دو زانو نشسته و به آرامی ورقهایی را میچرخاند که در هر کدام چهار قطعه عکس جا گرفته است؛ با دست راستش به آهستگی ورقها میچرخاند و حسرتی در چشمانش نقش میبندد؛ آلبومی که هر ورقش خاطرههایی را در خود جا داده و یادآور روزهای خوش گذشته برای فریبا خلوتی، باشندهی کابل است.
در جامعهای که نقش زنان بیشتر به صنایع دستی و خیاطی محدود شده، دختر جوانی از روستایی برخاسته تا تصویری تازه از توانمندی زنان در عرصهی فنآوری به نمایش بگذارد. آمنه امیری ۲۵ساله، باشندهی بلخ و دانشآموختهی رشتهی کمپیوترساینس، نه به دنبال کارمندی، بل با آرزوی کارآفرینی، مسیر متفاوتی را برگزیده است. آمنه میگوید که از همان روزهای مکتب و دانشگاه، علاقهای به کار دولتی یا پشت میزنشینی نداشته است.
