در شرایطی که بیکاری به یک معضل جدی اجتماعی برای بسیاری از زنان در افغانستان تبدیل شده، حمیرا هاشمی، بانوی مصممی در لوگر، با نوآوری خود زمینهی اشتغال را به شماری از زنان بیکار فراهم کرده است.
حمیرا هاشمی کار خود را با یک چرخ خیاطی کوچک آغاز کرد؛ همان دستگاهی که در خانه داشت. او میگوید که در آغاز فقط برای خانواده و نزدیکانش لباس میدوخت؛ اما آرامآرام باشندگان منطقه به او باور کردند و لباسهای خود را برای دوختن آوردند. نتیجهی این تلاشها این شد که او توانست از درآمد شخصی خود چند دستگاه چرخ خیاطی دیگر بخرد و یک کارگاه منظم ایجاد کند.
اکنون در کارگاه خیاطی حمیرا هاشمی ۲۳ زن سرگرم به کار و فراگیری مهارت اند. این کارگاه نه تنها مرکز دوخت لباس است، بل میتوان آن را مکانی مهم برای توانمندسازی اقتصادی، خوداتکایی و افزایش اعتماد اجتماعی زنان نیز دانست.
او، میگوید: «هدف اصلی من این بود که برای زنان بیکار زمینهی کار فراهم کنم و آنان را از نظر اقتصادی روی پای شان بایستم. اگر پشتیبانی مستمر از ما صورت گیرد، میتوانم برای زنان بیشتری نیز فرصت اشتغال مناسب ایجاد کنم.»
حمیرا، میافزاید که پس از یک سال تلاش، یک مؤسسهی امدادرسان از او پشتیبانی و دستگاههای برقی و وسایل نخستین کار را به او فراهم کرد. همین گونه، به منظور بازاریابی برای محصولات این کارگاه، تولیدات در نمایشگاهها نیز عرضه شدند.
افزون بر خیاطی، در این کارگاه فعالیت تولید مربا نیز انجام میشود که به ویژه در زمستان به منبع درآمد دیگری برای زنان تبدیل شده است. فوزیه، یکی از مهارتآموزان در این کارگاه، میگوید: «این کارگاه فقط محل یادگیری نیست، بل به زنانی مانند ما امید آیندهای بهتر میبخشد. من قبلاً هیچ درآمدی نداشتم؛ اما اکنون میتوانم به خانوادهام کمک کنم.»
سعدیه، دیگر مهارتآموز در این کارگاه، تأثیر اجتماعی و روانی کارگاه را نیز مهم میداند. به گفتهی او، بیکاری مشکلات روانیاش را افزایش داده بود؛ اما پس از پیوستن به این کارگاه نه تنها مهارتی آموخت، بل اعتمادبهنفس و آرامش روانی خود را نیز بازیافت.
او، میگوید: «پیش از آمدن به این کارگاه، به دلیل بیکاری با مشکلات روانی زیادی روبهرو بودم و وضعیت اقتصادی خانوادهام نیز بسیار ضعیف بود. وقتی شنیدم در منطقهی ما یک کارگاه ایجاد شده، به این کارگاه خیاطی آمدم و در یک سال خیاطی را یاد گرفتم. با دوخت لباس، نه تنها یک منبع درآمد به من فراهم شد و به اقتصاد خانواده کمک کردم، بل مهمتر از همه، مشکلات روانی من نیز بهبود یافت.»
این ابتکار حمیرا هاشمی نشان میدهد که زنان افغان اگر فرصت و پشتیبانی اندکی داشته باشند، میتوانند در عرصهی اشتغالزایی الگوهای موفقی ارائه دهند. این فقط داستان لوگر نیست؛ بل در کابل و برخی ولایتهای دورافتاده نیز بسیاری از زنان فعال با پشتیبانی مالی و همکاری برخی نهادهای امدادرسان، تلاشهایی برای سوادآموزی و اشتغال پایدار انجام میدهند.
کارگاه خیاطی حمیرا هاشمی، تصویری زنده از تلاش، پشتکار و اعتمادبهنفس زنان است؛ تصویری که میتواند در سراسر کشور به دیگر زنان نیز الهامبخش باشد.
