زهرا در دو سال اخیر با بهفروشگذاشتن اثرهایش در فضای مجازی، توانسته مشتریان ویژهی خودش را پیدا کند. میگوید: «از طریق آنلاین سفارش دریافت میکنم؛ خوبی سفارش آنلاین این است که فضای بزرگی برای جذب مشتری وجود دارد و زیاد هزینه نیاز ندارد و بخش زیادی از درآمد برای خود فرد میماند.»
در جوامعی با ساختارهای محافظهکارانه که زنان با محدودیتهای فرهنگی و اجتماعی متعددی روبهرو اند، ایجاد فضاهای خدماتی ویژهی بانوان میتواند گامی مؤثر در مسیر توانمندسازی و حفظ سلامت آنان باشد. یکی از نمونههای موفق در این زمینه، کلینیک دندانپزشکی بانو نصیبه سعادت در بامیان است که با فراهمکردن محیطی کامل زنانه، توانسته اعتماد گستردهی بانوان را جلب کرده و خدمات مؤثری ارائه دهد.
هر روز با طلوع آفتاب در شهر مهترلام لغمان، زنی تلاش میکند تا پس از چهار سال جدایی از همسرش و با برچسب مطلقهبودن، همچنان سر پا بماند. زندگی پس از جدایی در افغانستان برای زنان نه تنها مبارزه با تنهایی و مشکلات اقتصادی است؛ بل که جنگیست با نگاههای وارونهی جامعه و حرفهای آزاردهندهای که باید تحمل کنند.
گفتوگوی سلاموطندار با شماری از زنان در ولایتهای مختلف، نشان میدهد که بیشتر آنان به دلیل ناآگاهی از حق مهر، در روند تعیین مقدار مهر نقش نداشته یا پس از ازدواج، به دلیل فقر اقتصادی و فشارهای خانوادگی، نتوانسته اند آن را دریافت کنند. در این گزارش با شماری از دختران که ازدواج نکرده اند، نیز گفتوگو شده است.
پریود یا قاعدگی، بخش طبیعی از چرخهی زیستی زنان است که هر ماه رخ میدهد. در این دوران، دیوارهی داخلی رحم ریزش کرده و از بدن خارج میشود. معمولاً دورهی قاعدگی میان ۳ تا ۷ روز طول میکشد. برخی زنان تنها ناراحتیهای خفیفی را تجربه میکنند؛ اما عدهای نیز دردهای شدید جسمی را در این مدت احساس میکنند.
سازمان حقوقبشری ههنگاو، نوشته که یک زن ۲۵سالهی افغان و سه فرزند خردسالش در خانهی شان در تهران به قتل رسیده اند. در گزارش این
گفتوگوی سلاموطندار با ۳۸ زن مطلقه در ۱۲ ولایت، نشان میدهد که در بیشتر موردها، درخواست جدایی از سوی زنان مطرح شده است. از ۳۸ زنی که در این گزارش با آنها گفتوگو شده است، ۳۲ تن میگویند که تصمیم جدایی را خود شان گرفته و روند طلاق را آغاز کرده اند.
شماری از زنان، میگویند که به دلیل ناداری، از دسترسی به ابتداییترین نیازهای زندگی شان محروم شده اند. آنها، میافزایند که ناداری تنها به معنای نداشتن امکانات مالی نیست، بل مانعی گسترده و چندبُعدی است که حق آموزش، جایگاه اجتماعی و دسترسی به خدمات بهداشتی را نیز از آنان سلب کرده است و شماری از زنان با درآمد روزانه ۱۰۰ تا ۱۵۰ افغانی سرپرستی خانوادههای شان را نیز به دوش میکشند.
غزنی، از ولایتهای زراعتی در کشور است که بسیاری از خانوادهها در مرکز و ولسوالیهای آن به کشاورزی و دامداری سرگرم اند و نقش زنان در پیشبرد کشاورزی و دامداری در این ولایت برجسته است. این زنان از نبود مرکز فروش ثابت برای فرآوردههای لبنی مانند شیر، ماست، قیماق و مسکه شکایت دارند و به سلاموطندار میگویند که ناچار اند شیر مواشی خود را به ماست تبدیل کنند و برای فروش به مرکز شهر بفرستند؛ کاری که به گفتهی آنان، جنجالی، هزینهبر و ناپایدار است.
شماری از زنان کشاورز در بادغیس، میگویند زمینهایی که پیش از این برای خانوادهها نان فراهم میکرد، اکنون در زیر آفتاب سوزان و بدون آب، خشک و بیثمر شده اند. آفت کفشک نیز محصولات اندک باقیمانده را از بین برده و چیزی جز خاک، قرض و ناامیدی برای این زنان نگذاشته و آنها را با مشکلات جدی اقتصادی روبهرو کرده است.
در یک روز گرم تابستان، عقربهها ۱۱ پیشازچاشت را نشان میدهند و خیابانهای همیشه شلوغ کابل خلوتتر از همیشه به نظر میرسند. زنی با لباس سیاه، در کنار کراچی تکچرخی نشسته و چشمهایش در پی موترها و رهگذران میچرخد؛ چشمانتظار کسی که شاید بستهای دستمال کاغذی یا جفتی جوراب از او بخرد.
در حالی که در کشورهای توسعهیافته انجام سونوگرافی در دوران بارداری تنها چهار بار و آن هم برای اهداف مشخص پزشکی توصیه میشود، یافتههای سلاموطندار نشان میدهد که زنان باردار در افغانستان به طور میانگین بیشتر از این شمار زیر معاینات سونوگرافی یا «معاینهی تلویزیونی» قرار میگیرند.
سیفالاسلام خیبر، سخنگوی وزارت امربهمعروف و نهیازمنکر امارت اسلامی، میگوید که هیچ دختری به اتهام «بیحجابی» در شهرنو کابل بازداشت نشده است.
سخنگوی وزارت امربهمعروف و نهیازمنکر، امروز (شنبه، ۲۸ سرطان)، در صحبت با سلاموطندار گفته که در سراسر افغانستان هیچ زنی تا اکنون به اتهام «بیحجابی» یا مسایل مربوط به پوشش شان بازداشت و زندانی نشده است.
غبار سالهای مهاجرت و بیسرزمینی، هنوز بر روان شان سنگینی میکند. شماری از زنانی که پس از سالها زندگی در ایران، اکنون به افغانستان بازگشت داده شده اند، میگویند که تنها چمدانهای نیمهخالی شان را نیاورده اند؛ بل که سایههای سنگین تحقیر، بیثباتی، ناامنی و اضطراب را نیز بر دوش میکشند.
صندوق پشتیبانی از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف)، در گزارشی نوشته که از آموزش حرفهای ۲۰۰ دانشآموز دختر در هرات در بخش قالینباقی، خیاطی و ریسندگی پشتیبانی میکند.
یونیسف، روز گذشته –سهشنبه، ۲۴ سرطان-، در گزارشی نوشته که این ۲۰۰ دختران بین ۱۵ تا ۲۵ سال دارند و از ادامهی آموزشهای شان محروم شده اند.
اتحادیهی اروپا همزمان با روز جهانی مهارتهای جوانان، میگوید که برای توسعهی مهارتهای جوانان در افغانستان، از بخشهای خصوصی تا کارآفرینی پشتیبانی میکند.
این اتحادیه، امروز (سهشنبه، ۲۴ سرطان)، در اعلامیهای گفته که بخشهای خصوصی و کارآفرینی در افغانستان، ستون اصلی توسعهی مهارتهای جوانان، نوآوری و تابآوری اقتصادی است.
