کارگاه «خیاطی بانوان»؛ مکانی که به ۳۵ دختر کار ایجاد کرده است
دختری در شهر فیضآباد، مرکز بدخشان، با راهاندازی یک کارگاه خیاطی به ۳۵ دختر زمینهی یادگیری این حرفه و کار را فراهم کرده است.
دختری در شهر فیضآباد، مرکز بدخشان، با راهاندازی یک کارگاه خیاطی به ۳۵ دختر زمینهی یادگیری این حرفه و کار را فراهم کرده است.
در روزهایی که زمینههای کاری اندکی برای زنان وجود دارد، یک زن در کندز، کارگاه خیاطی و صنایع دستی راه انداخته و در آن فرصت کار و یادگیری مهارت را به دیگر دختران و زنان فراهم کرده است؛ فرصتی که آنها را برای رسیدن به استقلال مالی کمک میکند. این کارگاه با هزینهی بیش از ۵۰۰ هزار افغانی راهاندازی شده است.
جوانی در بدخشان، نرمافزارهایی را طراحی کرده است که کارهای روزمره را برای استفادهکنندگان آن آسان میکند.
روی چوکی چوبی کوتاهی نشسته و با دستانش رفتن پارچه زیر سوزن چرخ خیاطی را همراهی میکند؛ حرکتی که با تکرار آن از یک پارچهی ساده، پوشاکی شکل میگیرد و با دستمزد آن بخشی از نیازهای خانواده را میپوشاند. در حالی که هنوز پشت چرخ خیاطی نشسته، بریده بریده خودش را در کوچه روی دوچرخهاش تصور میکند و پرشها و چرخیدنهایی که او را به یک «فریاستایلر» بدل میکند.
زنی در کابل، با ایجاد یک کارگاه خیاطی و صنایع دستی، زمینهی یادگیری حرفه و اشتغال به دیگر زنان را فراهم کرده است.
زنی در کابل، با ایجاد کارگاهی زمینهی یادگیری خیاطی، مهرهدوزی و کار را به 30 دختر و زن دیگر فراهم است. رویا محمدی 34ساله، میگوید که کارگاه خیاطی «زنان مهر افغانستان» را هشت سال پیش با هزینهی پنج هزار افغانی ایجاد کرده است.
چرخ خیاطی آرام میچرخد و صدای یکنواخت آن در فضای کارگاه میپیچد؛ صدایی که برای نازنین رسولی تنها صدای یک چرخ نیست، بل امیدیست که فرصت کار را فراهم کرده و برای او و کارمندان این کارگاه، منبع درآمد شده است.
در شرایطی که بیکاری به یک معضل جدی اجتماعی برای بسیاری از زنان در افغانستان تبدیل شده، حمیرا هاشمی، بانوی مصممی در لوگر، با نوآوری خود زمینهی اشتغال را به شماری از زنان بیکار فراهم کرده است. حمیرا هاشمی کار خود را با یک چرخ خیاطی کوچک آغاز کرد؛ همان دستگاهی که در خانه داشت.
زمانی که تحصیل دختران در دانشگاه منع شد، سال چهارم دانشجوییاش را در رشتهی حقوق میگذراند؛ سالی که پایان یافت، اما تحصیل او در دانشگاه به پایان نرسید. حالا خیال تدریس در دانشگاه را کنار گذاشته و جای کتاب با متر و قیچی سروکار دارد؛ دختری که در جدال با آرزوها و واقعیتها، راه تازهای را برای دوام زندگیاش برگزیده است.
رحیمی، از بهکارگرفتن همه توانش برای ساختن یک زندگی ساده برای فرزندانش، هنوز پاسخی را که باید نگرفته و این کمبودی، فشار سنگینی را روی دوشش گذاشته و رنجی که شانههایش زیر آن تا میرود. «منحیث یک آموزگار، منحیث یک پدر، آرزوهای فرزندانم را نمیتوانم برآورده کنم. واقعا رنجآور است برای من که پدر استم و من که آرزو داشتم به فرزندانم کاری کنم.»
خانم آرین، میگوید که اکنون، از میان 50 کارآموزش، پنج تن درصد زیادی از کار را آموخته و در بدل کاری که انجام میدهند، پول به دست میآورند. «در روزهای نخست 4-5 شاگرد داشتیم؛ حالا 50 شاگرد داریم. از صفر شروع کردیم مثل کوکزدن، اوتوکردن و قیچیکردن را یاد میدهیم.»
صدای پیوستهی چرخیست که فیروزهی ۳۶ساله با دستان خسته و ذهنی پُر از امیدش، به چرخاندن آن ادامه میدهد تا از چرخ روزگار پس نیفتد. «از کودکی آرزوی من این بود که خیاطی کنم، گلدوزی کنم و از این طریق درآمد داشته باشم و به اقتصاد خانوادهام کمک کنم.»
در گوشهای از بازار ولسوالی یکاولنگ بامیان، به بانوانی که از آموزش و کار محروم شده اند، اکنون در محیطی کامل زنانه زمینهی آموزش و کار فراهم شده است. ربابه واحدی، یک سال پیش با هزینهی ۵۰ هزار افغانی، یک کارگاه خیاطی را زیر نام «بامیکا» به هدف فراهمکردن زمینهی کار و توانمندسازی بانوان، ایجاد کرده است.
مسئولان در وزارت کار و امور اجتماعی در برنامهای، میگویند که امروز ۵۶۰ فرد معتاد به مصرف مواد مخدر پس از درمان، از یک دورهی چهارماههی آموزشهای فنی و حرفهای در پنج رشته فارغ شده اند.
پس از فروپاشی حکومت پیشین و بازماندن دختران و زنان از آموزش و کار، شماری از آنها برای فرار از ناخوشی ناشی از ماندن در خانه، به کار در بخش صنایع دستی و خیاطی رو آورده اند. در این گزارش، سلاموطندار با ۳۰ زن گفتوگو کرده است که پس از رویکارآمدن حکومت سرپرست، به آموختن خیاطی رو آورده اند.
۶۰ دختر پس از سپریکردن یک دورهی آموزشی یکساله در بخشهای خیاطی، مهرهدوزی، بافندگی، چرمهدوزی، رسامی و خطاطی، امروز از کارگاه خیاطی «راه دانش» در شهر کابل فارغ شدند.