گفتوگوی سلاموطندار با ۱۵ زنی که به تازگی دورهی بارداری را سپری کرده اند، نشان میدهد که این زنان به دلیل محدودیت دسترسی به خدمات درمانی، در این دوره و پس از زایمان، به ضعفهای شدید جسمی و سوءتغذیه دچار شده اند.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۳۵ جوان از ولایتهای کابل، هرات، بدخشان، کندز، فاریاب، بادغیس، کاپیسا و کنر نشان میدهد که تجربهی تنهایی و فاصلهگرفتن از اجتماع میان این جوانان، در بسیاری موارد فراتر از یک ویژگی شخصیتی فطری است و به طور مستقیم زیر تأثیر شرایط اجتماعی، خانوادگی و ساختاری جامعه قرار دارد.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۳۲ زن ۱۵ تا ۳۰ساله در ۱۵ ولایت افغانستان، نشان میدهد که ۲۰ تن آنها برای رهایی از فشارهای خانوادگی و اجتماعی نام خود را پنهان میکنند. در بسیاری از خانوادهها، ذکر نام زن بیرون از خانه «ننگ» یا «بیحرمتی» تلقی میشود و به همین دلیل، در مواردی چون کارتهای عروسی، خرید، شبکههای اجتماعی و مراسمها، از نام مردان استفاده میشود.
یافتههای سلاموطندار نشان میدهد که ناامنی شغلی به یکی از جدیترین چالشهای جوانان شاغل در نهادهای غیردولتی در افغانستان تبدیل شده است. این یافتهها، حاصل گفتوگو با ۲۵ جوان (۱۴ زن و ۱۱ مرد) شاغل در نهادهای غیردولتی در ۱۰ ولایت افغانستان است.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۳۰ زن در چندین ولایت افغانستان، نشان میدهد که محدودیتهای آموزشی و کاری، آنان را به یادگیری خودآموز حرفههای خیاطی و نقاشی در خانه سوق داده است. هرچند همهی این زنان از کمبود شدید امکانات و پشتیبانی رنج میبرند؛ اما ۱۸ تن آنان توانسته اند از همین مهارتهای خودآموز به درآمد ثابت هرچند اندک دست یابند؛ درآمدی که نه تنها وضعیت اقتصادی، بل سلامت روانی و اعتمادبهنفس آنان را بهبود بخشیده است.
این جوانان، میگویند که آموزشهای دیجیتال را در دورههای دو، سه، چهار و ششماهه از طریق بسترهای آنلاین مانند یوتیوب، فیسبوک، اینستاگرام، تلگرام و واتسپ فرا گرفته اند. به گفتهی آنان، کمهزینهبودن، نبود امکان دسترسی به مرکزهای آموزشی حضوری و دسترسپذیری آموزش در هر زمان و مکان، از دلیلهای اصلی گرایش جوانان به آموزش دیجیتال رایگان است.
پس از تحولات سیاسی در افغانستان، فعالیت در بخش صنعت، تجارت و کسبوکارهای کوچک و متوسط به یکی از مهمترین روزنههای امید برای زنان تبدیل شده است. یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۲۳ زن از هفت ولایت افغانستان، نشان میدهد که این زنان با دریافت وامهای کوچک، تلاش کرده اند روی پای خود بایستند؛ اما تجربهی شش تن آنان نشان میدهد که این وامها، در کنار ایجاد فرصت، فشارهای اقتصادی و روانی نیز به همراه داشته است.
یافتههای سلاموطندار نشان میدهد که جوانان افغان در حالی راهی ایران میشوند که این کشور با موجی از بیثباتی داخلی و تهدید جنگ خارجی روبهرو است. پیش از این نیز، پس از حملههای نظامی اسرائیل به ایران، شماری از مهاجران افغان مقیم این کشور به اتهام جاسوسی با توهین، تحقیر، شکنجه، اخاذی و اخراج اجباری روبهرو شده اند.
با وجود توصیههای علمی برای فاصلهدهی حداقل ۲۴ ماه میان دو بارداری؛ اما یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با نُه زن در کابل نشان میدهد که این زنان فاصلهی معیاری میان زایمانهای شان را رعایت نکرده اند. نتیجهی گفتوگو با این زنان، نشان میدهد که بیشتر آنان به خدمات و آگاهی صحی برای ایجاد فاصله میان زایمانها دسترسی دارند؛ اما با آن هم به این فاصله توجه نکرده اند و سبب پیامدهای صحی و روانی برای خود شان و رشد فرزندان شان شده است.
یافتههای سلاموطندار از گفتوگو با ۲۰ جوان (۱۳ پسر و هفت دختر) نشان میدهد که این جوانان برای دریافت کار و ویزای تحصیلی به دفترهای موسوم به مشاورهی کاری و تحصیلی مراجعه و هزینه پرداخت کرده؛ اما هیچ گونه خدمات کاری یا تحصیلی دریافت نکرده اند. این جوانان، میگویند که با وعدههای کاریابی و بورسیهی فوری، مبالغی میان ۵۰۰ افغانی تا ۱۵۰۰ دالر به این شرکتها پرداخت کرده اند. از این میان، هشت تن برای کاریابی، هشت تن برای دریافت ویزای تحصیلی و چهار تن دیگر همزمان برای هر دو مورد اقدام کرده اند.
بر بنیاد یافتههای گزارش سلاموطندار، ۱۸ تن از ۲۵ زن گفتوگوشده محدودیت دیجیتالی را از سوی اعضای خانواده تجربه کرده اند. هشت تن از سوی شوهران شان، هشت تن از سوی پدر و برادر، یک تن از سوی مادر و یک تن دیگر از سوی نامزد شان برای فعالیت در فضای مجازی محدود شده اند. هشت مرد گفتوگوشده نیز با تأیید اعمال این محدودیتها، نبود آگاهی عمومی و نگرانی از حفظ حرمت زنان را دلیل اصلی کنترل فعالیتهای دیجیتالی زنان خانوادهی شان عنوان کرده اند.
در این گزارش، سلاموطندار داستانهای زندگی و تابآوری ۱۹ جوان (۹ پسر و ۱۰ دختر) را حکایت میکند؛ جوانانی که به بنبست خوردند؛ اما سازگاری کردند و به مسیر خود ادامه دادند و اکنون هر کدام پزشک، مدیر و آمر، مهندس، بازرگان و مالک رستورانت اند. از میان این جوانان، ۸ تن با ناداری، ۷ تن با مانعها و کمبود امکانات آموزشی و ۴ تن با اختلافهای عمیق خانوادگی مقابله کرده اند؛ مقابلهای که امروز از هر یک این جوانان، قهرمانان زندگی خود شان ساخته است. در این گزارش، سلاموطندار داستانهای زندگی و تابآوری ۱۹ جوان (۹ پسر و ۱۰ دختر) را حکایت میکند؛ جوانانی که به بنبست خوردند؛ اما سازگاری کردند و به مسیر خود ادامه دادند و اکنون هر کدام پزشک، مدیر و آمر، مهندس، بازرگان و مالک رستورانت اند.
شناسنامه، سندی است که وجود قانونی افراد را در یک کشور اثبات میکند؛ اما در افغانستان شماری از زنان از این سند و در نتیجه از هویت رسمی شان محروم اند. گفتوگوهای سلاموطندار با ۲۰ زنی که شناسنامه ندارند، نشان میدهد که این زنان نمیتوانند درس بخوانند، کار کنند، سیمکارت بگیرند یا حتا کمکهای انساندوستانه دریافت کنند. پنج تن این زنان، گفته که هنگام مراجعه به نهادهای امدادرسان برای دریافت کمک، به دلیل نداشتن شناسنامه از کمکها محروم شده اند.
این سروی با مشارکت مستقیم ۱۸۰۰ خانواده و پوشش غیرمستقیم نزدیک به ۱۵ هزار تن از باشندگان ۲۰ ناحیهی شهر کابل، بازتاب وضعیت آبهای زیرزمینی و دسترسی مردم به آب در این شهر است. یافتههای این سروی وضعیت نگرانکنندهای از بحران آب را در پایتخت افغانستان نشان میدهد.
در حالی که بزکشی به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی و هویت ملی افغانستان شناخته میشود، یافتههای این گزارش نشان میدهد که این ورزش با چالشهای جدی از جمله خطرهای جانی، کمبود حمایتهای مالی و درآمد ناکافی، روبهرو است. این گزارش بر بنیاد گفتوگو با ۱۸ چاپانداز جوان از ولایتهای بدخشان، تخار، بغلان، کندز و پنجشیر تهیه شده است و همه گفتوگوشدگان تجربهی آسیبدیدگی را در جریان بزکشی داشته اند.
نتیجهی گفتوگوی سلاموطندار از گفتوگو با ۱۵ زن بیوه در هشت ولایت افغانستان، نشان میدهد که ازدواج دوم این زنان، نه تصمیم آزادانه، بل نتیجهی فشار سنتها، چالشهای اقتصادی و ترس از قضاوت جامعه است؛ زنانی که پس از ازدستدادن همسر خود، نه تنها بار زندگی، بل فشارهای سنگین اجتماعی را برای ازدواج مجدد نیز به دوش میکشند.
