شماری از فعالان حقوق زن، میگویند که به دلیل توقف فعالیت نهادهای حامی حقوق زنان، از جمله وزارت امور زنان، آمار دقیقی از میزان ازدواجهای زیرسن و اجباری در دست نیست؛ اما اطلاعات و گزارشهایی که در اختیار شان قرار گرفته، نشان میدهد که ازدواجهای اجباری و کودکهمسری در کشور افزایش یافته است.
روحالله، باشندهی کابل که ۱۰ساله دارد و در حالی که سرگرم گردآوری زبالهها از روی خیابان است، میگوید که ناداری او را به این کار مجبور کرده تا بتواند کمکدست پدرش باشد. او میگوید که کاغذها و بتریهای پلاستیکی را از خیابان گرد میآورد و با پولی که از فروش آن به دست میآورد، در تأمین نیازهای خانواده سهم میگیرد.
زندگی، همواره دشواریها و جهانی از فرصتها را در برابر آدمی قرار میدهد و به ما میگذارد که در میان انبوهی از انتخابها، راه مان را پیدا کنیم و به پیش بخزیم؛ خزیدنهایی که گاهی با خارهای زیادی روبهرو میشود و در نیمهراه از ادامه وامیدارد مان؛ اما هستند کسانی که این خارهای ضمخت را نادیده گرفته و از هر زخمی که میخورند، گلی میرویانند. یکی از این افراد، مهناز -نام مستعار- است؛ دختری که باید برای درآوردن نان و نمکی برای گذران شبوروز خانواده، دستی روی دست پدرش باشد و نگذارد که جنسیتش، حس کمداشتن را به او تحمیل کند
سمیر 14ساله که همهروزه از صبح تا پس از شام در دهافغانان شهر کابل برای موترهای شهری، مسافر صدا میزند، میگوید که پدرش در جنگهای داخلی معیوب شده و توانایی کارکردن را ندارد؛ از این رو، او ناگزیر است به جای رفتن به مکتب، کار کند و نان خشکوتری برای خانواده فراهم کند. «صبح ساعتهای هشت تا ناوقت شب، در جادههای پایتخت برای موترهای لینی مسافرگیری میکنم، تا بتوانم برای خانوادهام نانی پیدا کنم.»
یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان ناوری (انآرسی)، به سلاموطندار میگوید که پس از تازهترین دیدار و گفتوگوهایش با مقامهای امارت اسلامی، امیدوار شده تا کارمندان زن این نهاد دوباره به کار برگردند.
مدینه یوسفزاده، باشندهی کابل که پیش از بازداشتهشدن دانشجویان دختر از ادامهی تحصیل، سال سومش را در دانشکدهی خبرنگاری دانشگاه کابل سپری میکرد، میگوید که برای این که بیکار نماند از سوی خانوادهاش به تحصیل در رشتهی قابلگی مجبور شده است. «پدرومادرم مرا مجبور کردند که قابلگی بخوانم؛ ولی این کار، شروع به خاکسپاری آرزوهایم است. برای این که بیکار نباشم، میخواهم یک قابله شوم؛ ولی هر زمانی که محدودیتها تمام شد، دوباره ژورنالیزم میخوانم.»
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، روز گذشته -سهشنبه، 2 جوزا- در بیانیهای، گفته که جهان در راستای حفاظت از غیرنظامیان در جنگهای جاری ناکام بوده است.
در تازهترین اظهارنظرهای جهانی در بارهی نقض حقوق زنان در افغانستان، بخش زنان سازمان ملل متحد، با نشر بیانیهای از ادامهی محدودیتهای امارت اسلامی بر زنان، ابراز نگرانی کرده است.
دفتر همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانهی سازمان ملل متحد (اوچا)، گفته که در سال روان میلادی، بیش از ۲۰ میلیون و ۳۰۰ هزار فرد آسیبپذیر در بخشهای مختلف افغانستان، به خدمات و کمکهای حفاظتی نیاز دارند.
بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان، میگوید که این نهاد بیشتر از دیگر دفترهای سازمان ملل متحد در افغانستان، از فرمان بازداشتن کار زنان متأثر شده؛ اما حاضر نیست با گروههای مردانه کار کند.
بخش زنان سازمان ملل، امروز (دوشنبه، ۱ جوزا) در بیانیهای، گفته که در هیچ کجای جهان، به جز افغانستان، مأموریت سازمان ملل به چالش کشیده نشده و زیر تأثیر قرار نگرفته است.
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، میگوید که با ایجاد صنفهای آموزشی جامعهمحور، به 500 هزار دختر و پسر در افغانستان، زمینهی دسترسی به آموزش را فراهم کرده است.
دفتر همآهنگکنندهی کمکهای انساندوستانهی سازمان ملل متحد (اوچا)، گفته است که افراد دارای معلولیت، به گونهی نامتناسبی زیر تأثیر بحران انسانی کنونی قرار دارند.
«از کاپیسا به کابل آمدیم، به امید این که کاری برای ما پیدا شود؛ اما فعلاً شوهرم کراچیرانی میکند و مه هم خانم خانه استم. خانه خسورانم که مصرفش سر معاش ما بود، حالی دَ امان خدا مانده.» این را شیبا میگوید؛ زنی که پیش از رویکارآمدن امارت اسلامی، در یکی از مؤسسههای خارجی به عنوان آموزگار کار میکرد؛ اما پس از وضع محدودیت کاری بر زنان، خانهنشین شده و همزمان با او، شوهرش نیز بیکار شده است.
پس از رویکارآمدن امارت اسلامی، بخشهای گوناگون افغانستان گواه نزاعها و درگیریهایی میان افرادی از دو قوم یا دو خانواده بوده و بیشتر این نزاعها نیز، بر سر ادعای مالکیت زمین بوده است.
یکی از نزاعهای برجسته بر سر مالکیت زمین و خانههای رهایشی، سال گذشته در روستای مهاجرقشلاق در ولسوالی خواجهبهاءالدین تخار رخ داده است.
شماری از فعالان حقوق زن در واکنش به ادعای بازگشایی مکتب به روی دانشآموزان دختر بالاتر از صنف ششم از سوی امیرخان متقی، سرپرست وزارت امور خارجه، میگویند که مقامهای امارت اسلامی، با این اظهارها در نشستهای منطقهای، در پی بهدستآوردن مشروعیت بینالمللی استند و امکان بازگشت دانشآموزان بالاتر از صنف ششم به مکتب، وجود ندارد.
در این گزارش که امروز (دوشنبه، 17 ثور) نشر شده، یوناما گفته است که مجموعهای از مجازات بدنی را از 15 آگست 2021، زمانی که امارت اسلامی به قدرت رسید، مستند کرده است. این مجازات شامل شلاقزدن، سنگسار، وادار کردن افراد متهم به ایستادن در آب سرد و تراشیدن اجباری موی سر است.
