در شماری از محلههای شهر چاریکار، مرکز پروان، نانواییهای خانگی بخشی از نیاز روزمره باشندگان را تأمین میکنند. خانوادههایی که توانایی یا امکانات پخت نان در خانه را ندارند، خمیر خود را برای پخت به این نانواییها میسپارند؛ روندی که سالهاست در این شهر رایج است.
این پارهای از گفتههای فاطمه است؛ زنی که از چروک روی صورتش نزدیک به 50ساله مینماید و 13سالی میشود که روزش را با آتش و دود تنور و زغالههایی که نان میشود، در یک کلبهی فرسوده به شب میرساند.
عقربهها از هفت شام گذشته است که سر کوچه میرسم. با دیدن دو زنی که انگار مادر مینمایند و دختر جوانی که با سماجت و درماندگی، پای پنجرهی نانوایی نشسته و حین نزدیکشدنم، سر شان را به سمتم میچرخانند و با نیازی که در چشم شان زوزه میکشد، انتظار گرفتن نانی از من را در خود میپزند
