فوزیه، باشندهی کاپیسا، یکی از این زنان است؛ زنی که تنها سرپرست خانوادهی هفتنفرهاش است و از دستان چینوچروکشدهاش آشکار است که بیشتر از سن و سال، روزگار او را پیر کرده است. فوزیه میگوید با این که بیمار است؛ اما به دلیل ناداری در خانههای مردم لباسشویی، نانپزی و صفاکاری میکند.
با این که شماری از زنان در بدخشان، میگویند به دلیل مشکلات اقتصادی و نبود آگاهی، زنان در این ولایت از داروها خودسرانه مصرف میکنند؛ اما پزشکان از پیامدهای ناگوار آن هشدار میدهند. فریده و جاویده، دو باشندهی بدخشان، در گفتوگو با سلاموطندار میگویند که زنان به ویژه زنان شیرده در این ولایت، خودسرانه دارو مصرف میکنند.
اسدالله وفا، رییس امور مهاجرین و عودتکنندگان بلخ، میگوید این مرکز تولید و پروسس قالین که در شهرک قالینبافان این ولایت ساخته شده، عصر روز سهشنبه، ۲۰ سنبله، با حضور عبدالرحمان راشد، معین وزارت امور مهاجرین و عودتکنندگان، گشایش یافته و به بهرهبرداری رسیده است.
۱۴ زن از میان ۲۵ زن در این گزارش، میگویند که هنگام بودن در بیرون از خانه، بیشتر از سوی افراد بیسواد اذیت شده اند؛ اما در سوی دیگر، ۱۱ زن گفتوگوشونده در این گزارش، میگویند که میزان سواد افراد تأثیری روی اخلاق شهری آنها نداشته و آزار خیابانی را هم از سوی افراد باسواد و هم بیسواد تجربه کرده اند.
شماری از دختران بازمانده از آموزش در غزنی، میگویند که پس از وضع محدودیتها بر آموزش آنان برای فرار از بیکاری و فشارهای روانی ناشی از آن، به قالینبافی رو آورده اند.
مسئولان در ریاست امور مهاجرین و عودتکنندگان جوزجان، میگویند که به ۷۰ بانوی فارغشده از یک کارگاه آموزشی در این ولایت، وسایل کار توزیع شده است. به گفتهی مسئولان در ریاست امور مهاجرین و عودتکنندگان جوزجان، این ریاست به همکاری مؤسسههای همکار به ۷۰ بانوی بازگشته به ارزش نزدیک به ۲.۵ میلیون افغانی وسایل کار و حرفه توزیع کرده است.
بر بنیاد اعلامیهی شورای امنیت، ریاست این نشست را تانیا فاجون، وزیر امور خارجهی اسلوونی خواهد داشت و روزا اوتونبایوا، نمایندهی ویژهی دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان و رییس یوناما و همین گونه سیما باهوس، رییس بخش زنان سازمان ملل متحد و یک نماینده از جانب جامعهی مدنی افغانستان، نیز در این نشست سخنرانی خواهند کرد.
سلاموطندار در این گزارش با ۲۸ زن در هفت ولایت گفتوگو کرده است و بیشتر آنها میگویند که توشیح قانون امربهمعروف و نهیازمنکر، آنها را نگران کرده است. در این میان، شماری از دختران و زنانی که کارمند اند، میگویند که اجراییشدن این قانون میتواند آنها و اعضای خانوادههای شان را با مشکلات اقتصادی روبهرو کند.
برنامهی جهانی غذای سازمان ملل متحد در افغانستان، اعلام کرده که به دلیل کمبود شدید بودجه، بیش از یک میلیون مادر و کودک در افغانستان از دریافت کمکهای انساندوستانه محروم شده اند. این نهاد، امروز در خبرنامهای در حساب کاربری اکس خود، نوشته که کمبود بودجه بیشترین زیان را به زنان وارد میکند.
سلاموطندار برای بررسی پیامدهای دخالت خانوادهها در زندگی مشترک فرزندان شان، گفتوگویی را با ۲۲ زوج جوان شامل شش مرد و ۱۶ زن در شماری از ولایتها انجام داده که نتیجهی آن نشان میدهد مداخلهی خانوادهها روی کیفیت زندگی مشترک این جوانان تأثیر منفی گذاشته و گاهی سبب دلسردی آنان از زندگی نیز، شده است.
نتیجهی گفتوگوی سلاموطندار با ۴۰ کشاورز و دامدار زن در ۱۴ ولایت، نشان میدهد که هیچ یک از این زنان از برنامههای حمایتی از سوی وزارت زراعت و نهادهای پشتیبان بخش زراعت و مالداری، مستفید نشده اند. این زنان به گونهی سنتی با مردان در خانواده به کشاورزی و دامداری میپردازند و به امکانات مدرن کشاورزی نیز دسترسی ندارند.
مسئولان وزارت عدلیهی حکومت امارت اسلامی، میگویند که «قانون امر به معروف و نهی از منکر» در یک مقدمه، چهار فصل و ۳۵ ماده توشیح و در جریدهی رسمی منتشر شده است. بر اساس این قانون، ستر تمام بدن زنان لازمی، پوشاندن صورت آنها به سبب ترس از «فتنه» ضروری و صدای زنان نیز عورت گفته شده است.
شماری از زنان در بغلان و سمنگان، با نگرانی از افزایش چشمگیر بیماری سردردی میان زنان، میگویند که بیکاری زنان و گسترش ناداری در جامعه، از عاملهایی اند که این بیماری را در میان زنان به وجود آورده است. زرمینه، میگوید با این که بارها برای درمان بیماری سردردیاش به پزشک مراجعه کرده است؛ اما همچنان از این بیماری رنج میبرد.
بررسی سلاموطندار از گفتوگو با ۴۲ زن در افغانستان، نشان میدهد که آنها با فنآوری/تکنولوژی و ابزارهای آن، آشنایی کافی ندارند. از میان این زنان، ۱۵ تن در کابل و ۲۷ تن دیگر در ولایتها زندگی میکنند و نُه تن از این زنان، میگویند که هیچ گونه آشنایی با ابزارهای فنآوری ندارند.
شماری از زنان مبتلا به سرطان سینه، میگویند که به دلیل دسترسینداشتن به خدمات درمانی و گرفتن داروهای مورد نیاز، ناچار اند برای درمان به گونهی دوامدار به کشورهای همسایه سفر کنند. آنها، میافزایند که امیدی ندارند تا بیماری شان در شفاخانههای افغانستان درمان شود و به گفتهی آنها، زمینهی درمان شان در کشور فراهم نیست.
افغانستان یک کشور مستقل است؛ مردم مستقل دارد؛ زیر اثر کسی نیست. با غریبی که دارند، از کسی قرضدار نیستند. احکام، فرامین، اصول و قوانین خود را دارند. برای خارجیها میگویم که اگر موضوع حجاب را مطرح میکنند، این مربوط به خود افغانهاست؛ نه در امور شان مداخله میکنیم و نه در قوانین و اصول ما مداخله کنند.
