روآوردن زنان به نویسندگی؛ «می‌خواهم روحیه‌ی ازدست‌رفته‌ام را بازگردانم»

«کوشش کردم از فضای تنگ خانه استفاده و خود را مصروف کنم. این را درک می‌کردم که استعدادهایم سرکوب می‌شود و خواستم موضوعات را از طریق نوشته‌هایم بیان کنم و روحیه‌ی ازدست‌رفته‌ام را بازگردانم.» این گفته‌های سحر شریفی است؛ بانویی که پس از بسته‌شدن دانش‌گاه‌ها، از تحصیل باز مانده است. او که اخیراً، به نویسندگی رو آورده است، می‌گوید در مدتی که از رفتن به دانش‌گاه منع شده، رمانی نوشته که بازگوکننده‌ی وضعیت و چالش‌های فراراه زنان است و قرار است به زودی نشر شود.

زنان و دختران بازمانده از کار و تحصیل، برای این که بتوانند از حاشیه‌ای که در نزدیک به دو سال پسین به آن محکوم شده اند، بیرون آیند و از دل‌گیری‌های روزمره‌ی شان رهایی یابند، به نویسندگی رو آورده اند. این بانوان، می‌افزایند که با ورود به دنیای نویسندگی، می‌توانند امیدواری انگیزه‌ای برای یک دورنمای خوب به خود و دیگر بانوان بازمانده از کار و تحصیل، ایجاد کنند.

سلام‌وطندار را در تویتر دنبال کنید

فرحت انوری، دیگر بانویی که از رفتن به دانش‌گاه منع شده است، می‌گوید که تلاش کرده تا با نوشتن واقعیت‌های موجود در افغانستان، به هم‌قطارانش یادآوری کند که چه گونه با سختی‌ها مبارزه کنند. او داستانی نوشته که عنوانش با یکی از  بیت‌های شعر مولانا «زندگی از بهار من» گره خورده است. فرحت می‌افزاید: «یعنی همیشه یک ناامیدی در زندگی است، باید همیشه امیدوار باشیم. داستان این کتاب من هم مبارزه‌های خانمی را نشان می‌دهد که برای محقق‌شدن آرزوهای خود و خانواده‌اش همه سختی‌ها را سپری کرده و تلاش می‌کند روی پای خود بایستد.»

زینت، دختری دیگر که دانش‌جوی رشته‌ی ادبیات است و پس از بسته‌شدن دانش‌گاه‌ها، برای رهایی از سردرگمی‌هایی که گرفتار آن شده، می‌گوید به نویسندگی رو آورده است. او که رمانی زیر نام «کاش ندیده بودمت» نوشته است، می‌گوید: «این رمان، رسم‌ورواج‌های افغانی را به تصویر کشیده است. ۱۴۰ صفحه است و  ژانر/گونه‌ی عاشقانه دارد. کسانی که خوانده، از احساسی‌بودنش خیلی مرا تشویق کرده اند.»

در کنار دختران بازمانده از تحصیل، شماری از بانوانی که از رفتن به کار منع شده اند، نیز به نویسندگی رو آورده اند. آنان می‌گویند که تلاش دارند تا از طریق نوشتن، جایگاه و نیازهای جامعه به زنان را بیان کنند.

سلام‌وطندار را در تلگرام دنبال کنید

هنگامه قاسمی، بانویی که پس از روی‌کارآمدن امارت اسلامی، فرصت کار را نیافته و اکنون خانه‌نشین شده است، می‌گوید که می‌خواهد از طریق نوشته‌هایش به زنان افغان در باره‌ی حقوق شان در جامعه آگاهی‌دهی کند. او می‌افزاید: «زمانی که وضعیت زنان و جایگاه زن را در جامعه‌ی سنتی افغانستان می‌بینم، این‌ها مرا وا می‌دارد تا یک سری نوشته‌هایی داشته باشم برای تلنگرزدن زنان که آگاه شوند اوضاع شان از چه قرار است. هنگامی که ما واکنشی نداریم و از حقوق خود بی‌خبریم.»

گفتنی است که در نزدیک به دو سال پسین، دختران و زنان بازمانده از تحصیل و کار، تلاش کرده اند تا از طریق فعالیت‌های مختلف، از مشکلات و ناخوشی‌های روانی ناشی از محدودیت‌های وضع‌شده بر زنان، رهایی یابند.