پُرخطر مهاجرت بی‌اسناد قانونی/نامنظم را برای رسیدن به کشورهای دوم در پیش می‌گیرند.

مهاجرت؛ حکایت جوانی که پس از بازگشت به کشور در زنده‌گی‌اش تغییرات مثبت آمد

مهاجرت پدیده‌یی‌ست که مواجهه با مشکلات و تحمل سختی‌ها در آن امر حتمی‌ست و افراد اندکی‌اند که در عالم مهاجرت مشکلات را متقبل نشده باشند. احمدشاه پاسون، باشندۀ ولایت هلمند است که ۱۵ سال از عمرش را در پاکستان گذرانده، سختی‌های بسیاری را متقبل شده است و از مهاجرت خاطرۀ تلخ دارد.

هشدار قرقیزها به دولت: اگر به ما توجه نشود به کشورهای منطقه مهاجرت می‌کنیم

قرقیزهای ساکن در پامیر بدخشان می‌گویند، به دلیل کم‌توجهی دولت برای بهبود وضعیت زنده‌گی‌شان در سال‌های پسین، ادامۀ زنده گی در این بخش برای آنان دشوار شده است. آنان می‌گویند، اگر دولت به وضعیت زنده‌گی قرقیزها به گونۀ جدی توجه نکند، افغانستان را ترک و به کشورهای منطقه به ویژه قرقیزستان مهاجرت خواهند کرد.

فقر و بی‌کاری دلیل مهاجرت جوانان

در چند سال اخیر شماری از شهروندان افغانستان برای دست‌یافتن به زنده‌گی آرام، فریب قاچاق‌بران انسان را می‌خورند و راه دیگر کشورها را در پیش می‌گیرند.
جمشید، جوانی‌ست که برای دست‌یابی به آرزوهایش، تن به مهاجرت نامنظم می‌دهد تا از راه‌های دشوارگذر به ایران برسد، اما در مسیر سفر با مشکلات زیادی روبه‌رو شده و از یک‌جا به‌جای دیگر منتقل می‌شود.