از واخان تا هرات؛ حیوانات در افغانستان در خط مقدم تغییر اقلیم

افغانستان از کشورهای بسیار آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی است و برنامه‌ی توسعه‌ای ملل متحد، می‌گوید که میانگین دما در این کشور از ۱۹۵۰ تاکنون حدود ۱٫۸ درجه‌ی سانتی‌گراد بالا رفته و خشک‌سالی، سیلاب و دیگر رویدادهای شدید اقلیمی فشار بیش‌تری بر زندگی مردم آورده است.

کشاورزان در خوست خواهان توزیع بذرهای سازگار با تغییرات اقلیمی اند

شماری از کشاورزان در خوست، می‌گویند که در سال‌های گذشته تخم‌ها و نهال‌های مورد نیاز خود را از ولایت‌های دیگر تهیه می‌کردند؛ اما برخی از این تخم‌ها و نهال‌ها به دلیل تفاوت شرایط آب‌وهوایی و محیطی، نتیجه‎ی مطلوبی نداشته است.

۶۳ نقطه‌ی پرخطر در پنجشیر؛ زنگ خطر تغییرات اقلیمی و مداخله‌ انسان

پنجشیر با کوه‌های بلند، دره‌های عمیق و رودخانه‌های خروشان، در کنار زیبایی‌های طبیعی، یکی از آسیب‌پذیرترین ولایت‌های افغانستان در برابر حوادث طبیعی است. در سال‌های اخیر، باشندگان این ولایت بارها از سیلاب‌های ناگهانی، سقوط سنگ و سنگریزه، رانش زمین و برف‌کوچ شکایت کرده‌ اند؛ رویدادهایی که در مواردی به زمین‌های زراعتی، پل و پلچک‌ها، سربندهای آب، تأسیسات برق‌آبی، بازارها و خانه‌های مردم آسیب جدی وارد کرده است.

فیض‌آباد؛ شهری که افزایش جمعیت مدیریت زباله را دشوار کرده است

شهر فیض‌آباد، مرکز بدخشان در حالی‌ که به‌ عنوان یکی از شهرهای نسبتاً پاک کشور شناخته می‌شد، این روزها در میان زباله‌ها و مدیریت ناکارآمد آن با چالش‌های تازه محیط‌زیستی روبه‌رو است. افزایش سریع جمعیت، گسترش شهرنشینی و نااگاهی شهروندان، این شهر را در معرض تهدیدهای جدی قرار داده است. در این میان، نگرانی‌ها از آلودگی دریای کوکچه نیز افزایش یافته است.

تقویم کاشت در برابر تغییر اقلیم؛ پیام کشاورزان در کاپیسا به کاپ ۳۱

سال‌هاست که دهقانان کاپیسا زمان کشت را از روی تجربه می‌شناسند؛ میزان، عقرب و قوس برای کشت برخی محصولات، جوزا و سرطان برای کشت‌های تابستانی و باران، رطوبت خاک و گرمی و سردی هوا برای تشخیص زمان مناسب کار در زمین؛ اما امروز بخشی از این تقویم قدیمی با پرسش تازه‌ای روبه‌رو شده است. وقتی بارندگی کم یا نامنظم می‌شود، زمستان‌ها کم‌برف‌تر می‌شوند و گرما شدت می‌گیرد، آیا همان تقویمی که نسل‌های گذشته بر اساس آن کشت می‌کردند، هنوز می‌تواند راهنمای مطمئنی برای دهقانان باشد؟

بادهای ۱۲۰روزه‌ی هرات؛ زنگ خطر تغییر اقلیم در آستانه‌ی کاپ ۳۱

هرات سال‌هاست با بادهای ۱۲۰روزه زندگی می‌کند؛ بادهایی که بخشی از اقلیم طبیعی حوزه سیستان و غرب افغانستان اند و از اواخر بهار تا تابستان و اوایل پاییز در این منطقه می‌وزند. اما مشکل فقط خود باد نیست. وقتی زمین خشک می‌شود، آب‌های زیرزمینی پایین می‌روند و پوشش گیاهی از بین می‌رود، بسترهای خشک رودخانه‌ها، تالاب‌ها و زمین‌های رهاشده در معرض باد قرار می‌گیرند. همان باد که روزی تنها یک پدیده‌ی اقلیمی بود، به وسیله‌ای برای بلندکردن خاک و انتقال گردوغبار تبدیل می‌شود.

بادام دایکندی زیر فشار تغییر اقلیم؛ دسترخوان‌های خالی، پیام افغانستان به «کاپ ۳۱»

در دامنه‌های کوهستانی دایکندی، سوختن شکوفه‌های بادام در سرمای ناگهانی بهار و خشک‌سالی‌های پی‌درپی، تنها داستان نابودی یک محصول زراعتی نیست؛ روایتی عریان از کوچک‌شدن دسترخوان خانواده‌هایی است که میان فروش واپسین مواشی، قرض‌داری از دکان‌ها و حذف وعده‌های غذایی دست‌وپا می‌زنند. در حالی که هشدارهای سازمان‌های بین‌المللی مانند فائو و برنامه‌ی جهانی غذا از سقوط معیشت‌های روستایی افغانستان به ورطه‌ی بحران حاد غذایی خبر می‌دهند، صدای باغ‌داران دایکندی به پیش‌واز اجلاس جهانی اقلیم می‌رود تا یادآوری کند: برای مردمی که زحمت یک‌ساله‌ی ‌شان در چند ساعت یخ می‌زند، «سازگاری اقلیمی» نه یک بیانیه‌ی تشریفاتی روی کاغذ، بل نبردی روزمره میان مرگ درختان و لقمه‌نانی برای بقای فرزندان است.