در روز جهانی آگاهی از لکنت زبان، شماری از شهروندان که از این اختلال گفتاری رنج می‌برند، می‌گویند که برخورد نامناسب افراد جامعه گاهی حس ناتوانی در آن‌ها زنده می‌کند.
لعل‌محمد، باشنده‌ی چهارراه قمبر کابل، می‌گوید که به دلیل داشتن لکنت زبان گاهی برقراری ارتباط با دیگران برایش دشوار می‌شود. او می‌افزاید: «وقتی وارد اجتماع شدم، دیدم که افراد دیگری نیز با این مشکل روبه‌رو استند. دوری از اجتماع راه‌حل نیست؛ انسان مجبور است در اجتماع حضور پیدا کند، صحبت و مشکلات خود را حل کند.»
زبیر ۱۸ساله، باشنده‌ی پروان که از کودکی دچار لکنت زبان شده، می‌گوید که برخورد متفاوت دیگران برایش آزاردهنده است. «وقتی کسی چنین مشکلی داشته باشد، از سوی دیگران مورد تمسخر قرار می‌گیرد و این موضوع بسیار مرا آزار می‌دهد. در مکتب و بیرون از آن نیز مرا بسیار اذیت می‌کنند.»
لکنت زبان، یک اختلال‌های گفتاری است که در آن، روند صحبت‌کردن ممکن است با تکرار صداها و واژه‌ها و وقفه‌های ناخواسته هم‌راه باشد. این وضعیت معمولاً در سال‌های نخست زندگی بروز می‌کند و در برخی موارد تا بزرگ‌سالی ادامه می‌یابد.
در سوی دیگر، شماری از روان‌شناسان، می‌گویند که برخورد افراد با افراد دارای معلولیت روی روان آن‌ها تأثیر می‌گذارد و این افراد را از جامعه دور می‌کند.
محمدالله بلوچ، روان‌شناس، می‌گوید: «تمسخر، ترس و اضطراب شدید نه تنها برای افراد دارای لکنت، بل که برای هر اختلال روانی می‌تواند آسیب‌زا باشد؛ هر قدر خانواده، دوستان و اطرافیان فرد مبتلا به لکنت او را مسخره کنند، ممکن است لکنتش تشدید و به اختلالات عاطفی نیز مبتلا شود.»
۲۲ اکتبر در ۱۹۹۸ به هدف افزایش آگاهی درباره‌ی لکنت زبان، حمایت از افراد دارای این اختلال و مبارزه با تبعیض و تمسخر، به عنوان روز جهانی آگاهی از لکنت زبان نام‌گذاری شده است.
