سیلابهای پسین در کندز، تخار، بدخشان و بغلان، خسارتهای گستردهی مالی برجا گذاشته و زندگی صدها خانواده را با بحران روبهرو کرده است. باشندگان مناطق آسیبدیده، میگویند که افزون بر تخریب خانهها و زمینهای زراعتی، نبود کمکرسانی فوری نگرانیهای آنان را بیشتر کرده است.
رحمتالله، باشندهی ولسوالی علیآباد کندز، میگوید که بخشی از خانهاش در اثر سیلاب تخریب شده، اما تاکنون کمکی برای بازسازی آن دریافت نکرده است. او میافزاید:«سیلاب همه چیز ما را از بین برد. بخشی از خانه یما فرو ریخت و حالا با کودکانم در خانه اقارب زندگی میکنیم. ما هنوز به مواد غذایی، کمپل و سرپناه نیاز داریم.»
در همین حال، صفتالله، باشندهی ولسوالی اشکمش تخار، میگوید: «کشت و زراعت مردم کاملاً از بین رفته و مواشی نیز تلفات زیاد داده اند. راهها بند شده و موترها نمیتوانند داخل قریه شوند. مردم بسیار نگران و خواستار توجه و کمک اند.»
عبدالله، کشاورزی در ولسوالی یمگان بدخشان که از سیلابها متأثر شده، خواستار کمکرسانی است. «زمین، باغها و همه داراییهای ما طعمه سیلاب شد. فصل برداشت نزدیک بود؛ اما همه چیز از بین رفت و تا حال هیچ کمکی از سوی دولت یا نهادها صورت نگرفته است.»
غلامنبی، کشاورز در ولسوالی چهاردرهی کندز، نیز میگوید که در اثر سرازیرشدن سیلابها زمینهای زراعتی آسیب دیده و خانوادهها با مشکلات جدی روبهرو شده اند. به گفتهی این کشاورز، «هر بار که باران شدید میشود، مردم از ترس سیلاب آرام نیستند و بسیاری خانوادهها هنوز سرپناه مناسب ندارند وضعیت زندگی شان دشوار است.»
با این حال، یوسف حماد، سخنگوی اداره آمادگی مبارزه با حوادث امارت اسلامی، در بارهی روند کمکرسانی به آسیبدیدگان میگوید: «از شروع سال ۱۴۰۵ تا حال به یک بیش از۱۶۳ هزار خانواده مواد خوراکی، به بیش از ۸۳ هزار خانواده مواد غیرخوراکی و به بیش از ۸۰ هزار خانواده پول نقدی کمک صورت گرفته است.»
کارشناسان محیطزیست، میگویند که تغییرهای آبوهوایی، قطع جنگلات و تخریب پوشش گیاهی از عوامل اصلی افزایش سیلابها در افغانستان است.
نایب صدیقی، آگاه محیطزیست، میگوید گرمشدن زمین و ازبینرفتن جنگلات، سبب شده تا بارندهگیها شدیدتر و خطر سیلابها بیشتر شود. «حکومت باید روی پیشگیری از حوادث طبیعی تمرکز کند و با ایجاد سیستم هشداردهی، ساخت دیوارهای استنادی و فراهمکردن کمکهای فوری مانند آب صحی، غذا و دوا، از آسیبهای بیشتر جلوگیری کند.»
نجیبالله سدید، دیگر آگاه محیطزیست، نیز میگوید شکلگیری پدیدهی جوی موسوم به «النینو» میتواند باعث افزایش بارندگی در شماری از مناطق شود؛ اما حکومت با اجرای برنامههای پیشگیرانه میتواند میزان آسیبپذیری را کاهش دهد. به گفتهی سدید، «با مدیریت آبریزه، با ساخت چکدمها ، جهیل آب سیلابگیر ایجاد شود، حکومت باید متمرکز به مرکزها نباشد به والسوالیها هم صلاحیت بدهیم؛ روند کمکرسانی را در سطح قریهها ، آگاهی مردم بلند ببرند تا از خطرات جلوگیری شود.»
در حالیکه سیلابزدگان از ادامهی مشکلات و نبود کمکهای فوری شکایت دارند، کارشناسان هشدار میدهند که بدون مدیریت درست محیطزیست و برنامههای پیشگیرانه، خطر تکرار چنین رویدادهایی همچنان افزایش خواهد یافت.
