همزمان با روز جهانی نامهنگاری، شماری از جوانانی که هنوز هم به نوشتن نامه علاقه دارند، میگویند نوشتن با قلم و کاغذ، احساس متفاوتی دارد؛ زیرا نامه تنها یک پیام نیست، بل که میتواند خاطرهی ماندگار از احساسات و افکار نویسنده باشد.
زهره، باشندهی شهر کابل، میگوید که بسیاری از حرفها را نمیتوان در پیامها از طریق تلفن بیان کرد؛ اما نوشتن نامه به او این احساس را میدهد که حرفها و احساساتش را بهتر و صمیمانهتر بیان کند. «در پیام آنلاین خیلی ساده است و انسان هر چیزی را که بخواهد گفته میتواند اما نامهنگاری یک چهارچوب دارد و حرفهای ارزشمند در آن گفته میشود.»
احمد، باشنده شهرنو کابل که گاهی برای دوستانش نامه مینویسد، میگوید که در نامه میتواند احساساتش را با کلمههای بهتر بیان کند و هنگام نوشتن، برای بیان احساساتش آزادی بیشتری دارد. او میافزاید: «خیلی از حرفهایم را نمیتوانم در پیام بیان کنم، ولی وقتی نامه مینویسم احساس میکنم دستم باز است و حرفهایم به راحتی بیان کنم.»
حفیظه، باشنده کوتهسنگی کابل، میگوید که نامهها در مقایسه با پیامهای فوری ماندگاری و ارزش بیشتری دارد و میتوانند به عنوان یادگار حفظ شوند. «نامهنوشتن نیازمند زمان و تمرکز است که بر نویسنده این اجازه را میدهد که افکار خود را جمع و با دقت بیشتر کلمات را انتخاب کند.»
شماری از آگاهان فرهنگی، میگویند با گسترش شبکههای اجتماعی و دسترسی بیشتر مردم به اینترنت، نامهنگاری در میان جوانان به ویژه در شهرها، تا حد زیادی جایگاهش را از دست داده است. مژگان ژاله، آگاه فرهنگی، میگوید مردم اکنون بیشتر به دنبال راههای سریع و آسان برای برقراری ارتباط هستند و ترجیح میدهند در کوتاهترین زمان، پیامهای کوتاه را با یکدیگر شریک کنند. «با توجه بر گشترس شبکههای اجتماعی نامهنگاری به خصوص در شهرها که مردم بیشتر به اینترنت دسترسی دارند از بین رفته و اما به شکل رسمی امروز در جهان نامهها رایج است.»
در روزگاری که پیامها در چند ثانیه به مقصد میرسند، نامهنگاری آرامآرام جای خود را به پیامهای فوری و شبکههای اجتماعی داده است. با این حال، برای برخی جوانان، نامه تنها وسیلهای برای انتقال یک پیام نیست؛ بل که فرصتی است برای نوشتن احساسات، ثبت خاطرات و نگهداشتن بخشی از یک رابطه روی کاغذ. به همین منظور، اول سپتمبر به عنوان روز جهانی نامهنگاری نامگذاری شده است.
