شماری از چَجبافان در روستای «قلعهی میر» کاپیسا، میگویند که کاهش تقاضا و دسترسینداشتن به مواد مورد نیاز، صنعت چجبافی را در آستانهی نابودی قرار داده است.
عبدالشکور، باشندهی روستای «قلعهی میر» کاپیسا که چجبافی را از پدرش به ارث برده، میگوید در سالهای پسین این صنعت رونقش را از دست داده است. «بیش از ۵۰۰ سال تیر شده است از قدامت این صنعت؛ با چج گندم، جواری، توت پاک میشود؛ اما اکنون مانند گذشته نیست.»
مرادعلی، دیگر باشندهی کاپیسا، میگوید که دشواری تهیهی مواد این صنعت و کوچیدن خانوادهها از ولایت، از دیگر عاملهای رکود چجبافی است. «در گذشته حدود ۷۰ خانواده سرگرم این صنعت بودند، حالا یکی یا دو خانواده مانده؛ در گذشته تهیهی مواد خام آسان بود؛ حالا از تپهی احمدبیک ولسوالی نجراب از کوها و دشتها مواد را جمع میکنیم.»
این صنعتکاران، از امارت اسلامی و نهادهای بیرونی میخواهند که با پشتیبانی از چجبافی و فراهمکردن بازار فروش، به بقای این صنعت کمک کنند.
در سوی دیگر، نصرتالله نصرتسنجنی، آمر فرهنگ و گردشگری ریاست اطلاعاتوفرهنگ کاپیسا، میگوید که کاهش تقاضا و واردات کالاهای مشابه، از عاملهای اصلی ازمیانرفتن صنعت چجبافی در این ولایت است. به گفتهی او، «مهمترین چالش این است که صنعت مدرن باعث رکود این صنعت شده است؛ تهیهی مواد خام بسیار مشکل است؛ برای رشد این صنعت حمایت مردمی نیاز است؛ مردم باید از صنایع استفاده کنند.»
عبدالولی هژیر، کارشناس مسائل اقتصادی، میگوید که دولت با پشتیبانی از صنعتکاران و فراهمکردن بازار فروش، میتواند زمینهی کاریابی و رشد صنعت چجبافی را فراهم کند. «دولت میتواند از طریق ادارههای محلی سکتور بافندگی را مورد حمایت قرار بدهد؛ از طریق قرضههای کوتاه و درازمدت، از طریق آموزشهای فنی و حرفهای و تهیهی مواد خام میتواند به رشد این صنعت کمک کند.»
چجبافی در برخی روستاهای کاپیسا تنها یک حرفه نیست؛ بل بخشی از هویت باشندگان این ولایت است که با کار در این بخش از یک نسل به نسل دیگر انتقال یافته است.
