گفتوگوی سلاموطندار با ۲۰ دانشجوی که از هشت ولایت برای ادامهی تحصیل به کابل آمده اند نشان میدهد که این جوانان برای تأمین هزینهی زندگی با مشکلات اقتصادی روبهرو اند.
از میان گفتوگوشوندگان در این گزارش، هفت تن دانشگاههای خصوصی و مسافرخانهها زندگی میکنند. ۱۳ تن دیگر در دانشگاهها و خوابهای دولتی زندگی میکنند و میگویند که برای تأمین نیازهای شان با مشکلات اقتصادی روبهرو اند. این دانشجویان، کمبود برق، آب و نداشتن آرامش ذهنی و دسترسینداشتن به فضای مناسب برای مطالعه را از دیگر چالشهای شان عنوان میکنند. گفتوگوشوندگان در این گزارش رشتههای خبرنگاری، طب معالجوی، کمپیوتر ساینس، فارمسی و انجنیری، در حال تحصیل اند.
محمدنسیم نوری،باشندهی بدخشان که در رشتهی طب معالجوی درس میخواند، میگوید که هزینه زندگی در خوابگاه گزاف است. او میافزاید: «حدود هفت هزار ماهانه مصرف ما میشود؛ برق ما را از رهایشی به تجارتی تبدیل کردند؛ به دنبال اتاق رفتیم، اتاق یافت نکردیم و دوباره با بالابردن کرایه توسط صاحبخانه، دوباره همینجا جاگزین شدیم.»
فرزام بشیر ۱۹ساله، باشندهی فاریاب، میگوید: «هزینهها خیلی بالا است؛ در یک اتاق با وجودی که تعداد ما زیاد است؛ بازم پرداختن آن خیلی سخت میشود؛ از یک طرف کرایه، از یک طرف پول برق و مصرف خود ما.»
احمد ۲۳ساله، باشندهی لوگر دانشجوی طب معالجوی، میگوید که زندگی در خوابگاه او را با چالشهای جدی روبهرو کرده است. «زمانی که لیلیه آمدم، در یک اتاق ۱۰ تن بودیم، آرامش نداشتیم، حریم شخصی ما مراعات نمیشد، وسایل شخصی ما شریک بود. از لحاظ بهداشتی هم بعضی مشکلات بود.»
سیدبصیر سادات ۲۴ساله، باشندهی جوزجان و دانشجوی رشتهی خبرنگاری، میگوید: «دو سال در خوابگاه مرکزی دانشگاه کابل بودم که تقریباً در آن هشت یا نه تن در یک اتاق بودیم. وضعیت بهداشتی، غذایی و حریم شخصی اصلاً مناسب نبود و واقعاً با کوهی از مشکلات زندگی میکردیم.»
مختار دانش ۲۲ساله، باشندهی غور که برای تحصیل به کابل آمده، میگوید: «چیزی که مرا وادار کرد که این دوری را ترجیح بدهم، انگیزهام است و دلیلی که مرا امیدوار و وادار ساخته که من در اینجا درس بخوانم، رشتهی مورد علاقهام و دانشگاه مورد علاقهام است که در همینجا درس بخوانم.»
پرویز قادری ۲۳ساله، باشندهی تخار و دانشجوی دانشکده طب معالجوی، میگوید هیچ فردی بدون تلاش به موفقیت نمیرسد و همین باور او را وادار کرده است تا با انگیزهی بالا به تحصیلاتش ادامه دهد. «هیچ کس بدون تلاش و سختی به جایی نمیرسد؛ این برای من انگیزه زیادی میدهد که بیشتر تلاش کنم، درس بخوانم و به یک جایی برسم.»
با این همه، قدرتالله صدیق، مسئول هفت خوابگاه خصوصی در کابل، می گوید که جوانان از ولایت برای سپریکردن کانکور و ادامهی تحصیل به این ولایت میآیند. او میافزاید: «در لیلیههای ما از ۴۵۰ تا ۵۰۰ جوان زندگی دارند و بیشتر آنها از جوزجان، فاریاب، بلخ، هلمند، فراه، بدخشان، هرات، غور و بامیان استند؛ دانشجویان در خوابگاه نسبت به اتاقهای شخصی بیشتر است.»
محبالله موحد، کارشناس آموزشوپرورش، میگوید: «آمدن جوانان به کابل فرصت بسیار مهمی برای رشد علمی و دسترسی به امکانات بهتر است؛ اما در کنار این فرصتها دوری از خانواده مشکلات اقتصادی و فشارهای روانی را نیز به وجود میآورد»
آمدن جوانان به کابل برای ادامهی تحصیل بیانگر تلاشهای آنان برای دستیابی به فرصتهای بهتر آموزشی و تحقق آرزوهای علمی است. بسیاری از آنان، با پذیرش دوری از خانواده، مسیر تازهای را برای رشد و پیشرفت انتخاب میکنند.
