«آرزو داشتم که خودم یک مکانی داشته باشم تا از طریق آن، بتوانم به شماری از افرادی که معلول اند، به دختران و زنان یا حداقل به کودکان یتیم، فعالیتی کرده باشم.» این، آرزوی دختری به نام رؤیا است که اکنون، حتا نمیتواند از چهاردیواری خانه بیرون بزند و برای خودش کاری با درآمدی بخورونمیر دستوپاکند؛ دستوپایی که در یک سالونیم گذشته، پیوسته برای رسیدن کوتاهی کرده است.
«زمانی که دو فرد شنوا با یکدیگر صحبت میکنند؛ از یک طرف حس حسادت به من پیش میآید و در برخی وقتها که فهمیده نمیتوانم آیا آنان در بارهی من حرف میزنند یا کس دیگری، برایم رنجآور است.» این حرفهای امینالله است؛ پسری که ۱۷ سال میشود هیچ صدایی را نشنیده است.
امیرخان متقی، سرپرست وزارت امور خارجه، گفته است که شهروندان افغانستان از حکومت امارت اسلامی امنیت، تجارت، کار و آموزش میخواهند. او افزوده است: «ملت امروز خدمت میخواهند، ملت از شما امنیت، تجارت، کار و تعلیم میخواهند.»
شماری از کارگران روزمزد در شهر پلخمری، مرکز ولایت بغلان، از نبود کار و مشکلات اقتصادی در این شهر نگران اند و میگویند که هوا سرد است و کار نیست. آنان میافزایند که صبح زود برای یافتن کار در چوک شهر پلخمری جمع میشوند؛ اما بدون کار و دریافت مزدی، دستِ خالی به خانه برمیگردند.
شماری از معلولان در غور میگویند که با مشکلات فقر و ناداری روبهرو اند و سالهاست مسئولان حکومتی تواناییهایشان را نادیده گرفته و در هیچ نهاد و ادارۀ دولتی استخدام نشدهاند.
عبدالمعز خودش را باشندۀ اصلی منطقۀ مرغاب ولایت غور معرفی میکند. به گفتۀ خودش، ۱۳ساله داشته که افغانستان را به دلیل فقر و تنگدستی ترک میکند و به ایران میرود.
