چهار عضو یک خانواده در اثر لغزش کوه در کاپیسا کشته شدند
عبدالفتاح فائر، سخنگوی فرماندهی امنیهی کاپیسا، میگوید که چهار عضو یک خانواده در اثر لغزش کوهی در این ولایت کشته شده اند.
عبدالفتاح فائر، سخنگوی فرماندهی امنیهی کاپیسا، میگوید که چهار عضو یک خانواده در اثر لغزش کوهی در این ولایت کشته شده اند.
سردی بر گونههایش گل انداخته، موهای ژولیدهاش که سپیدی آن دشواری سالهای زندگی را بیپرده روایت میکند، بر قامت خمیده و لاغرش سایه افکنده است. با دستانی لرزان، برای بزها و مرغهایی که نان سفرهاش به آنها گره خورده، علف خشک میریزد.
در گذشتهها، شبهای زمستان با قصهگویی و دورهمنشستن خانوادهها سپری میشد و بزرگترها داستانهایی از قهرمانان، صبر، دوستی و ارزشهای اخلاقی را میگفتند و جوانان در کنار سرگرمی، درس زندگی میآموختند.
سیدطیب حماد، مسئول رسانههای فرماندهی امنیهی ننگرهار، میگوید که در اثر فروریختن یک خانه در این ولایت یک زن و شش کودک جان باخته است.
او، میافزاید که آغاز بامداد امروز (پنجشنبه، ۹ دلو) یک خانهی رهایشی دوطبقهای در منطقهی «غوچکو» از مربوطات حوزهی هفتم امنیتی شهر جلالآباد، مرکز ننگرهار، فرو ریخته است.
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، اعلام کرده که برای ۱۰ هزار خانواده در افغانستان مهارتهای فرزندپروری را آموزش داده است.
یونیسف، امروز (دوشنبه، ۲۲ جدی/۱۲ جنوری) در اکس نوشته که این برنامهی آموزشی با پشتیبانی بانک جهانی راهاندازی شده است.
سرخوردگی، ناامیدی، حس حقارت، دلزدگی از روابط خانوادگی و در نهایت حس بیارزشی و پامالشدن حقوق در خانواده، پیامدهایی اند که دختران گفتوگوشده در این گزارش میگویند به سبب تبعیض خانوادههای شان با آن روبهرو شده اند و حق برابر ندارند. روانشناسان، هشدار میدهند که چنین رفتارهایی سبب کاهش اعتمادبهنفس و شکلگیری زخمهای روانی در دختران میشود. عالمان دین، نیز تأکید میکنند که برتریدادن پسر بر دختر برخلاف آموزههای اسلامی و از گناهان کبیره است.
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، میگوید که به ۶۶ هزار خانواده در افغانستان کمک نقدی کرده است.
یونیسف، امروز (دوشنبه، ۲۲ ثور) در گزارشی نوشته که خانوادهها با این کمک، میتوانند رژیم غذایی کودکان شان را بهبود داده و به مراقبتهای بهداشتی دسترسی بهتری داشته باشند.
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، میگوید که در ۲۴ درصد از خانوادهها در افغانستان که به آب آشامیدنی دسترسی ندارند، کودکان زیر
ریاست احیا و انکشاف دهات در پروان میگویند که با پشتیبانی مالی یونیسف، سه شبکهی آب آشامیدنی در مرکز این ولایت ساخته میشود. عبدالصمد صادق،
هنگام قصهکردن از روزهای رفته، زبانش دچار لکنت میشود، انگار چیزی او را در گذشته آزار می دهد. «۳۰ سال میشه سرگردان و پریشان بودیم؛ اینمی پودر بود، تریاک بود، چرس بود؛ همینها رَ استفاده میکردم. یک بد بیجا کردیم که همینها رَ استفاده کردیم، کسی طرفم نمیدید که چرا این مرض رَ در جان خود داری، امی خویش و قوم هم که مره میدید، فاش میگفت. شبها در روی جادهها میخوابیدم.»
این پارهای از گفتههای فاطمه است؛ زنی که از چروک روی صورتش نزدیک به ۵۰ساله مینماید و ۱۳سالی میشود که روزش را با آتش و دود تنور و زغالههایی که نان میشود، در یک کلبهی فرسوده به شب میرساند.
دفتر رسانههای والی بامیان، اعلام کرده است که در نتیجهی فروریختن یک خانهی مسکونی در این ولایت سه عضو یک خانواده جان داده اند.
اعضای خانوادهی محمد رحیم ۵۲ساله، آخرین زندانی افغان در زندان گوانتانامو، امروز (چهارشنبه، ۸ قوس) در یک برنامهی خبری در شهر کابل، با انتقاد از زندانیبودن او، میگویند که محمد رحیم در ۲۰۰۷ بدون مرتکبشدن جرمی، از شهر لاهور پاکستان بازداشت و پس از آن، به گوانتانامو انتقال یافته است.
روحالله، باشندهی کابل که ۱۰ساله دارد و در حالی که سرگرم گردآوری زبالهها از روی خیابان است، میگوید که ناداری او را به این کار مجبور کرده تا بتواند کمکدست پدرش باشد. او میگوید که کاغذها و بتریهای پلاستیکی را از خیابان گرد میآورد و با پولی که از فروش آن به دست میآورد، در تأمین نیازهای خانواده سهم میگیرد.
در شش روز گذشته میان نیروهای امارت اسلامی و نظامیان پاکستانی در امتداد خط فرضی دیورند در ولسوالی دندپتان ولایت پکتیا، سه بار درگیری رخ داده است. باشندگان محل میگویند که نظامیان پاکستانی بر خانههای مردم شلیک کرده که در نتیجهی آن، صدها خانواده مجبور به ترک خانههای شان شده اند.
امروز بیستوششم جون/پنجم سرطان، روز جهانی مبارزه با مواد مخدر است. شماری از زنان معتاد در مرکزهای درمانی در وضعیت روحی بدی بهسر میبرند.