همزمان با روز جهانی زنان بیوه، شماری از زنان در افغانستان که شوهران شان را از دست داده اند، میگویند که با مشکلهای اقتصادی محدودیتهای اجتماعی و کمبود فرصتهای کاری روبهرو استند.
زینب، باشندهی ناحیهی یازدهم شهر کابل، میگوید که همسرش چهار سال پیش وفات کرده و او اکنون با مشکلهای زیادی، از جمله نبود فرصتهای کاری، دستوپنجه نرم میکند. «شوهرم بیمار شد و وفات کرد. سرپرستی دو کودک را دارم و در این مدت با مشکلات زیادی مواجه شدهایم. کار میکنم تا نفقه فرزندانم را تأمین کنم.»
نازنین، باشنده هرات نیز، میگوید که پس از وفات همسرش با دشواریهای اقتصادی و اجتماعی زیادی روبهرو شده است. «پنج فرزند دارم. وقتی از نزدیکانم میخواهم از این کودکان یتیم حمایت کنند، میگویند خود ما هم فرزند داریم.»
زهره، باشنده کاپیسا، با اشاره به کمبود فرصتهای کاری برای زنان و مشکلهای اقتصادی، از مسئولان میخواهد به وضعیت زنان بیوه توجه بیشتری کنند. «خیاطی میکنم و از این راه نفقه خانوادهام را تأمین میکنم و هزینههای مکتب کودکانم را میپردازم؛ اما تأمین همه نیازها و مصارف زندگی بسیار سخت است. از حکومت میخواهم به بیوهها و یتیمان رسیدگی و از آنان حمایت کند.»
عزیزه، باشنده لوگر، نیز میگوید: «شش فرزند دارم و یک سال میشود که شوهرم وفات کرده است. در بخش معارف به عنوان استاد وظیفه اجرا میکنم. مسیر رفتوآمدم دور است و معاشم نیز بسیار کم است؛ به همین دلیل با مشکلات زیادی روبهرو هستم.»
در همین حال، مسئولان وزارت شهدا و معلولین امارت اسلامی میگویند که ۱۰۱ هزار و ۶۵۲ زن بیوه را در سراسر کشور ثبت کرده اند.
فیصل خاموش، سخنگوی این وزارت، میگوید: «وزارت شهدا و معلولین در سراسر کشور ۱۰۱ هزار و ۶۵۲ زن بیوه را ثبت کرده است. این آمار شامل بیوههای شهدای امارت اسلامی، بیوههای شهدای ملکی و نیز بیوههای افسران و منسوبان ادارههای پیشین میشود.»
سازمان ملل متحد نیز به مناسبت روز جهانی زنان بیوه اعلام کرده که زنان بیوه در کشورهای در حال توسعه با چالشهایی چون فقر، خشونت، مشکل صحی و پیامدهای ناشی از جنگ و درگیری روبهرو استند.
سازمان ملل از ۲۰۱۱ میلادی، ۲۳ جون را به عنوان روز جهانی زنان بیوه گرامی میدارد تا توجه جهانی را به صداها، تجربهها و نیازهای زنان بیوه جلب کند.
