خانواده‌های کم‌درآمد برای درمان از مصارف ضروری می‌کاهند

شماری از خانواده‌های کم‌درآمد در افغانستان، می‌گویند که برای تأمین هزینه‌ی درمان، از مصارف خوراک، پوشاک و دیگر نیازهای ضروری خود می‌کاهند و در برخی موارد، ناگزیر به فروش دارایی‌های‌ شان می‌شوند.

غلام‌محمد، باشنده‌ی هرات، می‌گوید که خانواده‌اش برای پرداخت هزینه‌ی درمان، خرید گوشت و میوه را کاهش می‌دهد. «برای هزینه‌ی درمان از نیازهای ضروری خانواده مثل میوه و گوشت، کم می‌کنیم و از پول آن برای بردن فرد بیمار نزد داکتر استفاده می‌کنیم. وقتی بیماری دوام‌دار باشد، نمی‌توانیم بعضی نیازهای خانواده و حتا هزینه‌ی دوا را به ‌موقع تأمین کنیم.»

عبدالواجد، باشنده‌ی بدخشان، می‌گوید که خانواده‌اش برای هزینه‌های درمانی پس‌انداز می‌کند و در صورت کافی‌نبودن پول، از دوستان و نزدیکان قرض می‌گیرد.

مجتبا، باشنده‌ی کندز، نیز می‌گوید که برای درمان یکی از اعضای خانواده‌اش که به بیماری قلبی مبتلا است، بخشی از غلات و مواد خوراکی خانه را فروخته ‌اند.

او، می‌افزاید: «برای تأمین هزینه‌ی درمان مجبور شدیم از گندم، برنج، ماش و دیگر مواد غذایی خانه بفروشیم. از زمان بیماری تا حالا شاید یک میلیون افغانی یا بیش‌تر هزینه کرده باشیم و این یک ضربه‌ی بزرگ به اقتصاد و زندگی ما وارد کرده است.»

در همین حال، جنت فهیم چکری، آگاه مسائل اقتصادی، می‌گوید که کاهش هزینه‌های خوراک و پوشاک برای تأمین هزینه‌ی‌ درمان، قدرت خرید و سطح رفاه خانواده‌ها را کاهش می‌دهد و می‌تواند آنان را به سوی فقر سوق دهد.

او، می‌افزاید: «وقتی یک فامیل از مصارف خوراک و پوشاک و بعضی مصارف مرتبط به سطح رفاهیت زندگی خود کم می‌کند، سطح رفاهیت آن فامیل پایین می‌آید و مشکلات اقتصادی بیش‌تر می‌شود. قدرت خرید شان پایین می‌آید و در نتیجه، فامیل آهسته‌آهسته به طرف فقر می‌رود.»

با این حال، شرافت‌زمان امرخیل، سخن‌گوی وزارت صحت عامه‌ی امارت اسلامی، می‌گوید که برای افزایش دست‌رسی مردم به خدمات بهداشتی، در کابل و مناطق دوردست که پیش از این مرکز صحی نداشتند، مرکزهای صحی جدید ایجاد می‌شود.

او، می‌افزاید که هدف از ایجاد این مرکزها، فراهم‌کردن خدمات بهداشتی برای افرادی است که به دلیل وضعیت اقتصادی ضعیف، توان پرداخت هزینه‌ی درمان در سکتور خصوصی را ندارند. به گفته‌ی او، برای خدمات مرکزهای صحی خصوصی نیز هزینه‌ی مشخص تعیین شده است.

وزارت صحت عامه در حالی از ایجاد مرکزهای صحی جدید خبر می‌دهد که شماری از خانواده‌های کم‌درآمد می‌گویند تأمین هزینه‌ی درمان برای آنان هم‌چنان دشوار است و برای پرداخت آن، ناگزیر به کاهش دیگر مصارف ضروری زندگی می‌شوند.