در یکی از پسکوچههای نسبتاً آرام شهر کابل، مکتب کوچک اما پر از سروصدا جا گرفته است. بنیانگذار این مکتب مدینه منصور است؛ دختری که خود روزی دانشآموز بوده است.
مدینه منصور، باشندهی کابل که چهار سال پیش از مکتب فارغ شده است، میگوید که علاقهاش به آموزگاری او را به ساخت مکتب ابتداییهی «منصوررسا محمدی» واداشت. «بعد از این که از مکتب فارغ شدم به درسدادن آغاز کردم؛ چهار سال مصروف تدریس بودم؛ همیشه در آرزو این بودم تا خودم یک مکتب داشته باشم.»
منصور، میافزاید که یک سال پیش با پشتیبانی دوستانش و با هزینهی ۲۰۰ هزار افغانی این مکتب را ساخته و زمینهی آموزش به ۱۸۰ دانشآموزان فراهم کرده است. «شاگردان دختر و پسر تا صنف ششم در این جا درس میخوانند؛ از این میان ۹۰ دختر و باقی پسر استند.»
به گفتهی مدینه منصور، زنان بیشترین سهم را در ساختار مکتب منصوررسا محمدی دارند. او میافزاید: «تمام کارمندان ما زنان استند؛ مدیریت، بخشهای اداری، معلمان و کارگران همه زنان و دختران استند؛ فقط محافظان آقایان استند.»
منصور، میافزاید که ساخت مکتب و قرارگرفتن در جایگاه رهبری برایش آسان نبوده و برای رسیدن به این هدف، دشواریهای بسیاری را پشت سر گذاشته است. او خطاب به دیگر دختران میگوید: «دختران امید داشته باشند و بهانهی شرایط و نبود امکانات را نیارند؛ با کوشش و همت به آرزوهای شان برسند.»
داستان مدینه منصور، نشاندهندهی ایستادگی در برابر دشواریها و تلاش برای روشنکردن چراغ آموزش است؛ چراغی که هر روز با حضور دانشآموز در صنف روشنتر میشود.
