سازمان ملل متحد، اعلام کرده که بیش از ۲۵۸ میلیون زن بیوه در جهان زندگی میکنند؛ زنانی که به گفتهی این سازمان، بیشتر نادیده گرفته میشوند، از حمایت کافی برخوردار نیستند و حتا در آمارهای رسمی نیز بازتاب نمییابند.
به گفتهی این سازمان، زنان بیوه در کشورهای در حال توسعه با چالشهایی چون فقر، خشونت، مشکلهای صحی و پیامدهای ناشی از جنگ و درگیری روبهرو اند.
صدای سنگ که بلند میشود، رهگذران شاید فقط صدای تیزشدن یک چاقو را بشنوند؛ اما برای محمدعثمان، این صدا روایت نزدیک به ۳۰ سال تلاش برای زندهماندن است.
شماری از باشندگان کندز، میگویند که بسیاری از داروهای مورد نیاز در مرکزهای صحی دولتی وجود ندارد و داروهای موجود نیز، از کیفیت لازم برخوردار نیست. به گفتهی آنها، فقر و بلندبودن بهای دارو در داروخانههای خصوصی سبب شده که بیماران نتوانند داروهای مورد نیاز خود را تهیه کنند.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، اعلام کرده که حدود ۸۰۰ میلیون تن در سراسر جهان همچنان در فقر شدید به سر میبرند.
شماری از افراد مبتلا به بیماریهای مزمن میگویند که به دلیل مشکلهای مالی، روند درمان شان با وقفه روبهرو شده و این وضعیت سلامت آنها را متأثر کرده است.
در سالهای پسین در شماری از خانوادهها که مردان بیکار اند یا هم درآمد ثابت ندارند، بیشتر زنان مسئولیت دخل و خرج خانه را برعهده دارند. شماری از این زنان، میگویند که فشار اقتصادی، فقر روزافزون، بیکاری، افزایش بهای مواد اولیه، کرایهی خانه و هزینههای بهداشتی، سبب شده است تا آنان در تأمین نیازهای اساسی شان با مشکل روبهرو شوند.
سردی بر گونههایش گل انداخته، موهای ژولیدهاش که سپیدی آن دشواری سالهای زندگی را بیپرده روایت میکند، بر قامت خمیده و لاغرش سایه افکنده است. با دستانی لرزان، برای بزها و مرغهایی که نان سفرهاش به آنها گره خورده، علف خشک میریزد.
در حالی که سردی به رنگ کبود روی گونههایش نشسته و بدنش اندکی میلرزد، با دستان کوچکش کراچی را میکشد. هرچند نیاز دارد برای لحظهای دستانش را نزدیک دهانش ببرد و گرم کند؛ اما ناچاری مجال ایستادن به او نمیدهد و با همهی توان میکوشد باری که روی دستش مانده را به مقصد برساند.
همزمان با سردشدن هوا و افزایش بیماریهای تنفسی در میان کودکان، ناداری باعث تأخیر در درمان به موقع کودکان شده است.
شماری از باشندگان کابل، میگویند که به دلیل مشکلهای اقتصادی، نمیتوانند کودکان شان را هنگام بیماری، به موقع برای درمان به مرکزهای درمانی ببرند.
شماری از حقوقدانان، میگویند که آگاهینداشتن برخی از زنان دارای معلولیت از حقوق و قوانین مربوطهی شان، سبب شده است آنان از امتیازهای این حقوق بیبهره بمانند. به گفتهی آنان، با وجود تأکید در قانون بر برابری افراد دارای معلولیت و ممنوعیت هر گونه تبعیض، این قشر به ویژه زنان با چالشهای جدی روبهرو است.
همزمان با نگرانی شماری از سازمانهای بینالمللی از بحران انسانی و کاهش کمکهای انساندوستانه به افغانستان در 2026 میلادی، ذبیحالله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی، میگوید که حکومت برنامههایی برای بهبود وضعیت معیشتی شهروندان افغانستان روی دست دارد؛ با آنهم جامعهی جهانی باید در این راستا همکاری کند.
در زمینلرزهی ویرانگر دوازدهم عقرب در ولایتهای شمالی، خانههای شماری از خبرنگاران و کارمندان رسانهای در سمنگان آسیب دیده و بسیاری از آنها به دلیل مشکلهای اقتصادی و نداشتن امکانات مالی، قادر به بازسازی خانههای خود نیستند. این خبرنگاران خواستار رسیدگی فوری نهادهای مسئول و سازمانهای حامی رسانهها شده اند.
بازگشت روزافزون شهروندان افغانستان از ایران و پاکستان همچنان ادامه دارد و هر روز هزاران تن به کشور بازگردانده میشوند. بسیاری از این افراد که سالها در این دو کشور زندگی کرده، ناچار شدها ند در حالی به افغانستان برگردند که همهی داراییهای خود را پشت سر گذاشته و اکنون با دستان خالی با مشکلهای تازه روبهرو شده اند. شماری از بازگشتکنندگان در غزنی میگویند که نبود شغل و فقر، مهمترین چالشهای آنها است و کمکها نیز برای حل مشکل شان بسنده نیست.
تاجالدین اویواله، رییس صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در افغانستان، گفته فقر رو به افزایش، درگیریها، شوکهای اقلیمی و کاهش شدید بودجه برای خدمات حیاتی، آیندهی کودکان را از آنها میگیرد.
احمد ۱۵ساله، کمتر از پنج سال داشت که روی جادهها سرگرم کار شد؛ اکنون وسایل مورد نیاز کودکان را میفروشد و روزانه میان ۲۰۰ تا ۵۰۰ افغانی درآمد دارد. او که به دلیل کارکردن ناگزیر شد از صنف هفتم مکتب را ترک کند، میگوید که آرزو دارد دوباره مکتب برود و پزشک شود، در غیر آن مهاجرت خواهد کرد.
همزمان با روز جهانی غذا، شماری از زنان سرپرست در افغانستان میگویند که به دلیل بیکاری و ناداری، توان تأمین سه وعدهی غذایی روزانه برای خانوادههای خود را ندارند.
سمیه، ۵۵ساله و باشندهی کابل، سرپرست یک خانواده پنجنفره است. او، میگوید که در شبانهروز تنها یک وعده غذا میتواند برای خانوادهاش فراهم کند و آن هم نان سرد است. «توانایی خرید نان را ندارم و از نانواییها نان سرد شدهی شان را میگیرم تا یک وعدهی غذایی را برای خانوادهام تأمین کنم. ما فقط نان سرد و چای میخوریم، اصلا به غذایی مغذی دیگر دسترسی نداریم.»
