در روز جهانی بریل، شماری از افرادی دارای معلولیت نابینایی در کابل، میگویند که به مواد آموزشی به این خط و دستورالعملهای آن، دسترسی ندارند.
عبدالحی حقپرست، باشندهی کابل، میگوید که مواد مورد نیاز برای آموزش افراد دارای معلولیت نابینایی در افغانستان وجود ندارد. او میافزاید: «کتاب به خط بریل وجود ندارد؛ موضوعهایی که در کشورهای دیگر به خط بریل توجه میشود، اما در افغانستان متأسفانه در این بخش کاری نشده است.»
محمداحسان فیاض که چندین سال است توانایی دیدن را از دست داده است، میگوید: «در افغانستان برای برای همه افراد دارای معلولیت نابینایی خدمات تعلیم و تربیه و خط بریل وجود ندارد و کتابخانهی به مطالعه افراد نابینا باشد در سطح کشور وجود ندارد.»
بریل، یک نظام نوشتاری لمسی است که از شش نقطه برای نمایش حروف الفبا و اعداد استفاده میکند و حتا نمادهای موسیقی، ریاضی و علمی را نیز دربر میگیرد. این خط به اسم مخترع آن لویی بریل که خود دارای معلولیت نابینایی بود، نامگذاری شده است.
ظریف صدیقی که در کودکی بینایاش را از دست داده، میگوید که نبود کتابخانهی بریل از چالشهای جدی در برابر افراد دارای معلولیت نابینایی است. «به خط بریل علایم ما با معیاری بینالمللی مروج نیست؛ کتابخانه برای نابینا در افغانستان وجود ندارد و اگر کتاب خانه در انستیتوت روشندلان است معلومات آن کافی نیست. ما خواستار ساخت کتابخانه به خط بریل استیم.»
در سوی دیگر، مسئولان ادارهی تعلیمات تخنیکی و مسلکی، میگویند که پس از رویکارآمدن امارت اسلامی، هفت هزار جلد کتاب درسی به بریل چاپ و نشر شده است.
سیدسفیر منصوری، مسئول همآهنگی با رسانههای ادارهی تعلیمات تخنیکی و مسلکی، میگوید: «تا کنون ۷۰۰۰ هزار جلد کتاب به این خط برای برای نابینایان چاپ شده و پلان داریم که سالانه بیش از چهار هزار جلد کتاب را برای افراد دارای معلولیت نابینایی به خط بریل چاپ کنیم.»
بربنیاد آمارهای ادارهی تعلیمات تخنیکی و مسلکی، برای فراگیری آموزشهای عصری افراد دارای معلولیت نابینایی ۲۶ مرکز تعلیمات خاص در افغانستان فعالیت دارد.
