شماری از کودکان کار در پروان و کاپیسا، میگویند که فقر و بیکاری والدین، آنها را ناگزیر کرده برای تأمین نیازهای خانواده در خیابانها کار کنند. این کودکان، میگویند در صورت فراهمشدن زمینهی کار برای والدینشان، ترجیح میدهند به جای کار، به مکتب بروند.
ایمل ۱۲ساله، یکی از کودکان کار در پروان، روزانه در خیابانها خریطههای پلاستیکی میفروشد و میگوید از این راه روزانه حدود ۳۰ تا ۴۰ افغانی درآمد دارد.
سارای ۹ساله کودک کار دیگر در پروان نیز، خریطههای پلاستیکی میفروشد. او میگوید به دلیل فقر خانواده مجبور شده است کار کند.
گل مرجان، پدر یکی از کودکان کار در پروان، میگوید بیکاری و نداشتن درآمد کافی باعث شده کودکانش را برای کار به خیابان بفرستد. او میگوید پس از ۲۰ سال زندگی در پاکستان، با هفت فرزند به افغانستان برگشته و اکنون به دلیل نبود کار، توان تأمین هزینههای خانواده را ندارد. «۲۰ سال در پاکستان سپری کردیم و حالی آمدیم این جا. هفت تا فرزند داریم. حالی کوچک اند و کار نیست؛ ما مجبور هستیم اینها را به کارهای شاقه روان کنیم تا یک چیزی بیاورند و نان به خانه ببریم. موترشویی و پلاستیکفروشی میکنند. دولت باید امکانات برای ما فراهم کند تا مردم بتوانند اولادهای خود را به مکتب بگذارند.»
قدرتالله ذاکر، رییس کار و امور اجتماعی پروان، میگوید در پنج سال گذشته حدود ۴۵۰ تا ۵۰۰ کودک کار در این اداره ثبت شده اند. «دلیل کار شاقه کودکان، فقر، تنگدستی و کمتوجهی خانوادهها است. در پنج سال پسین، حدود ۴۵۰ تا ۵۰۰ کودک کار نزد ما ثبت شده اند. با همکاری مؤسسه رفاهی افغانستان، برای شماری از کودکان کار در جادهها دکان ساختهایم و فعلاً نیز این روند جریان دارد.»
در کاپیسا نیز، شماری از کودکان برای کمک به خانوادههای شان در خیابانها کار میکنند. زمری ۱۰ساله میگوید پدرش بیکار است و از میان هفت عضو خانواده، او برای تأمین هزینه خانه به جمعآوری بوتلهای پلاستیکی مشغول است. او میافزاید که آرزو دارد پدرش کار پیدا کند تا بتواند درس بخواند.
نواب ۱۱ساله دیگر کودک کار در کاپیسا نیز، میگوید روزانه حدود ۴۰ تا ۵۰ افغانی درآمد دارد و آرزو دارد پدرش درآمد کافی داشته باشد تا او مجبور نباشد کار کند. «روزانه ۴۰ تا ۵۰ افغانی پیدا میکنم. آرزو دارم پدرم پول داشته باشد تا من دیگر این کار را نکنم.»
شاهولی خان، پدر یکی از کودکان کار در کاپیسا، میگوید بیکاری و فقر باعث شده کودکانش برای جمعآوری بوتلهای پلاستیکی، فروش خریطه و کار با کراچی به خیابان بروند. «اینها بیرون کار میکنند؛ قوطیهای پپسی جمع میکنند، پلاستیک میفروشند یا با کراچی کار میکنند. خودم هم کار میکنم، اما بعضی وقتها کار هست و بعضی وقتها نیست. چه کنیم؟ اگر کاروبار خوب باشد، اینها باید درس بخوانند. وقت درس شان است و باید به کورس، مدرسه و مکتب بروند.»
عبدالعزیز نظری، سخنگوی والی کاپیسا، میگوید آمار دقیق کودکان کار در این ولایت در دست نیست؛ اما مشکلات اقتصادی خانوادهها، فقر، نبود درآمد کافی و برخی مشکلات اجتماعی از عاملهای اصلی کار کودکان است. «اکنون آمار دقیق کودکان کار در کاپیسا موجود نیست. از عاملهای عمده کار کودکان میتوان به مشکلات اقتصادی خانوادهها، فقر، نبود درآمد کافی و برخی مشکلات اجتماعی اشاره کرد. مقام ولایت و ادارههای مربوط تلاش میکنند تا از طریق همآهنگی با نهادهای خیریه، مؤسسهها و بخشهای مربوط، زمینهی حمایت از خانوادههای نیازمند و فرصتهای آموزشی و حمایتی برای کودکان را فراهم کنند.»
خانوادههای کودکان کار، میگویند کمکهای کوتاهمدت پاسخگوی مشکلات اقتصادی آنها نیست و به فرصتهای پایدار کاری نیاز دارند. آنها خواستار فراهمشدن زمینهی کار برای والدین، سرمایههای کوچک و آموزشهای حرفهای هستند تا بتوانند هزینههای زندگی را تأمین کنند و کودکان شان به جای کار در خیابان، به مکتب بروند.
