شماری از کشاورزان در شهر کابل، میگویند که به دلیل دسترسینداشتن به آب زمینهای شان را با آبهای منشاءگرفته از دریای کابل آبیاری میکنند. آنها، میافزایند که آب دریای کابل آلوده و برای کشاورزی مناسب نیست.
شفیعالله، کشاورزی در ولسوالی دهسبز کابل، میگوید که در سال روان به دلیل استفاده از آب آلودهی دریای کابل بخشی از محصولاتش از بین رفته است. او میافزاید: «این جوی از دریای کابل سرچشمه میگیرد؛ همین آب برای آبیاری زمینها، باغها و تاکستانها استفاده میشود. امسال بیماریای به نام پیسک به وجود آمد که به کاشت گندنه آسیب رساند و ما زیان مالی زیادی دیدیم.»
عبدالبشیر، کشاورز در منطقهی یکهتوت، میگوید که کشتزارهایش به دلیل استفاده از آب آلوده خشکیده است. «ما از آب دریای کابل برای آبیاری زمینها استفاده میکنیم. گاهی در فصل تابستان، این آب سبب سوختن کشتزارها میشود؛ زیرا آب موترشوییها و مواد ضدعفونیکننده نیز با آن مخلوط است.»
همین گونه، عبدالقهار، دیگر کشاورز در کابل با شکایت از دسترسینداشتن به آب کشاورزی، میگوید: «آب دریای کابل به منطقهی ما میرسد و نوبتی میان کشاورزان تقسیم میشود. مشکل اصلی این است که اکنون آب کافی وجود ندارد و نمیتوانیم از آب چاه نیز استفاده کنیم؛ زیرا با روشنکردن ماشین آبکشی، سطح آب چاههای مردم پایین میرود و باشندگان محل شکایت میکنند.»
کاهش بارندگی و خشکسالیها در سالهای پسین، دسترسی کشاورزان به آب مورد نیاز کشاورزی را محدود و آنها را ناچار کرده تا برای آبیاری زمینهای شان از آبهای آلوده استفاده کنند.
در سوی دیگر، شماری از پزشکان، میگویند که استفاده از سبزیها و میوههای آبیاریشده با آبهای آلوده زمینه را برای انتقال بیماریها به افراد فراهم میکند. رحیمگل درویش، پزشک داخلهی عمومی در کابل، میگوید: «میوهها و ترکاریها گاهی با آب فاضلاب آبیاری میشوند و این کار میتواند باعث انتقال انواع انگلها و میکروبها شود؛ اگر آب فاضلاب حاوی ویروسها و باکتریها باشد، این عوامل بیماریزا میتوانند از طریق مصرف سبزی به انسان انتقال پیدا کنند.»
افغانستان در سالهای پسین گواه تغیرات آبوهوایی بوده و این پدیده به سکتور کشاورزی این کشور آسیب زده است؛ چنان که وزارت زراعت، آبیاری و مالداری امارت اسلامی، ماه گذشتهی خورشیدی اعلام کرده بود که در سال روان به دلیل تغییرهای آبوهوایی بیش از چهار میلیون هکتار زمین کشاورزی بایر مانده است.






