خشکسالیهای پیهم در سه سال گذشته در شماری از ولایتهای افغانستان، افزایش نرخ بیکاری و ناداری که به دنبال فروپاشی جمهوری دامنگیر مردم شده، ناندرآوردن را به باری سنگین برای خانوادهها بدل کرده که در شماری از خانوادهها، پدران این بار را با کودکان شان قسمت میکنند؛ چیزی که رشد چشمگیر کار کودک را در پی داشته و دارد.
از آن جا که صداقت همواره در افغانستان دستنیافتنی بوده، در مورد نرخ بیسوادی نیز آمار یکدستی از سوی حکومت پیشین بیرون داده نشده است. وزارت معارف حکومت پیشین، در ۱۳۹۵ مدعی شد که یکسوم جمعیت افغانستان سواد خواندن و نوشتن ندارد؛ اما، سه سال پس از آن -۱۳۹۸-، همین وزارت مدعی شد که نرخ سواد در کشور را به ۴۲ درصد افزایش داده است. در آن زمان، نوریه نزهت، سخنگوی وزارت معارف حکومت پیشین، از پیشگرفتن راهبرد تازهای پرده بر داشت که بر اساس آن، قرار بود تا سال ۲۰۳۰ نرخ سواد در افغانستان به ۶۰ درصد برسد.
در نتیجۀ چندین سال درگیری و ناامنی در سراسر کشور بهویژه ولایت کندز، افراد بسیاری قربانی شدهاند. افرادی که در جریان درگیریها در کندز کشته شده، بیشتر شان سرپرست خانوادههایشان بوده و اکنون زنان بسیاری به دلیل از دستدادن همسرانشان در درگیریها، بیسرپرست و کودکانشان یتیم شدهاند.
خانوادههایی که نانآورانشان را در کندز از دست دادهاند، با مشکلات فراوانی زندهگیشان را به پیش میبرند.
