دغدغه‌ی زمستان؛ بازگشت‌کنندگان خواستار ارائه‌ی کمک اند
هم‌زمان با نگرانی سازمان ملل متحد از روبه‌روبودن افغانستان با زمستان دشوار، شماری از بازگشت‌کنندگان از ایران و پاکستان، می‌گویند که به سرپناه و دیگر امکانات نخستین دست‌رسی ندارند.
هم‌زمان با نگرانی سازمان ملل متحد از روبه‌روبودن افغانستان با زمستان دشوار، شماری از بازگشت‌کنندگان از ایران و پاکستان، می‌گویند که به سرپناه و دیگر امکانات نخستین دست‌رسی ندارند.
زمستان میان صخره‌ها و خانه‌های اطراف، رنگ و بوی دیگری دارد؛ سردی این جا تنها واکنش پوست به برف و باد نیست، بل گاهی تا استخوان نفوذ می‌کند و رفت‌وآمدهای ساده برای زندگی روزمره را پرخطر می‌کند. پس از برف‌باری، یخ‌بندان و شیب‌های لغزنده، تهدید چندان دور نیست؛ در کابل، ده‌ها هزار شهروند در خانه‌هایی زندگی می‌کنند که در ارتفاع کوه‌ها و مسیرهای غیرمعیاری قرار گرفته اند.
محراب‌علی، باغ‌دار در روستای «قبلدال» ولسوالی خواجه‌عمری غزنی که در روزهای پسین از کارهای باغ‌داری در باغ‌های آلو بخارا و سیب این روستا فارغ شده است، در گفت‌وگو با سلام‌وطندار می‌گوید با این که در زمستان حجم کاری یک کشاورز و باغ‌دار کاهش می‌یابد، اما هم‌چنان فعالیت‌هایی وجود دارد که انجام آن‌ها ضروری است.
سازمان خوارک و کشاورزی ملل متحد (FAO)، هشدار داده که افغانستان زمستان خشک و گرم‌تر از حد معمول را تجربه خواهد کرد.
این سازمان، امروز (سه‌شنبه، ۱۶ جدی/۶ جنوری) در گزارشی اعلام کرده که احتمال کاهش بارش و افزایش دما بالاتر از متوسط در بیش‌تر نقاط افغانستان وجود دارد.
در حالی که با گذشت هر روز هوا در کابل سردتر می‌شود، شماری از باشندگان این شهر، می‌گویند که به دلیل ناداری، توانایی گرم‌نگه‌داشتن خانه‌های خود را ندارند.
شماری از باشندگان ولسوالی مارمل بلخ که در زمین‌لرزه‌ی دوازدهم عقرب خانه‌های شان تخریب شده، می‌گویند؛ هنوز شوک زمین‌لرزه را فراموش نکرده که زمستان پیش‌رو ترس و نگرانی تازه‌ای را بر جان شان افکنده است.
باشندگان مارمل که خانه‌های شان در زمین‌لرزه تخریب شده، با جیب‌ها و دستان خالی و بدون داشتن سقفی در برابر بارش برف و باران به استقبال زمستان می‌روند.
صدای چکش، بوی فلز داغ و دود برخاسته از کوره‌ها، نشانه‌ای از زنده‌شدن دوباره‌ی پیشه‌ی کهن حلبی‌سازی در بدخشان است. در روزهایی که سرمای کوه‌های پامیر بر شهر سایه می‌اندازد، حلبی‌سازان از ورق‌های سرد آهن، اسبابی برای گرم‌کردن خانه‌ها می‌سازند.
ترس از زمستان برای زنان روستایی تنها با کم‌بود مواد سوختی و سرمای استخوان‌سوز محدود نمی‌شود، این زنان می‌گویند که با آغاز زمستان، دست‌رسی به منابع غذایی و آب آشامیدنی سالم نیز به آنان دشوار است و به دلیل کاهش فعالیت‌های کشاورزی و دام‌داری، درآمد خانواده‌های شان نیز به شدت افت می‌کند.
هم‌زمان با ابراز نگرانی فدراسیون جهانی صلیب سرخ در باره‌ی وضعیت معیشتی و تهدیدهای سرمای زمستان بر زندگی هزاران خانواده در افغانستان، شماری از شهروندان در بخش‌های گونه‌گون کشور از وضعیت بد اقتصادی شکایت دارند. آن‌ها، می‌گویند که با نزدیک‌شدن فصل سرما نمی‌توانند مواد خوراکی و سوخت تهیه کنند و از نهادهای کمک‌رسان می‌خواهند که به افراد نیازمند کمک کنند.
وزارت صحت عامه‌ی حکومت سرپرست، اعلام کرده است که از آغاز زمستان امسال تا کنون، ۸۹۴ تن در نتیجه‌ی گازگرفتگی در بخش‌هایی از کشور مسموم شده اند. وزارت صحت عامه، امروز در خبرنامه‌ای گفته که میزان گازگرفتگی در کشور افزایش یافته است. این آمار در نتیجه‌ی مراجعه‌ی شهروندان به شفاخانه‌ها به دست آمده است.
هم‌زمان با سردشدن هوا، نیازمندان در کابل و شماری از ولایت‌ها، می‌گویند که توان تأمین مواد خوراکی و سوختی را ندارند.
مسئولان ادارهی ملی حفاظت محیط زیست، می‌گویند که این اداره کارشیوه‌ی شش‌ماهه‌ی زمستانی را به هدف کاهش آلودگی هوا در کابل و چهار ولایت مرکزی دیگر روی دست گرفته اند. طوفان جبران، آمر کنترل آلودگی هوا در ادارهی ملی حفاظت محیط زیست، می‌گوید که با اجرایی‌شدن این کارشیوه، آلودگی هوا در کابل کاهش خواهد یافت.
هوا با گذشت هر روز خنکتر می‌شود و فاصله به گذاشتن بخاری برای گرم‌کردن خانه‌ها کمتر، بهای بلند چوب سوخت و توانایی پایین خرید، باشندگان
هم‌زمان با سردشدن هوا، شماری از سیلاب‌زدگان در غور، می‌گویند که به امکانات نخستین زندگی دست‌رسی ندارند. این سیلاب‌زدگان، می‌افزایند که نبود سرپناه، مواد خوراکی و آب آشامیدنی زندگی آنان را تهدید می‌کند.
شماری از دام‌داران در غور، می‌گویند که کم‌بود علوفه برای دام‌های شان در زمستان پیش رو، آن‌ها را با مشکلات روبه‌رو کرده است.
در همین حال، شماری از شهروندان بازگشته از پاکستان، نیز از ناچاری و توقف کمک‌ها برای آنان، هم‌زمان با فرارسیدن فصل سرما نگرانی می‌کنند. عبدالرحمان و امیرمحمد، دو شهروند بازگشته از پاکستان، می‌گویند که اکنون به «امان خدا» زندگی را سر می‌کنند.