در شهر مزارشریف، مرکز بلخ، دختر جوانی که از ناحیهی پا دارای معلولیت است، با ایجاد یک مرکز آموزشی، به دهها دختر در بخشهای خیاطی، سوادآموزی و آشپزی به گونهی رایگان زمینهی آموزش را فراهم کرده؛ اقدامی که برای بسیاری از دانشآموزان این مرکز آموزشی به فرصتی برای یادگیری مهارت و رسیدن به استقلال مالی تبدیل شده است.
فرشته محمودی ۲۴ساله، دانشجوی رشتهی کمپیوترساینس، از دخترانی است که با وجود چالشهای فراوان، تلاش کرده نقش مؤثری در زندگی دیگران داشته باشد. او، میگوید که از هر فرصت برای رشد استفاده کرده است. «تلاش کردم از فرصتهایی که ایجاد میشود، برای رشد خود و جامعه استفاده کنم. با وجودی که با مشکلهای زیادی روبهرو شدهام، اما هر مانع را برای خود انگیزه ساختم تا قویتر شوم.»
فرشته، میافزاید که هدف اصلیاش، کمک به دخترانی است که از فرصتهای آموزشی و کاری محروم مانده اند. «وقتی میدیدم زنان فرصت کار ندارند، تصمیم گرفتم در حد توانم زمینهی خیاطی، آشپزی، سوادآموزی و زبانهای خارجی را برای شان فراهم کنم تا دختران بتوانند مهارت بیاموزند و روی پای خود ایستاد شوند.»
اما مسیر او بدون دشواری نبوده است. او، کمبود امکانات و مشکلهای اقتصادی را از چالشهای اصلی پیمودن این مسیر میداند. «کمبود امکانات، مشکلهای اقتصادی، نبود اینترنت و محل مناسب، از چالشهای جدی ما است؛ چون همه چیز را نمیتوان به صورت آنلاین آموزش داد.»
فرشته که از ناحیهی پا دارای معلولیت است، باور دارد که معلولیت هرگز مانع پیشرفت او نشده است. «معلولیت، محدودیت نیست. معلولیت جسمی من هرگز مانع موفقیت من نشده؛ چون باور دارم که محدودیت واقعی در ذهن انسانها است و با اراده میتوان مسیر را ادامه داد.»
دانشآموزان این مرکز آموزشی، نیز از تأثیر این آموزشها بر زندگی شان سخن میگویند. سونا سحر ۲۳ساله از جوزجان، میگوید که این برنامهها برایش فرصت تازهای ایجاد کرده است و پنج ماه میشود که در این مرکز آموزشی، خیاطی میآموزد. «پنج ماه است که خیاطی را شروع کردهام و بسیار خوشحال هستم. ما تنها حرفه نمیآموزیم، بل میتوانیم با این حرفه مستقل شویم و درآمد داشته باشیم. این مؤسسه تنها یک مرکز آموزشی نیست، بل راهی را باز میکند تا دختران مستقلانه عمل و به تواناییهای خود باور پیدا کنند.»
فرزانهی ۲۰ساله از شهر مزارشریف، دختر دیگری است که توانسته مهارتهای عملی خیاطی را بیاموزد. «در این مدت خیاطی، برش لباس، استفاده از ماشین خیاطی و طراحی لباس را یاد گرفتهام و حالا میتوانم از این راه درآمد داشته باشیم. این که به گونهی رایگان آموزش میبینیم، انگیزهی ما را بیشتر ساخته و باعث شده با علاقه ادامه بدهیم.»
افزون بر دانشآموزان، آموزگاران این مرکز نیز تلاش میکنند که مهارتهای خود را در اختیار دیگران قرار دهند. صفیه حبیبی که به گونهی رضاکار خیاطی را تدریس میکند، میگوید: «هدفم این است که از مهارت و دانشم دیگران نیز استفاده کنند و در خدمت جامعه باشم. خیاطی از حرفههایی است که با سرمایهی اندک میتوان به یک منبع درآمد رسید و خوشبختانه بسیاری از شاگردان توانسته اند به خودکفایی برسند.»
به گفتهی او، صدها دانشآموز به گونهی عملی در این مرکز آموزشی آموزش دیده اند. «حدود ۴۰۰ شاگرد دارم که درس شان به گونهی عملی با ارسال ویدیوها کار میشد. خوشبختانه بسیاری از شاگردان توانستند با کسب این مهارت به درآمد برسند و به سوی خودکفایی گام بردارند.»
میان همهی این چالشها، تلاشهایی مانند کار فرشته محمودی نشان میدهد که با اراده، مهارت و حس مسئولیت اجتماعی، میتوان فرصتهای تازهای برای زنان ایجاد کرد؛ فرصتهایی که نه تنها به یادگیری، بل به استقلال مالی و امید به آینده منجر میشود.
