سلاموطندار برای روشنشدن این موضوع با ۳۴ زن در ۱۲ ولایت کشور که حدود ۲ تا ۱۸ سال از ازدواج شان میگذرد و صاحب فرزند نشده اند، گفتوگو کرده است. یافتهها نشان میدهد که بیشتر این زنان (۲۸ تن) نه تنها از درمان منظم محروم بوده، بل از پشتیبانی خانوادهی شوهر هم بیبهره مانده اند.
با گذشت چهار سال از رویکارآمدن حکومت سرپرست در افغانستان، شماری از زنان فعال رسانهای و اجتماعی، میگویند که حق دسترسی زنان به اطلاعات و آزادی بیان به گونهی چشمگیری محدود شده است. به باور این زنان، نبود میکانیزم مشخص برای پشتیبانی و تضمین این حق، سبب شده که آزادیهای بنیادین زنان به طور روزافزونی، از آنان گرفته شود.
در روزگاری که محدودیت بر زندگی دختران افغان سایه افکنده، شماری از دختران جوان در هرات با امید و علاقهی فراوان، به هنر تذهیب رو آورده اند و با زبان بیکلام رنگ و قلم سخن میگویند و در پناه این هنر، به دنبال حفظ آرامش و امید برای آیندهی شان هستند. به گفتهی این دختران، هنر برای شان تبدیل به پناهگاهی امن در دل تاریکیها و محدودیتهای روزافزون شده است.
شماری از مادران شاغل، به سلاموطندار میگویند که حقوق آنان در محیط کار تطبیق نمیشود. آنان، میافزایند که بر بنیاد قانون کار، ساعتهای کاری مادران در زمان شیردهی باید کاهش یابد، مرکزهای مراقبت از کودکان فعال باشد و ترانسپورت داشته باشند؛ اما اجرای این حمایتهای قانونی، در محیط کار به دلیل فشار کاری، نبود مکان مناسب برای شیردهی و بیتوجهی به نیازهای روانی مادران، با محدودیتهایی روبهرو است.
با این که انتخاب همسر از حقوق و امتیازات زنان تلقی میشود؛ اما شماری از زنان که سالها از زندگی مشترک آنها میگذرد، میگویند که هیچ نقشی در انتخاب همسر خود نداشته اند و خانواده برای آنها تصمیم گرفته است. این زنان، تأکید میکنند که در برابر انتخاب خانواده، ناگزیر به تعامل بودند و چارهای دیگر نداشتند.
تصمیم تازهی امارت اسلامی مبنی بر اختیاریشدن درج عکس زنان در شناسنامه، واکنشهای گستردهای را در میان زنان و فعالان حقوق زن برانگیخته است. شماری
زمانی که تحصیل دختران در دانشگاه منع شد، سال چهارم دانشجوییاش را در رشتهی حقوق میگذراند؛ سالی که پایان یافت، اما تحصیل او در دانشگاه به پایان نرسید. حالا خیال تدریس در دانشگاه را کنار گذاشته و جای کتاب با متر و قیچی سروکار دارد؛ دختری که در جدال با آرزوها و واقعیتها، راه تازهای را برای دوام زندگیاش برگزیده است.
پزشکان در غور، میگویند که «کیست تخمدان» یکی از شایعترین بیماریهایی است که در داخل یا روی تخمدان شکل میگیرد و میتواند زنان را در هر سنی به ویژه در سنهای باروری، دچار کند.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۷۱ زن در ۱۶ ولایت نشان میدهد که بیش از نیمی از این زنان محدودیتهای خانوادگی و اجتماعی را از دلیلهای اصلی احساس تنهایی، کاهش اعتمادبهنفس و انزوا در زندگی روزمرهی خود عنوان کرده اند. بر بنیاد یافتهها، ۴۱ زن محدودیتهای تحمیلی و شرایط اقتصادی و اجتماعی دشوار را عامل تشدید حس تنهایی دانسته اند. احساس تنهایی در حالی در میان این زنان سایه افکنده که بیشتر آنان دارای شغل و درآمد نیز هستند. نداشتن حمایتهای خانوادگی و سرکوب خواستهها، تنها عامل احساس تنهایی زنان نیست.
بخش زنان سازمان ملل متحد، اعلام کرده که ۹۲ درصد افغانها از آموزش دختران پشتیبانی میکنند.
این نهاد در اعلامیهای نوشته که افغانها در همهی سطوح جنسیتی و اجتماعی، تقریباً به طور یکدست از حق آموزش دختران حمایت میکنند.
وزارت دفاع امارت اسلامی، حملههای هوایی پاکستان بر خوست و ننگرهار را «محکوم» کرده و هشدار داده که چنین اقدامهای «غیرمسئولانه» پیامد خواهد داشت.
این وزارت، دیر وقت روز گذشته –پنجشنبه، ۶ سنبله-، با نشر اعلامیهای نوشته که در حملههای هوایی پاکستان زنان و کودکان جان باخته اند.
در بخشی از اعلامیه آمده که حملههای هوایی پاکستان «ظالمانه و وحشیانه» بوده است.
فوزیه، زنی از روستای «باغمیر» ولایت کندز، روزها را با صدای خروس و گرمای آفتاب در کشتزارش آغاز میکند. زنی با دستان پینهبسته و چهرهای که زیر آفتاب تغییر رنگ داده است، هر روز برای تولید بیشتر و پشتیبانی اقتصادی خانواده بدون خستگی کار میکند.
با ورود به پنجمین سال بازماندن دختران از آموزش، این دستهای از جامعه، با انزوا و ناامیدی عمیقتری دستوگریبان اند. پس از رویکارآمدن امارت اسلامی در تابستان ۱۴۰۰، درهای مکتبها به روی دختران بالاتر از صنف ششم بسته شد و با گذشت بیش از ۱۴۶۰ روز این محرومیت ادامه یافته است؛ محرومیتی به گفتهی شماری از دانشآموزان دختر، به سلامت روانی آنها آسیب زده و سبب انزوای شان شده است.
وزارت امور خارجه امارت اسلامی، اعلام کرده که در واکنش به حملههای ارتش پاکستان بر ننگرهار و خوست، سفیر پاکستان در کابل را احضار کرده و یادداشت اعتراضی خود را به وی تسلیم داده است.
این وزارت، امروز (پنجشنبه، ۶ سنبله)، در اعلامیهای نوشته که در نتیجهی حملههای پاکستان بر این دو ولایت، سه تن جان باخته و هفت تن دیگر زخمی شده اند.
شماری از زنان دامدار در کاپیسا، از شیوع بیماریهای دامی ابراز نگرانی میکنند. این زنان که دامداری را منبع اصلی درآمد خانوادههای شان میدانند، میگویند که کاهش تولید شیر، مرگومیر حیوانات، هزینههای سنگین درمان و نبود مرکزهای درمانی دولتی، از چالشهای جدی اند که زندگی بسیاری از خانوادهها را زیر تأثیر قرار داده است.
او در روزهایی که نمیتوانست به دانشگاه برود، در فضایی پر از رنگها و تابلوهای کالیگرافی، تلاش میکند امید را از میان خطوط و رنگها بیرون بکشد. «مثلی که زندگی کاملاً توقف کرد، کم کم به خود قبولاندم این شکل نباشد، تا به کی افسردگی، تا به کی این حالت دشوار باشد. باید از جایی دوباره آدم برخیزد.»
