حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان، به مناسبت روز جهانی دختر بر توان‌مندسازی دختران و بازگشایی مکتب‌ها و دانش‌گاه‌ها بر روی آن‌ها تأکید کرده است.
کرزی، امروز (یک‌شنبه، ۱۹ میزان/۱۱ اکتبر) در حساب کاربری‌اش در اکس نوشته که افغانستان برای رسیدن به رشد و توسعه، باید بیش از همه بر توان‌مندسازی دختران توجه کند.
با این که در شماری از خانواده‌ها در افغانستان، برادران کنترل بر زندگی خواهران را حق و مسئولیت خود می‌دانند؛ اما احکام شریعت اسلام و فقه حنفی به برادران حق مداخله‌ی غیرشرعی و غیرقانونی را در زندگی خواهران نمی‌دهد؛ برادران نمی‌توانند خواهران شان را به ازدواج مجبور کنند یا مانع آموزش، کار یا رفت‌وآمد آنان بدون مجوز شرعی و قانونی شوند.
در یکی از پس‌کوچه‌های نسبتاً آرام شهر کابل، مکتب کوچک اما پر از سروصدا جا گرفته است. بنیان‌گذار این مکتب مدینه منصور است؛ دختری که خود روزی دانش‌آموز بوده است.
در خانواده‌هایی که پسر ندارند، دختران نه تنها بار مسئولیت‌های اقتصادی و اجتماعی سنگینی را می‌کشند، بل در معرض تحقیر ساختاری، سرزنش خانوادگی و فشار روانی نیز قرار می‌گیرند؛ یافته‌ای که گفت‌وگوی سلام‌وطندار با ۳۶ دختر از ۱۰ ولایت افغانستان نشان می‌دهد.
سازمان ملل متحد، اعلام کرده است که با وجود قوانین منع‌کننده، هر سه ثانیه در جهان یک دختر زیر سن به ازدواج مجبور می‌شود. این نهاد، امروز (شنبه، ۲۵ دلو/۱۴ فبروری) در اکس نوشته که ازدواج زیرسن کودکان نقض حقوق‌بشری است و فرصت رسیدن آن‌ها به توانایی را از بین می‌برد.
با این که پزشکان متخصص تأکید می‌کنند تعیین جنسیت نوزاد از نظر علمی به ساختارهای ژنتیکی پدر وابسته است، یافته‌های سلام‌وطندار از گفت‌وگو با ۲۵ زن که تنها فرزند دختر دارند، نشان می‌دهد که این زنان به دلیل تولدهای پی‌درپی دختر، با خشونت‌های فیزیکی، کلامی، روانی و تبعیض‌های اجتماعی روبه‌رو شده اند.
از کودکی دوست داشت تا طبعیت، چهره‌ی انسان‌ها، پرنده‌ها و حیوانات قشنگ را با رنگ‌‌های مختلف نقاشی کند؛ دو سالی می‌شود که به گونه‌ی حرفهای به این علاقه‌اش می‌پردازد و از آن منبع درآمدی به خود ساخته است.
زمانی که تحصیل دختران در دانشگاه منع شد، سال چهارم دانش‌جویی‌اش را در رشته‌ی حقوق می‌گذراند؛ سالی که پایان یافت، اما تحصیل او در دانشگاه به پایان نرسید. حالا خیال تدریس در دانشگاه را کنار گذاشته و جای کتاب با متر و قیچی سروکار دارد؛ دختری که در جدال با آرزوها و واقعیت‌ها، راه تازه‌‌ای را برای دوام زندگی‌اش برگزیده است.
علی‌زاده، می‌گوید که عروسی یک فصل جدید زندگی‌ست و برای این که با همسرش روزهای آینده را به خوشی سپری کنند، دوره‌های آموزشی پیش از ازدواج را فرا گرفته اند. «مه دورهای آموزشی پیش از ازدواج را فرا گرفته‌ام که چه گونه با همسرم باقی روزهای زندگی را سپری کنم و در این دوره، مهارت‌های ارتباطی اخلاقی را در رفتار با همسرم یاد گرفته‌ام و از هر نگاه تکمیل بود.»
حقمل سعید، سخن‌گوی فرماندهی امنیه‌ی پنجشیر، امروز (شنبه، ۲۷ ثور) گفت که این دختر توسط یکی از باشندگان ولسوالی عنابه‌ی پنجشیر در هم‌کاری با همسرش در خانه‌ای در نزدیکی شفاخانه‌ی ایمرجنسی در مرکز این ولسوالی نگه‌داری می‌شد.
مسئولان ریاست صحت عامه‌ی دایکندی، می‌گویند که یک مادر شب گذشته در شفاخانه‌ی ولایتی این ولایت، سه نوزاد پسر و دو نوزاد دختر به دنیا آورده است.
مسئولان صحی در ننگرهار، می‌گویند که یک مادر در این ولایت، پنج‌گانگی به دنیا آورده است. این مادر باشنده‌ی ناحیه‌ی پنجم شهر جلال‌آباد، مرکز ننگرهار است. به گفته‌ی مسئولان، این نوزادان امروز (شنبه، ۲۶ حوت) در شفاخانه‌ی تخصصی حوزه‌ای ننگرهار، به دنیا آمده اند.
۶۰ دختر پس از سپری‌کردن یک دوره‌ی آموزشی یک‌ساله در بخش‌های خیاطی، مهره‌دوزی، بافندگی، چرمه‌دوزی، رسامی و خطاطی، امروز از کارگاه خیاطی «راه دانش» در شهر کابل فارغ شدند.
بررسی‌های سلام‌وطندار از گفت‌وگو با ۲۲ کودک کار دختر، نشان می‌دهد که این دختران به دلیل مشکلات اقتصادی و نداشتن سرپرست، مجبور شده اند در جاده‌های پایتخت به کارهای شاق و دست‌فروشی رو بیاورند.
سیدعلی رضوی، مسئول برگزاری این محفل، به سلام‌وطندار می‌گوید که برای هر زوج به گونه‌ی میان‌گین، ۲۵ هزار افغانی جهیزیه خریداری شده است. او، می‌افزاید که بنیاد «امام سجاد» تلاش دارد که با کم‌ترین هزینه و بهترین امکان‌ها، به آن‌هایی که به دلیل ناداری نمی‌توانند عروسی کنند، محفل عروسی برگزار کند.
انگیزه، یکی از دانش‌آموزان در صنف‌های محلی تسریعی که با پیراهن کریمی و چادر سفید، پای حرفهای آموزگارش نشسته، می‌گوید که پس از پایان جنگ، قلم و کتابچه در دست گرفته و برای آموختن تلاش می‌کند؛ تا این گونه بتواند در آینده، کودکان بدون سرپرست را زیر یک چتر گرد آورده و زمینه‌ی آموزش را به آن‌ها فراهم کند. «در قریه‌ی جوی غفور، درس می‌خوانیم. اول که صنف جور نشده بود، راه دوری می‌کرد در مکتب‌های دیگر رفته نمی‌توانستیم. بی‌کار بودیم. تشکری می‌کنیم از دفتر اکتید، یونیسف و معارف که برای ما کتابچه و همه چیز فراوان است.»
