اردوگاه «بابا صاحب» در لغمان، یکی از مناطقی است که آب آشامیدنی در آن به سختی یافت میشود و آبهای زیرزمینی آن شور و غیرقابل نوشیدن است. زینالدین، باشندهی این منطقه، میگوید که آب آشامیدنی را از مناطق دوردست میآورند و فرزندانش به همین دلیل از درس و مکتب نیز باز میمانند.
شماری از زنان، میگویند که به دلیل ناداری، از دسترسی به ابتداییترین نیازهای زندگی شان محروم شده اند. آنها، میافزایند که ناداری تنها به معنای نداشتن امکانات مالی نیست، بل مانعی گسترده و چندبُعدی است که حق آموزش، جایگاه اجتماعی و دسترسی به خدمات بهداشتی را نیز از آنان سلب کرده است و شماری از زنان با درآمد روزانه ۱۰۰ تا ۱۵۰ افغانی سرپرستی خانوادههای شان را نیز به دوش میکشند.
صندوق جمعیت سازمان ملل متحد، با ابراز نگرانی از کاهش بودجهی کمکهای انساندوستانه به افغانستان، هشدار داده که در نتیجهی این کاهش، شش میلیون و ۳۰۰ هزار تن از دسترسی به خدمات بهداشتی محروم خواهند شد.
این نهاد امروز (پنجشنبه، ۱ جوزا) در اکس نوشته که بیشتر کسانی که از خدمات پزشکی محروم میشوند، زنان و دختران اند.
شماری از پزشکان نسایی_ولادی در کابل، در گفتوگو با سلاموطندار میگویند که بیماری سل (توبرکلوز) میتواند بخشهای مختلف بدن را آلوده کند؛ اما زمانی که «رحم» زنان را هدف میگیرد، پیامدهای جبرانناپذیری مانند ناباروری، سقطهای پیهم و ناتوانی در حفظ بارداری را به دنبال دارد.
یافتههای سلاموطندار نشان میدهد که ۲۳ تن از ۲۶ زن گفتوگوشده در ۱۰ ولایت افغانستان، از حقوق اولیهای که شریعت اسلامی به آنان در نظر گرفته، محروم اند. در میان این زنان، ۱۴ تن آنها متأهل و نُه تن دیگر مجرد اند.
گفتوگوی سلاموطندار با ۳۶ دختر و پسر جوان در کابل، نشان میدهد که دختران نسبت به پسران بیشتر از داشتن حق انتخاب محروم شده اند. در این گزارش با ۱۸ پسر و ۱۸ دختر گفتوگو شده که ۱۷ تن آنها شامل سه پسر و ۱۴ دختر، گفته اند که حق انتخاب شان توسط خانواده و حکومت سرپرست از آنها سلب شده است.
شماری از زلزلهزدگان در هرات، میگویند که با گذشت بیش از پنج ماه از زمینلرزهی مرگبار در این ولایت، هنوز زیر خیمهها زندگی میکنند و از دیگر امکانات نیز محروم اند. آنها، از بیتوجهی حکومت سرپرست و نهادهای امدادرسان برای بازسازی خانهها، مکانهای آموزشی و درمانی، شکایت دارند.
شماری از خانوادههای افغان مقیم در پاکستان، به سلاموطندار میگویند که فرزندان شان از آموزش محروم اند و اجازهی ثبت نام در مکتبهای دولتی پاکستان را ندارند. پس از تغییر سیاسی در افغانستان در آگست ۲۰۲۱، شمار بسیاری از خانوادههای افغان به دلیل موجودیت برخی از مشکلات و تهدید، به کشورهای همسایه پناه بردند.
شماری از باشندگان ولسوالی دیشو، به سلاموطندار میگویند که سالهاست از امکانات نخستین زندگی محروم اند. به گفتهی آنها، از سالها به این سو از خدمات ضروری صحی، معارف، آب آشامیدنی و دیگر امکانات نخستین، محروم اند.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۱۷ زنی که حق میراث به آنها داده نشده، نشان میدهد که تمامی این زنان به دلیل سنتهای حاکم از حق میراث محروم شده اند.
سازمان عفو بینالملل، باری دیگر از محدودیتها بر زنان افغان ابراز نگرانی کرده و گفته است که زنان در افغانستان از تمام حقوق و آزادیهای اساسی شان محروم و حتا از شرکت در مکانهای عمومی نیز منع شده اند. شماری از دختران و زنان که از درس و تحصیل محروم شده اند، میگویند که زنان در افغانستان فراموش و محکوم به خانهنشینی شده اند.
مسئولان صحی ولایتهای غور و بادغیس میگویند که بهدلیل سردی هوا و بستهبودن راههای مواصلاتی، در بیشتر مناطق و برخی از ولسوالیهای این دو ولایت چندین دور کارزار زمستانی پولیو تطبیق نشده است.
اتحادیۀ ملی ژورنالیستان افغانستان، امروز با برگزاری نشست خبرییی در کابل، یافتههای یک نظرسنجی دربارۀ وضعیت دسترسی خبرنگاران افغانستان به اطلاعات در پنج ماه گذشته را پخش کرد. بر بنیاد این نظرسنجی، بیش از ۹۰ درصد خبرنگاران در این مدت از دسترسی به اطلاعات محروم بودهاند.
مسئولان کمیسیون اصلاحات اداری و خدمات ملکی امروز در یک نشست خبری در کابل میگویند که همزمان با تشدید حملهها از سوی طالبان، وضعیت امنیتی بدتر شده و این وضعیت به روند ارایۀ خدمات ملکی نیز آسیب زده است.
