فقر مانع درمان بیماران دارای بیماریهای مزمن میشود
شماری از افراد مبتلا به بیماریهای مزمن میگویند که به دلیل مشکلهای مالی، روند درمان شان با وقفه روبهرو شده و این وضعیت سلامت آنها را متأثر کرده است.
شماری از افراد مبتلا به بیماریهای مزمن میگویند که به دلیل مشکلهای مالی، روند درمان شان با وقفه روبهرو شده و این وضعیت سلامت آنها را متأثر کرده است.
در سالهای پسین در شماری از خانوادهها که مردان بیکار اند یا هم درآمد ثابت ندارند، بیشتر زنان مسئولیت دخل و خرج خانه را برعهده دارند. شماری از این زنان، میگویند که فشار اقتصادی، فقر روزافزون، بیکاری، افزایش بهای مواد اولیه، کرایهی خانه و هزینههای بهداشتی، سبب شده است تا آنان در تأمین نیازهای اساسی شان با مشکل روبهرو شوند.
سردی بر گونههایش گل انداخته، موهای ژولیدهاش که سپیدی آن دشواری سالهای زندگی را بیپرده روایت میکند، بر قامت خمیده و لاغرش سایه افکنده است. با دستانی لرزان، برای بزها و مرغهایی که نان سفرهاش به آنها گره خورده، علف خشک میریزد.
در حالی که سردی به رنگ کبود روی گونههایش نشسته و بدنش اندکی میلرزد، با دستان کوچکش کراچی را میکشد. هرچند نیاز دارد برای لحظهای دستانش را نزدیک دهانش ببرد و گرم کند؛ اما ناچاری مجال ایستادن به او نمیدهد و با همهی توان میکوشد باری که روی دستش مانده را به مقصد برساند.
همزمان با سردشدن هوا و افزایش بیماریهای تنفسی در میان کودکان، ناداری باعث تأخیر در درمان به موقع کودکان شده است.
شماری از باشندگان کابل، میگویند که به دلیل مشکلهای اقتصادی، نمیتوانند کودکان شان را هنگام بیماری، به موقع برای درمان به مرکزهای درمانی ببرند.
شماری از حقوقدانان، میگویند که آگاهینداشتن برخی از زنان دارای معلولیت از حقوق و قوانین مربوطهی شان، سبب شده است آنان از امتیازهای این حقوق بیبهره بمانند. به گفتهی آنان، با وجود تأکید در قانون بر برابری افراد دارای معلولیت و ممنوعیت هر گونه تبعیض، این قشر به ویژه زنان با چالشهای جدی روبهرو است.
همزمان با نگرانی شماری از سازمانهای بینالمللی از بحران انسانی و کاهش کمکهای انساندوستانه به افغانستان در ۲۰۲۶ میلادی، ذبیحالله مجاهد، سخنگوی امارت اسلامی، میگوید که حکومت برنامههایی برای بهبود وضعیت معیشتی شهروندان افغانستان روی دست دارد؛ با آنهم جامعهی جهانی باید در این راستا همکاری کند.
در زمینلرزهی ویرانگر دوازدهم عقرب در ولایتهای شمالی، خانههای شماری از خبرنگاران و کارمندان رسانهای در سمنگان آسیب دیده و بسیاری از آنها به دلیل مشکلهای اقتصادی و نداشتن امکانات مالی، قادر به بازسازی خانههای خود نیستند. این خبرنگاران خواستار رسیدگی فوری نهادهای مسئول و سازمانهای حامی رسانهها شده اند.
بازگشت روزافزون شهروندان افغانستان از ایران و پاکستان همچنان ادامه دارد و هر روز هزاران تن به کشور بازگردانده میشوند. بسیاری از این افراد که سالها در این دو کشور زندگی کرده، ناچار شدها ند در حالی به افغانستان برگردند که همهی داراییهای خود را پشت سر گذاشته و اکنون با دستان خالی با مشکلهای تازه روبهرو شده اند. شماری از بازگشتکنندگان در غزنی میگویند که نبود شغل و فقر، مهمترین چالشهای آنها است و کمکها نیز برای حل مشکل شان بسنده نیست.
تاجالدین اویواله، رییس صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) در افغانستان، گفته فقر رو به افزایش، درگیریها، شوکهای اقلیمی و کاهش شدید بودجه برای خدمات حیاتی، آیندهی کودکان را از آنها میگیرد.
احمد ۱۵ساله، کمتر از پنج سال داشت که روی جادهها سرگرم کار شد؛ اکنون وسایل مورد نیاز کودکان را میفروشد و روزانه میان ۲۰۰ تا ۵۰۰ افغانی درآمد دارد. او که به دلیل کارکردن ناگزیر شد از صنف هفتم مکتب را ترک کند، میگوید که آرزو دارد دوباره مکتب برود و پزشک شود، در غیر آن مهاجرت خواهد کرد.
همزمان با روز جهانی غذا، شماری از زنان سرپرست در افغانستان میگویند که به دلیل بیکاری و ناداری، توان تأمین سه وعدهی غذایی روزانه برای خانوادههای خود را ندارند.
سمیه، ۵۵ساله و باشندهی کابل، سرپرست یک خانواده پنجنفره است. او، میگوید که در شبانهروز تنها یک وعده غذا میتواند برای خانوادهاش فراهم کند و آن هم نان سرد است. «توانایی خرید نان را ندارم و از نانواییها نان سرد شدهی شان را میگیرم تا یک وعدهی غذایی را برای خانوادهام تأمین کنم. ما فقط نان سرد و چای میخوریم، اصلا به غذایی مغذی دیگر دسترسی نداریم.»
آندری راجولینا، رییسجمهور ماداگاسکار، پس از چند روز اعتراضهای گسترده و درگیریهای خونین در این کشور، برای حفظ جان خود به «مکان امنی» منتقل شده است.
راجولینا ، روز گذشته –دوشنبه، ۲۱ میزان- در سخنرانی زنده از طریق صفحهی رسمی فیسبوک ریاستجمهوری ماداگاسکار، گفت که کشور را ترک کرده است.
در آستانهی فرارسیدن عید قربان، بسیاری از شهروندان افغانستان با وجود ناداری و بیکاری تلاش دارند تا این روز را طبق سنتها و رسوم فرهنگی گرامی بدارند. باشندگان ولایتهای مختلف میگویند که عید، فرصتی برای دیدار، همدلی و لبخند است؛ به همین دلیل، با وجود تنگدستی، تلاش دارند با آمادگی هرچند اندک، به استقبال آن بروند.
در افغانستان، جایی که ناداری از دیوار خانهها بالا میرود و سقفها را پایین میکشد، بیماری برای زنان تنگدست فقط یک رنج جسمی نیست؛ بل کابوسی بیپایان است که هر روز با آن چشم باز میکنند. این گزارش روایتی است از ۳۳ زن بیمار در ولایتهای مختلف کشور که میان دو سنگ گیر کرده؛ یکی ناداری و دیگری بیماری.
به گفتهی این زنان، اعتیاد اعضای خانواده نه تنها زندگی شان را در فقر و تاریکی مطلق فرو برده؛ بل موجب اعتیاد دیگر اعضای خانواده نیز شده است. سلما، دختری ۲۱ساله، میگوید که اعتیاد پدرش به مواد مخدر (چرس)، او را مجبور کرده است سرپرستی چهار خواهر و برادر خردترش را برعهده بگیرد.